Kolorujstarsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 5 głosów | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. kujawsko-pomorskie › Bydgoszcz › Śródmieście-Bocianowo › al. Mickiewicza Adama › Park Jana Kochanowskiego › Pomnik Henryka Sienkiewicza |
31 lipca 1927 , Uroczyste odsłonięcie pomnika Henryka Sienkiewicza. Pomnik odsłonięto 31 lipca 1927 roku, w uroczystości uczestniczył prezydent II Rzeczpospolitej Ignacy Mościcki
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2013 listopad
12 lat 5 miesięcy 0 dni |
Dodane: 26 grudnia 2014, godz. 22:38:17
Źródło: www.skyscrapercity.com
Rozmiar: 1500px x 1009px
Licencja: Public Domain
10 pobrań 1018 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Rafał C.
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
pomniki
|
Pomnik Henryka Sienkiewicza
więcej zdjęć (27)
Wykonawcy: Stanisław Horno-Popławski, Konstanty Laszczka
Zbudowano: 1927/1968
Pomnik Henryka Sienkiewicza – pomnik zlokalizowany w Bydgoszczy, ku czci Henryka Sienkiewicza.
Odsłonięty w 1927 r. był pierwszym w Polsce pomnikiem ku czci pisarza, po zniszczeniu w czasie II wojny światowej został odbudowany w innej formie w 1968 r.
Opis
Pomnik przedwojenny
Inicjatywa zbudowania pomnika Henryka Sienkiewicza zrodziła się wśród bydgoskich pedagogów[1] oraz działaczy kultury. Obywatelski Komitet Budowy Pomnika Henryka Sienkiewicza powstał w Bydgoszczy w listopadzie 1924 r., po sprowadzeniu do Polski prochów pisarza[2]. Jego prezesem został dyrektor Biblioteki Miejskiej dr Witold Bełza[3].
Powołany Komitet miał nie tylko zgromadzić potrzebne fundusze i dać miastu artystyczne dzieło w formie pomnika, ale spopularyzować szeroko sylwetkę pisarza i jego działalność patriotyczną. Dla zapropagowania zadań Komitetu i zebrania funduszy organizowano płatne spotkania i odczyty, zbierano składki w zakładach pracy, instytucjach i szkołach, sprzedawano cegiełki, przeprowadzano kwesty uliczne oraz „łańcuchy składek” w prasie[2].
Dzięki staraniom Komitetu i poparciu ze strony ówczesnego prezydenta Bernarda Śliwińskiego zebrano niezbędne fundusze, aby w Bydgoszczy powstał pierwszy w Polsce pomnik Henryka Sienkiewicza[3]. Posąg z brązu został wykonany przez artystę - rzeźbiarza Konstantego Laszczka z Krakowa[4]. Posąg spoczywał na cokole z czerwonego piaskowca, a po obu jego stronach znajdowały się orły z brązu oparte na niższych cokołach z tablicami pamiątkowymi.
Odsłonięcia monumentu 31 lipca 1927 r. dokonał Prezydent Polski Ignacy Mościcki. Uroczystość ta była nie tylko poważnym przeżyciem kulturalnym i narodowym dla Bydgoszczy i szerokiej okolicy, ale wydarzeniem ogólnopolskim[2]. Przybyły delegacje z kraju i z zagranicy, nadesłano ok. 300 depesz gratulacyjnych z różnych uczelni, towarzystw naukowych, instytucji i placówek dyplomatycznych, od szeregu znanych w świecie osobistości ze wszystkich kontynentów[2]. Uroczystości rozpoczęła msza święta w kościele farnym, w której uczestniczył Prezydent Mościcki wraz z małżonką, zaś kazanie wygłosił ksiądz profesor Michał Kozal (późniejszy biskup i błogosławiony kościoła katolickiego, patron diecezji bydgoskiej)[3]. W mieście pobudowano kilkanaście bram tryumfalnych, udekorowano kwiatami balkony i okna oraz wywieszono sztandary o barwach narodowych. Podczas uroczystości do Prezydenta przemawiał Józef Weyssenhoff i dr Witold Bełza, zaś część muzykalno-wokalna była kierowana przez Feliksa Nowowiejskiego[2]. Na placu zgromadziło się 8 tys. mieszkańców oraz przeszło 100 cechów, delegacji i towarzystw ze sztandarami i chorągwiami[3]. Po uroczystości odbył się bankiet w hotelu „Pod Orłem”, a prezydent udał się statkiem „Czajka” na tor regatowy w Brdyujściu, gdzie odbyły się międzynarodowe regaty wioślarskie[3]. Wieczorem odbył się koncert symfoniczny w Teatrze Miejskim przy współudziale zjednoczonych chórów z Poznania i Bydgoszczy, dyrygowany przez Feliksa Nowowiejskiego[3].
Pomnik powojenny
Pomnik zniszczyli hitlerowcy w pierwszych dniach okupacji, we wrześniu 1939 roku[4]. Po wojnie powstał nowy Komitet Budowy Pomnika Henryka Sienkiewicza, który postawił sobie za cel obudowę monumentu[5]. Zbiórkę funduszy rozpoczęto już w 1946 r., a uczestniczyli w niej czytelnicy „Ilustrowanego Kuriera Polskiego”, młodzież szkolna i społeczeństwo miasta. Odsłonięcia tymczasowej tablicy na głazie, w miejscu dawnego pomnika, dokonał przewodniczący Prezydium Miejskiej Rady Narodowej Kazimierz Maludziński[5].
Nowy pomnik zlokalizowano na miejscu zniszczonego. Odsłonięcie nastąpiło 18 maja 1968 roku podczas Dni Oświaty, Książki i Prasy[5]. Uroczystego odsłonięcia dokonał przewodniczący Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej - poseł Aleksander Schmidt. Autorem wykonanego z granitu monumentu jest artysta - rzeźbiarz prof. Stanisław Horno-Popławski z Gdańska[5].
źródło: Wikipedia
Odsłonięty w 1927 r. był pierwszym w Polsce pomnikiem ku czci pisarza, po zniszczeniu w czasie II wojny światowej został odbudowany w innej formie w 1968 r.
Opis
Pomnik przedwojenny
Inicjatywa zbudowania pomnika Henryka Sienkiewicza zrodziła się wśród bydgoskich pedagogów[1] oraz działaczy kultury. Obywatelski Komitet Budowy Pomnika Henryka Sienkiewicza powstał w Bydgoszczy w listopadzie 1924 r., po sprowadzeniu do Polski prochów pisarza[2]. Jego prezesem został dyrektor Biblioteki Miejskiej dr Witold Bełza[3].
Powołany Komitet miał nie tylko zgromadzić potrzebne fundusze i dać miastu artystyczne dzieło w formie pomnika, ale spopularyzować szeroko sylwetkę pisarza i jego działalność patriotyczną. Dla zapropagowania zadań Komitetu i zebrania funduszy organizowano płatne spotkania i odczyty, zbierano składki w zakładach pracy, instytucjach i szkołach, sprzedawano cegiełki, przeprowadzano kwesty uliczne oraz „łańcuchy składek” w prasie[2].
Dzięki staraniom Komitetu i poparciu ze strony ówczesnego prezydenta Bernarda Śliwińskiego zebrano niezbędne fundusze, aby w Bydgoszczy powstał pierwszy w Polsce pomnik Henryka Sienkiewicza[3]. Posąg z brązu został wykonany przez artystę - rzeźbiarza Konstantego Laszczka z Krakowa[4]. Posąg spoczywał na cokole z czerwonego piaskowca, a po obu jego stronach znajdowały się orły z brązu oparte na niższych cokołach z tablicami pamiątkowymi.
Odsłonięcia monumentu 31 lipca 1927 r. dokonał Prezydent Polski Ignacy Mościcki. Uroczystość ta była nie tylko poważnym przeżyciem kulturalnym i narodowym dla Bydgoszczy i szerokiej okolicy, ale wydarzeniem ogólnopolskim[2]. Przybyły delegacje z kraju i z zagranicy, nadesłano ok. 300 depesz gratulacyjnych z różnych uczelni, towarzystw naukowych, instytucji i placówek dyplomatycznych, od szeregu znanych w świecie osobistości ze wszystkich kontynentów[2]. Uroczystości rozpoczęła msza święta w kościele farnym, w której uczestniczył Prezydent Mościcki wraz z małżonką, zaś kazanie wygłosił ksiądz profesor Michał Kozal (późniejszy biskup i błogosławiony kościoła katolickiego, patron diecezji bydgoskiej)[3]. W mieście pobudowano kilkanaście bram tryumfalnych, udekorowano kwiatami balkony i okna oraz wywieszono sztandary o barwach narodowych. Podczas uroczystości do Prezydenta przemawiał Józef Weyssenhoff i dr Witold Bełza, zaś część muzykalno-wokalna była kierowana przez Feliksa Nowowiejskiego[2]. Na placu zgromadziło się 8 tys. mieszkańców oraz przeszło 100 cechów, delegacji i towarzystw ze sztandarami i chorągwiami[3]. Po uroczystości odbył się bankiet w hotelu „Pod Orłem”, a prezydent udał się statkiem „Czajka” na tor regatowy w Brdyujściu, gdzie odbyły się międzynarodowe regaty wioślarskie[3]. Wieczorem odbył się koncert symfoniczny w Teatrze Miejskim przy współudziale zjednoczonych chórów z Poznania i Bydgoszczy, dyrygowany przez Feliksa Nowowiejskiego[3].
Pomnik powojenny
Pomnik zniszczyli hitlerowcy w pierwszych dniach okupacji, we wrześniu 1939 roku[4]. Po wojnie powstał nowy Komitet Budowy Pomnika Henryka Sienkiewicza, który postawił sobie za cel obudowę monumentu[5]. Zbiórkę funduszy rozpoczęto już w 1946 r., a uczestniczyli w niej czytelnicy „Ilustrowanego Kuriera Polskiego”, młodzież szkolna i społeczeństwo miasta. Odsłonięcia tymczasowej tablicy na głazie, w miejscu dawnego pomnika, dokonał przewodniczący Prezydium Miejskiej Rady Narodowej Kazimierz Maludziński[5].
Nowy pomnik zlokalizowano na miejscu zniszczonego. Odsłonięcie nastąpiło 18 maja 1968 roku podczas Dni Oświaty, Książki i Prasy[5]. Uroczystego odsłonięcia dokonał przewodniczący Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej - poseł Aleksander Schmidt. Autorem wykonanego z granitu monumentu jest artysta - rzeźbiarz prof. Stanisław Horno-Popławski z Gdańska[5].
źródło: Wikipedia
Park Jana Kochanowskiego
więcej zdjęć (8)
Zbudowano: 1901
Park Jana Kochanowskiego – park miejski w Bydgoszczy, liczący 3,15 hektarów powierzchni, położony w tzw dzielnicy muzycznej.
Lokalizacja
Park jest usytuowany we wschodniej części Śródmieścia Bydgoszczy, na terenie rozplanowanym urbanistycznie w 1903 r. w formie miasta-ogrodu. Teren zajmowany przez park posiada wymiary: 120 x 250 m i jest położony między ulicami: 20 stycznia 1920 r., aleją Adama Mickiewicza, ul. Ignacego Jana Paderewskiego i ul. Kołłątaja. Z uwagi na sąsiedztwo placówek kulturalnych (filharmonia, teatr), szkół i uczelni muzycznych oraz galerii pomników kompozytorów i wirtuozów – park wraz z otoczeniem wchodzi w skład bydgoskiej dzielnicy muzycznej.
Historia
Park Jana Kochanowskiego urządzono według projektu dyrektora Ogrodów Miejskich Konrada Neumanna w roku 1901, a jego wielkość wynosiła 2,8 ha. Park został założony między ulicami, wytyczonymi w 1903 r. i zabudowywanymi do 1911 r.[1] Wykonano go w stylu angielskiego parku krajobrazowego z ok. 80 gatunkami drzew i krzewów ozdobnych. Do starych drzew, rosnących na tym terenie wkomponowano drzewostan składający się głównie z gatunków rodzimych[2]. Główne wejście do parku było usytuowane u zbiegu ulicy Słowackiego i 20 stycznia 1920 r. Na osi głównego wejścia znajdował się duży reprezentacyjny kwietnik bylinowy, podwyższony w części środkowej. W głębi parku znajdował się natomiast trawnik obsadzony różami i niskimi krzewami. Od strony ulicy Słowackiego istniał pas róż, za nim krzewy, a dalej drzewa[1].
31 lipca 1927 roku odbyła się w parku uroczystość odsłonięcia pierwszego w Polsce pomnika Henryka Sienkiewicza [1].
W 1938 r. w parku zarejestrowano 84 gatunki drzew i krzewów, wśród których znajdowały się[1]: brzoza omszona, świdła pospolita, głóg jednoszyjkowy, głóg ostrogowy, indygowe drzewo, olsza wielkolistna, kasztan jadalny, oliwnik wąskolistny, słonin srebrzysty, halimodendron, czarodziejski orzech, magnolia, jaśmin ogrodowy, topola balsamiczna, topola biała, antypka, dąb szypułkowy, robinia, sumak penkowiec, bez czarny, bez strzępiasty, wierzba biała, lipa drobnolistna, lipa połyskująca, wiąz górski, wiąz górski płaczący, jodła balsamiczna, jodła wspaniała, jodła kalifornijska, cyprysik groszkowy, cypr groszkowaty, cypr żółty, cypr pierzasty, świerk pospolity, wierzba biała – zwisła, jodła Douglasa, jodła Douglasa siwa, świerk kłujący, sosna kosówka, sosna amerykańska, sosna limba, cis pospolity, jodła kanadyjska, klon jesionolistny, Bożodrzew gruczołowaty, klon jawor, klon pospolity, klon polny, klon srebrzysty, kasztanowiec pospolity, kasztanowiec czerwony, buk czerwony, buk zwyczajny, grab parasolowaty i grab pospolity.
Do osobliwości parku należały: wiązy górskie i topole o wysokości 25 metrów, dęby szypułkowe o wymiarach pnia 300-480 cm, klon srebrzysty, graby parasolowate[1].
W czasie drugiej wojny światowej część drzewostanu uległa zniszczeniu, stąd wynikła konieczność nowych nasadzeń w latach powojennych. W roku 1952, w czasie budowy szaletów publicznych wycięto niepotrzebnie 4 dęby szypułkowe o wymiarach pnia 400 cm[1]. W 1958 roku granica parku została przesunięta nieznacznie na południe, co było związane z budową Filharmonii Pomorskiej. W 1960 roku w północnej części parku umieszczono figurę Łuczniczki. Zlikwidowano wówczas jedną z głównych ścieżek parku, wprowadzając na jego miejsce prostokątny skwer, służący wyeksponowaniu Łuczniczki.
W 2014 roku rozpoczęto odnowienie założenia parkowego, mający uwypuklić jego historyczny charakter oraz związki z dzielnicą muzyczną[3]. Elementem upiększającym była również budowa nowej fontanny typu "światło i dźwięk" przed Filharmonią Pomorską, która zastąpiła wcześniejszy wodotrysk i została w pełni uruchomiona 23 maja 2014[4]. Jednocześnie usunięto z parku stojącą przy ul. Mickiewicza budkę z lodami, obecną w tym miejscu przez kilka dziesięcioleci.
Rewitalizacja parku wywołała ponadto kontrowersje społeczne, związane z usunięciem 43 stuletnich drzew. Jak się okazało, wydanie przez prezydenta miasta pozwolenia na wycinkę odbyło się z naruszeniem prawa, a wydana w tej sprawie decyzja została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze.
Nazwy
W przekroju historycznym park posiadał następujące nazwy[5]:
1910-1920 – Bismarck Garten
1920-1939 – park (plac) Jana Kochanowskiego
1939-1945 – Bismarck Garten
od 1945 – park Jana Kochanowskiego
Patronem parku jest Jan Kochanowski – polski poeta z epoki renesansu.
źródło: Wikipedia
Lokalizacja
Park jest usytuowany we wschodniej części Śródmieścia Bydgoszczy, na terenie rozplanowanym urbanistycznie w 1903 r. w formie miasta-ogrodu. Teren zajmowany przez park posiada wymiary: 120 x 250 m i jest położony między ulicami: 20 stycznia 1920 r., aleją Adama Mickiewicza, ul. Ignacego Jana Paderewskiego i ul. Kołłątaja. Z uwagi na sąsiedztwo placówek kulturalnych (filharmonia, teatr), szkół i uczelni muzycznych oraz galerii pomników kompozytorów i wirtuozów – park wraz z otoczeniem wchodzi w skład bydgoskiej dzielnicy muzycznej.
Historia
Park Jana Kochanowskiego urządzono według projektu dyrektora Ogrodów Miejskich Konrada Neumanna w roku 1901, a jego wielkość wynosiła 2,8 ha. Park został założony między ulicami, wytyczonymi w 1903 r. i zabudowywanymi do 1911 r.[1] Wykonano go w stylu angielskiego parku krajobrazowego z ok. 80 gatunkami drzew i krzewów ozdobnych. Do starych drzew, rosnących na tym terenie wkomponowano drzewostan składający się głównie z gatunków rodzimych[2]. Główne wejście do parku było usytuowane u zbiegu ulicy Słowackiego i 20 stycznia 1920 r. Na osi głównego wejścia znajdował się duży reprezentacyjny kwietnik bylinowy, podwyższony w części środkowej. W głębi parku znajdował się natomiast trawnik obsadzony różami i niskimi krzewami. Od strony ulicy Słowackiego istniał pas róż, za nim krzewy, a dalej drzewa[1].
31 lipca 1927 roku odbyła się w parku uroczystość odsłonięcia pierwszego w Polsce pomnika Henryka Sienkiewicza [1].
W 1938 r. w parku zarejestrowano 84 gatunki drzew i krzewów, wśród których znajdowały się[1]: brzoza omszona, świdła pospolita, głóg jednoszyjkowy, głóg ostrogowy, indygowe drzewo, olsza wielkolistna, kasztan jadalny, oliwnik wąskolistny, słonin srebrzysty, halimodendron, czarodziejski orzech, magnolia, jaśmin ogrodowy, topola balsamiczna, topola biała, antypka, dąb szypułkowy, robinia, sumak penkowiec, bez czarny, bez strzępiasty, wierzba biała, lipa drobnolistna, lipa połyskująca, wiąz górski, wiąz górski płaczący, jodła balsamiczna, jodła wspaniała, jodła kalifornijska, cyprysik groszkowy, cypr groszkowaty, cypr żółty, cypr pierzasty, świerk pospolity, wierzba biała – zwisła, jodła Douglasa, jodła Douglasa siwa, świerk kłujący, sosna kosówka, sosna amerykańska, sosna limba, cis pospolity, jodła kanadyjska, klon jesionolistny, Bożodrzew gruczołowaty, klon jawor, klon pospolity, klon polny, klon srebrzysty, kasztanowiec pospolity, kasztanowiec czerwony, buk czerwony, buk zwyczajny, grab parasolowaty i grab pospolity.
Do osobliwości parku należały: wiązy górskie i topole o wysokości 25 metrów, dęby szypułkowe o wymiarach pnia 300-480 cm, klon srebrzysty, graby parasolowate[1].
W czasie drugiej wojny światowej część drzewostanu uległa zniszczeniu, stąd wynikła konieczność nowych nasadzeń w latach powojennych. W roku 1952, w czasie budowy szaletów publicznych wycięto niepotrzebnie 4 dęby szypułkowe o wymiarach pnia 400 cm[1]. W 1958 roku granica parku została przesunięta nieznacznie na południe, co było związane z budową Filharmonii Pomorskiej. W 1960 roku w północnej części parku umieszczono figurę Łuczniczki. Zlikwidowano wówczas jedną z głównych ścieżek parku, wprowadzając na jego miejsce prostokątny skwer, służący wyeksponowaniu Łuczniczki.
W 2014 roku rozpoczęto odnowienie założenia parkowego, mający uwypuklić jego historyczny charakter oraz związki z dzielnicą muzyczną[3]. Elementem upiększającym była również budowa nowej fontanny typu "światło i dźwięk" przed Filharmonią Pomorską, która zastąpiła wcześniejszy wodotrysk i została w pełni uruchomiona 23 maja 2014[4]. Jednocześnie usunięto z parku stojącą przy ul. Mickiewicza budkę z lodami, obecną w tym miejscu przez kilka dziesięcioleci.
Rewitalizacja parku wywołała ponadto kontrowersje społeczne, związane z usunięciem 43 stuletnich drzew. Jak się okazało, wydanie przez prezydenta miasta pozwolenia na wycinkę odbyło się z naruszeniem prawa, a wydana w tej sprawie decyzja została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze.
Nazwy
W przekroju historycznym park posiadał następujące nazwy[5]:
1910-1920 – Bismarck Garten
1920-1939 – park (plac) Jana Kochanowskiego
1939-1945 – Bismarck Garten
od 1945 – park Jana Kochanowskiego
Patronem parku jest Jan Kochanowski – polski poeta z epoki renesansu.
źródło: Wikipedia
al. Mickiewicza Adama
więcej zdjęć (207)
Dawniej: Bülowstrasse
1906-1920 – Bülowstraße
1920-1939 – Aleje Adama Mickiewicza
1939-1945 – Felix-Dahn-Straße
od 1945 – Aleje Adama Mickiewicza
1920-1939 – Aleje Adama Mickiewicza
1939-1945 – Felix-Dahn-Straße
od 1945 – Aleje Adama Mickiewicza