Osiedle Kazimierzowskie stanowi część Bieńczyc Nowych - założenia architektoniczno-urbanistycznego, w założeniu stanowiącego rozbudowę dzielnicy Nowa Huta w kierunku północno-zachodnim. W 1959 roku w wyniku konkursu na projekt założenia wybrano koncepcję autorstwa warszawskiej architekt Jadwigi Guzickiej z zespołem w którym za projekt urbanistyczny odpowiadali Anna Basista i Jan Lewandowski a za architekturę budynków Kazimierz Chodorowski, Stefan Golonka oraz konstruktor dr inż. Tadeusz Kantarek. Całe założenie było projektowane dla ok. 30 tys. mieszkańców - ok. 5 tys. na jednym osiedlu. Cechuje je luźna zabudowa budynkami wolnostojącymi z przeważającą zabudową 5- i 11-kondygnacyjną. Główną osią zespołu urbanistycznego jest park Planty Bieńczyckie, wzorowane na Plantach Krakowskich, który spaja osiedla wchodzące w skład zespołu w jedną urbanistyczną całość. Wzdłuż parkowej osi zaplanowano obiekty użyteczności publicznej - szkoły, przedszkola, domy handlowe, domy kultury, biblioteki.
Za granice osiedla można uznać: od południa – aleja gen. Andersa, od zachodu – ulica Broniewskiego, od północy – Planty Bieńczyckie oraz od wschodu – ulica Szajnowicza-Iwanowa.
Osiedle składa się z 9 bloków czteropiętrowych, 3 wieżowców dziesięciopiętrowych oraz 9 bloków czteropiętrowych typu "puchatki". Na osiedlu wybudowano także nowy blok nr 27 z końca lat 80. Pod nr 30 znajduje się typowe dla lat 60. pawilon handlowy, mieścił on niegdyś restaurację „Orion”. Do dziś w jego kompleksie znajduje się jedna z najstarszych aptek Nowej Huty – Apteka „Pod Jarzębinami”.

Wikipedia