Pałac wybudowany został w XVII wieku najpewniej o cechach architektury barokowej. Należący do Bartłomieja Helta - właściciela browaru i kilku okolicznych budynków - wyróżniał się arkadowymi łukami parteru i loggi I piętra. Kolejnymi właścicielami pałacu byli Lubomirscy i Głuscy. Na początku XIX wieku budynek nabył Józef Wroński, później Bentkowscy, a pod koniec wieku stał się własnością Hussarów. Po pożarze w 1803 roku, kiedy to spłonął mieszczący się na rogu ulicy Królewskiej teatr do pałacu Hussarów przeniesiono przedstawienia teatralne. Urządzono tam salę teatralną, która jednak nie miała nadzwyczajnej opinii, jako, według Gazety Warszawskiej, tak szczupła i niewygodna, że zaledwie na to imię zasługiwała. W latach 1817-20 pałac jakby zapadł się pod ziemię. Powodem była potrzeba złagodzenia spadku ulicy Królewskiej i Zamojskiej poprzez wykonanie nasypu, przez co podniesiono poziom przebiegającej obok pałacu ulicy. Do budowy nasypu wykorzystano cegły z popadłych w ruinę zabudowań opuszczonego kolegium jezuitów znajdującego się na placu Katedralnym. Na początku XX wieku pałac zakupili Paproccy, którzy dwukrotnie go przebudowywali bez dbałości o zachowanie cech stylowych. Niewiele więc zostało z czasów jego dawnej świetności - zachowały się jedynie fragmenty arkadowych loggi. Później i ten budynek podzielił losy pałaców z ulicy Królewskiej i zamienił się w kamienicę czynszową. Utratę dawnego charakteru spowodowało też dodanie, ponad barokowymi gzymsami, drugiego piętra i mieszkalnego poddasza. Ciekawostką jest fakt, że front i wjazd do pałacu znajdował się od strony ulicy Żmigród. Przez długie lata, aż do śmierci w marcu 2013 roku, mieszkał tam wybitny żużlowiec, dwukrotny indywidualny mistrz Polski Włodzimierz Szwendrowski.