Koloruj
 | Polska › woj. dolnośląskie › Wrocław › Przedmieście Oławskie › ul. Krakowska › Stary cmentarz św. Bernardyna |
1960 , Mapka poglądowa, ilustracyjna, cmentarza ewangelickiego św. Bernardyna, lata 60. XX w. Grobowce z ołowiem, to w istocie pomniki, gdzie między blokami znajdowały się taśmy ołowiu. Ołów zabezpieczał pomniki przed przewróceniem się od drgań wywołanych przez przejeżdżające pociągi. Okazałe grobowce były zwrócone licami na wschód, ku Jerozolimie. Karl von Holtei - miejsce pochówku oznaczone symbolicznie. Rysunek na podstawie moich wspomnień wykonał Rolo.
Neo[EZN]
 Piękny rysunek choć na Krakowskiej były dwa tory tramwajowe - no ale to detal :) Brukowana ulica Piękna - to musiał być niesamowity widok. 2014-12-12 19:08:59 (11 lat temu)
do Neo[EZN]: Ulica Piękna pięła się stromo od Krakowskiej ku zerwanemu wiaduktowi. Muszę tu zaakcentować, że było to znaczne nachylenie. I było tak, że z ulicy można było spojrzeć niejako z góry na cmentarz. 2014-12-12 19:59:48 (11 lat temu)
do Wacław Grabkowski: No to kiedy budowali aleję Armii Krajowej i wiadukty nad Krakowską oraz linią kolejową to pewnie wykorzystali fragment starego nasypu. 2014-12-12 20:10:04 (11 lat temu)
Wacław Grabkowski
+2 głosów:2 Podmieniłem na większe. 2014-12-15 23:15:23 (11 lat temu)
|
|
Na stronie od 2009 czerwiec
16 lat 10 miesięcy 16 dni |
 |
cmentarze
|
Działka zakupiona przez parafię św. Bernardyna w listopadzie 1853. Grunty cmentarne osuszono w 1855. Na cmentarzu był dom przedpogrzebowy oraz budynek mieszkalny inspektora cmentarnego. W 1908 roku wzniesiono kapilcę cmentarną. Wśród pochowanych byli Karl von Holtej (aktor, reżyser, dramaturg) oraz Wilhelm Grosser (lekarz, profesor UW) b/h/
Nekropolia otwarta w 1858 roku. Przeznaczona do likwidacji w 1967 roku.
Na cmentarzu znajdowała się neogotycka kaplica cmentarna, wzniesiona w 1908 roku na planie wydłużonego prostokąta z pięciobocznie zamkniętym prezbiterium. Nowe pole parafii św. Bernardyna otwarto w 1858 roku, przewidując w ciągu następnych kilku lat wypełnienie obu starszych nekropolii (Friedhof St. Bernhardin [I], Friedhof St. Bernhardin [II] - cmentarz św. Bernardyna [I], cmentarz św. Bernardyna [II]). Na realizację nowego cmentarza wybrano niezabudowany teren o historycznej nazwie Rothkretscham (Czerwona Karczma). Działkę o powierzchni 13 mórg parafia św. Bernardyna kupiła w listopadzie 1853 roku. Pierwsze wykopy w trakcie prac przy zakładaniu cmentarza ujawniły, że grunty były bardzo podmokle. Ich osuszeniem zajęta się w 1855 roku firma R. Reimanna. Po zakończeniu tych robót obszar nekropolii ogrodzono i przystąpiono do prac budowlanych. Wzniesiono wówczas dom przedpogrzebowy i budynek mieszkalny dla inspektora cmentarza. Powierzchnię cmentarza w kształcie trapezu przecinały liczne ścieżki, tworząc piętnaście symetrycznie położonych pól grzebalnych. W 1908 roku w części centralnej nekropolii wybudowano kaplicę cmentarną. Na terenie cmentarza miejsce spoczynku znaleźli także parafianie kościoła Pamięci Królowej Luizy (Kónigin-Luise-Gedachtnis-Kirche), wzniesionego w 1915 roku przy Ofener Strasse (ulica Krakowska).
Znane osoby pochowane na tym cmentarzu:
- Karl von Holtei (1798-1880), związany z Wrocławiem aktor, reżyser i dramaturg. Urodzony we Wrocławiu, w domu przy dzisiejszej ulicy Ruskiej 45, był absolwentem Gimnazjum św. Marii Magdaleny. Wrocławska publiczność zobaczyła go po raz pierwszy w sztuce Fryderyka Schillera Maria Stuart. Grał na scenach teatrów niemieckich, w latach 1837-1839 był dyrektorem teatru w Rydze. Najbardziej znane dramaty napisane przez Karla von Holteia to Stary wódz (na kanwie epizodu z życia Tadeusza Kościuszki) i Lenor. Uprawiał również twórczość poetycką. Od 1865 roku mieszkał na stałe we Wrocławiu.
- Wilhelm Grosser (zmarły 11 maja 1894 roku), lekarz, profesor Uniwersytetu Wrocławskiego. W 1846 roku został prywatnym docentem, a w 1858 roku profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Wrocławskiego. Od 1865 roku pracował w Instytucie Anatomii Uniwersytetu Wrocławskiego.
Źródło: Cmentarze dawnego Wrocławia
Zaczyna się przy moście Rakowieckim (przy skrzyżowaniu z ul. Na Niskich Łąkach), w miejscu, gdzie ul. Traugutta zbiega się z ul. Kościuszki, a kończy przy skrzyżowaniu z Rybnicką, przechodząc w sposób płynny w ulicę Opolską.
W przeszłości był to fragment szosy Oławskiej (niem. Ohlauer Chaussee), od Czerwonego Mostu do Czerwonej Karczmy.
Trakt ten przebiegał przez tereny będące częścią majątku biskupiego; od połowy XIX wieku zagospodarowywane (w latach 1856-1858 urządzono tu m.in. cmentarze ewangelickie), w II połowie XIX wieku pojawiła się także zabudowa przemysłowa (m.in. ze względu na bliskość linii Kolei Górnośląskiej), w tym browar Haasego oraz komunalna (komenda straży pożarnej, zajezdnia tramwajowa) i użyteczności publicznej. Od roku 1904 (włączenie Rakowca w granice miasta) ma status ulicy (niem. Ofenerstraße), w 1928 wydłużona o odcinek do ul. Rybnickiej.
Wybudowane przy ul. Krakowskiej obiekty zachowały się po II wojnie światowej tylko częściowo, niektóre z nich zmieniły przeznaczenie (np. szkoła ludowa z roku 1908 zaprojektowana przez Richarda Plüddemanna – ul. Krakowska 64 – stanowi dziś siedzibę zakładów Dolam). Współczesny charakter zabudowy ulicy podobny jest do przedwojennego: dominują obiekty handlowo-produkcyjne. Na całej długości ulicy biegnie nią dwutorowa linia tramwajowa.
Źródło: Autorzy: Licencja: CC-BY-SA 3.0