Drewniany młyn wietrzny z Grzmucina typu paltrak wybudowano w 1921 roku w miejscu starszego, zniszczonego wiatraka typu koźlak. Obiekt wykonano na zamówienie młynarza Józefa Jaszewskiego z Grzmucina. Wzniósł go cieśla i budowniczy młynów, niejaki Paluszkiewicz, który zbudował w okolicy jeszcze co najmniej dwa wiatraki tego typu. W wiatraku tym zboże mielono aż do 1950 roku.
Paltrak obracano do kierunku wiatru za pomocą ręcznego kołowrotu z liną, zwanego babą. Wiatrak posadowiono na niskim, centralnym palu oraz na sześciu stalowych wózkach z rolkami, poruszających się po stalowej szynie, w kształcie okręgu. Szyna przytwierdzona była do drewnianego pierścienia ułożonego na kamiennym fundamencie. Na wózkach opiera się masywny krzyżulec z belek dębowych, w który wczopowane są słupy nośne, będące elementem szkieletowej konstrukcji budynku, uzupełnionej ryglami oraz poziomymi belkami trzech kondygnacji wiatraka.
Mechanizm paltraka tworzą dwa skrzydła (śmigi), wał skrzydłowy z kołem blatowym (znajdującym się na trzeciej kondygnacji) oraz pionowy wał z kołem bąklowym, przechodzący przez wszystkie piętra wiatraka. Pomocniczym urządzeniem umożliwiającym zatrzymanie pracy młyna jest hamulec zwany stawidłem. Po zahamowaniu ramion możliwe było dokładne regulowanie tzw. napióru czyli szybkości obrotu skrzydeł.
Na drugiej kondygnacji wiatraka zamontowano dwa mlewniki, czyli kamienie młyńskie, zwane w tym przypadku francuzami. W dolnej kondygnacji znajdują się odsiewacze do mąki wraz kanał wraz z osłoną mechanizmu kubełkowego, dzięki któremu materiał transportowano na górę, do powtórnego przemiału.

Muzeum Wsi Kieleckiej – Park Etnograficzny powołano w 1976 roku, a zaczęło funkcjonować od 1977, decyzją Wojewody Kieleckiego z dn. 21.08.1976r. 

Muzeum prezentuje przede wszystkim ekspozycję stałą na wolnym powietrzu w Parku Etnograficznym w Tokarni, wystawy czasowe w Dworku Laszczyków w Kielcach i stałą wystawę w zabytkowej zagrodzie Czernikiewiczów w Bodzentynie.

Park Etnograficzny ma za zadanie zachowanie najcenniejszych zabytków budownictwa wiejskiego i małomiasteczkowego Kielecczyzny oraz prezentowanie ich w otoczeniu zbliżonym do pierwotnego. Skansen przedstawia obiekty w naturalnych zespołach osadniczych,  w których zagrody stanowiące warsztat pracy rolnika sąsiadowały z obiektami przemysłu wiejskiego, takimi jak młyn, wiatrak, kuźnia, etc., czy użyteczności publicznej typu: karczmy, szkoły, sklepy, kościoły, a także plebanie, dwory i folwarki dworskie.

Dotychczas,  na obszarze 65 ha wzniesiono obiekty przeniesione z innych terenów, w tym: dwór z Suchedniowa, spichlerz ze Złotej, kościół z Rogowa, wiatrak z Grzmucina, organistówkę z Bielin pełniąca obecnie rolę apteki, sklepiku i pracowni krawieckiej, dom szewca z Daleszyc, zagrody

z Bielin, Radkowic i Sukowa, a także chałupy z Rokitna, Ślęzan, Bronkowic, Siekierna, Chrobrza i Świątnik. Zagroda z Bukowskiej Woli pełni rolę ekspozycji rzeźb Jana Bernasiewicza z Jaworzni.