Cukiernia Antoniego Kazimierza Blikle, Polaka z rodziny szwajcarskich emigrantów, otwarta została przy Nowym Świecie, kontynuując historię najdłużej działającego prywatnego przedsiębiorstwa w Warszawie. Przetrwało zabory, dwie wojny światowe i komunizm, dzięki czemu Warszawiacy mogą do dziś cieszyć kubki smakowe słynnymi pączkami od Bliklego.

Cukiernia Bliklego początkowo była tylko jedną wśród całej rzeszy podobnych jej lokali, z czasem jednak wyrobiła sobie markę. Szczególne położenie sprawiło, że lokal stał się przystanią dla aktorów, swoistą skrzynką kontaktową.

W II rzeczypospolitej Blikle umacniał swoją pozycję, która przechodziła w ręce kolejnego pokolenia rodu. Najdramatyczniejsze chwile przeżyła wraz z resztą Warszawy, ponieważ budynek zniszczono podczas powstania warszawskiego. Tym razem  markę "stawiał na nogi" Jerzy Blikle, aczkolwiek musiał nie tylko znaleźć fundusze na odbudowę kamienicy i zbudowanie nowego zespołu, bowiem największym wrogiem okazali się komuniści, walczący z z wszelką "inicjatywą prywatną". Jakoś jednak udało się Bliklemu przetrwać.