starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 10 głosów | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Śródmieście › al. "Solidarności" › Muzeum Niepodległości |
Lata 1970-1975 , Pałac Przebendowskich
Skomentuj zdjęcie
Balbina
 Zdjęcie sprzed 1975 r. bo nie ma jeszcze w tle Błękitnego wieżowca, którego szkielet widać tu: 2019-04-11 18:45:35 (7 lat temu)
Zdjęcie jest zrobione na pewno po 1973 roku. Kiedy dokładnie, trzeba by sprawdzić w którym momencie budowa Błękitnego (d. Złocistego) Wieżowca przewyższyła otaczającą zabudowę. W źródłach można znaleźć informację, że stawianie szkieletu budynku ukończono w 1976 roku. Znając PRL-owskie realia aż się wierzyć nie chce. Tutaj mamy bowiem zdjęcie ówczesnego pl. Dzierżyńskiego z ok. 1975 roku Widać na nim na horyzoncie kończącą się budowę Intraco na Stawkach. Budowy Błękitnego/Złocistego Wieżowca prawie się nie dostrzega. 2019-04-11 23:27:34 (7 lat temu)
do Ricardo: Budowę "pomnika socjalizmu" rozpoczęto w końcu lat 60-tych. Pamiętam scenkę z tego okresu. Teren obejmujący ruiny synagogi otoczony zostały siatką wieczorami niewidoczną od strony ul. Corazziego. Przystanek był za siatką. Gość biegł od Corazziego, wpadł na siatkę i biegając jak tygrys w klatce krzyczał: "Panie, gdzie tu jest wyście?! Ja muszę do czwórki!" Chodziło oczywiście o tramwaj linii 4. A wyjście było dopiero koło apteki w budynku via a vis Urzędu Miasta. :-D Tak więc wg mnie rok 1968 lub nawet wcześniej był początkiem budowy tego szkieletowca (budynek stał wiele lat jako stalowy szkielet) vel złotego vel błękitnego wieżowca. Komentarz został edytowany przez użytkownika - powód: korekta 2019-04-11 23:58:59 (7 lat temu)
Uzupełnienie. Zdenerwowanie gościa za siatką było zrozumiałe, bo następna "czwórka" mogła być zaraz albo za 30-40 minut. Takie wtedy były realia. 2019-04-12 00:09:17 (7 lat temu)
do † ML: No tak ale dlaczego miałby to być „pomnik socjalizmu” ? 2019-04-12 00:16:55 (7 lat temu)
do Ricardo: Bo był to symbol nieudolności systemu. Przynajmniej w pojęciu mojego pokolenia. 2019-04-12 00:23:16 (7 lat temu)
W sumie, może tak może miał pecha. Wspomniane wyżej Intraco na Stawkach udało się jakoś w miarę sprawnie ukończyć w ok. 3 lata. Z drugiej strony, dzisiejszy Marriott też się budował dość długo (jak Złocisty) i gdyby nie zmiany polityczno-gospodarcze rodziłby się w bólach pewnie przez co najmniej kolejną dekadę. 2019-04-12 00:37:45 (7 lat temu)
† ML
+1 głosów:1 do Ricardo: Intraco budowali Szwedzi. :-) 2019-04-12 09:47:35 (7 lat temu)
|
|
Na stronie od 2013 listopad
12 lat 4 miesiące 29 dni |
14 pobrań 1740 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Rafał C.
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
muzea
|
Muzeum Niepodległości
więcej zdjęć (60)
Architekt: Jan Zygmunt Deybel
Zbudowano: 1728
Dawniej: Bielańska 14, Pałac Przebendowskich, Zawiszów, Radziwiłłów, Muzeum Lenina
Zabytek: -
Muzeum powstałe 30 stycznia 1990 r. jako Muzeum Historii Polskich Ruchów Niepodległościowych i Społecznych, w wyniku przekształcenia Muzeum Historii Polskiego Ruchu Rewolucyjnego. Muzeum ma swoją siedzibę w Warszawie w Pałacu Przebendowskich - Radziwiłłów, mieszczący się w al. "Solidarności" 62, ale posiada również oddziały: Muzeum X Pawilonu Cytadeli Warszawskiej, Muzeum Więzienia Pawiak, Mauzoleum Walki i Męczeństwa.
Główna siedziba muzeum została ustanowiona przez Ministerstwo Kultury i Sztuki w Pałacu Radziwiłłów, gdzie poprzednio mieściło się Muzeum Włodzimierza Lenina (1955-1989). W 1991 r. placówka uzyskała nową nazwę, która obowiązuje nadal. W 1992 r. Muzeum Niepodległości uzyskało status Narodowej Instytucji Kultury. Dyrektorem placówki jest dr Andrzej Stawarz.
Źródło:
Pałac Przebendowskich - pałac w Warszawie wybudowany w pierwszej połowie XVIII w. przez Jana Jerzego Przebendowskiego. Mieści się obecnie pomiędzy jezdniami al. Solidarności (pod numerem 62, dawny adres: Bielańska 14).
Do r. 1945 był własnością księcia Janusza Radziwiłła, ordynata na Ołyce i właściciela Nieborowa. Mieściły się w nim mieszkanie ordynata oraz "Zarząd Dóbr i Interesów ks. Janusza Radziwiłła".
Zniszczony w czasie powstania warszawskiego, został odbudowany po wojnie, odebrany Januszowi Radziwiłłowi, i służył w czasach PRL jako Centralne Muzeum im. Lenina, którego otwarcie nastąpiło 21 kwietnia 1955 roku.
Od roku 1990 w budynku pałacu ma swoją siedzibę Muzeum Niepodległości, natomiast od ok. 2000 r. funkcjonuje w nim Kino Paradiso.
Źródło:
Główna siedziba muzeum została ustanowiona przez Ministerstwo Kultury i Sztuki w Pałacu Radziwiłłów, gdzie poprzednio mieściło się Muzeum Włodzimierza Lenina (1955-1989). W 1991 r. placówka uzyskała nową nazwę, która obowiązuje nadal. W 1992 r. Muzeum Niepodległości uzyskało status Narodowej Instytucji Kultury. Dyrektorem placówki jest dr Andrzej Stawarz.
Źródło:
Pałac Przebendowskich - pałac w Warszawie wybudowany w pierwszej połowie XVIII w. przez Jana Jerzego Przebendowskiego. Mieści się obecnie pomiędzy jezdniami al. Solidarności (pod numerem 62, dawny adres: Bielańska 14).
Do r. 1945 był własnością księcia Janusza Radziwiłła, ordynata na Ołyce i właściciela Nieborowa. Mieściły się w nim mieszkanie ordynata oraz "Zarząd Dóbr i Interesów ks. Janusza Radziwiłła".
Zniszczony w czasie powstania warszawskiego, został odbudowany po wojnie, odebrany Januszowi Radziwiłłowi, i służył w czasach PRL jako Centralne Muzeum im. Lenina, którego otwarcie nastąpiło 21 kwietnia 1955 roku.
Od roku 1990 w budynku pałacu ma swoją siedzibę Muzeum Niepodległości, natomiast od ok. 2000 r. funkcjonuje w nim Kino Paradiso.
Źródło:
al. "Solidarności"
więcej zdjęć (3163)
Dawniej: Zygmuntowska, Aleksandryjska, Aleksandrowska, Leszno, al. Świerczewskiego, Trasa W-Z
UWAGA: Zdjęcia z ujęciami odcinka alei pomiędzy wylotem tunelu Trasy W-Z i Mostem Śląsko-Dąbrowskim należy przypisywać do podobiektu alei pod nazwą "Wiadukt Trasy W-Z".
Aleja "Solidarności" - jedna z głównych arterii w Warszawie, w przybliżeniu jest tożsama z Trasą W-Z. Zaczyna się od skrzyżowania z ul. Radzymińską, przechodzi mostem Śląsko-Dąbrowskim do centrum i kończy się przy skrzyżowaniu z ul. Młynarską. Po drodze krzyżuje się m.in. z następującymi ulicami:
Szwedzka
Targowa
Jagiellońska
gen. Andersa (plac Bankowy)
Jana Pawła II
Żelazna
Na całej swojej długości jest to dwujezdniowa szeroka ulica, o minimum dwóch pasach ruchu w każdą stronę. Wyjątkiem jest odcinek pomiędzy placem Bankowym a ulicą Jagiellońską - tam aleja \"Solidarności\" staje się jednojezdniowa, ale nadal ma dwa pasy ruchu dla obu kierunków (jeden pas zajmują tory tramwajowe, ruch samochodów po nim jest zakazany). W godzinach szczytu jest mocno zakorkowana. Na prawie całej długości przebiega środkiem torowisko tramwajowe.
Obecna nazwa poświęcona jest NSZZ \"Solidarność\". Podczas dwudziestolecia międzywojennego jej poszczególne odcinki nosiły nazwy: Wolska, Leszno, Tłomackie, Nowy Zjazd, Zygmuntowska, po wojnie zaś cały ciąg nazwano aleją Świerczewskiego. Od 1991 nosi obecną nazwę na cześć związku zawodowego \"Solidarność\".
Pierwszy odcinek ulicy wytyczono po stronie praskiej w 1862 na przedłużeniu linii kolei petersburskiej pod nazwą Aleksandrowska na cześć cara Aleksandra II Romanowa, łącząc ją z wiaduktem Feliksa Pancera, nazwanego Nowym Zjazdem po wybudowaniu Mostu Kierbedzia. Znaczna szerokość ulicy Aleksandryjskiej uwzględniała ruch kołowy i przebieg projektowanej przez Most Kierbedzia linii kolejowej łączącej Dworzec Petersburski z Dworcem Wiedeńskim, jednak z linii tej zrezygnowano na skutek zbyt dużego spadku skarpy wiślanej, a ruch między dworcami przejęła kolejka konna. Kolejka ta posiadała jeden tor z mijankami i trasa przebiegała Aleksandrowską, Nowym Zjazdem, Krakowskim Przedmieściem, Królewską, Marszałkowską do al. Jerozolimskich.
Tymczasem po drugiej stronie Wisły początkowy fragment dzisiejszej ulicy stanowiąc oś jurydyki Leszno nosił nazwę ulicy Leszno przechodząc w rejonie Placu Bankowego w Tłomackie. Ulica Leszno biegła do rogatek wolskich i dalej dzisiejszy przebieg ulicy w kierunku Woli pokrywał się z ulicą Wolską.
Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę ulicę po stronie praskiej przemianowano na Zygmuntowską, która to nosiła do roku 1954, gdy zmieniono ją na al. gen. Karola Świerczewskiego.
CC-BY-SA 3.0 Polska
Aleja "Solidarności" - jedna z głównych arterii w Warszawie, w przybliżeniu jest tożsama z Trasą W-Z. Zaczyna się od skrzyżowania z ul. Radzymińską, przechodzi mostem Śląsko-Dąbrowskim do centrum i kończy się przy skrzyżowaniu z ul. Młynarską. Po drodze krzyżuje się m.in. z następującymi ulicami:
Szwedzka
Targowa
Jagiellońska
gen. Andersa (plac Bankowy)
Jana Pawła II
Żelazna
Na całej swojej długości jest to dwujezdniowa szeroka ulica, o minimum dwóch pasach ruchu w każdą stronę. Wyjątkiem jest odcinek pomiędzy placem Bankowym a ulicą Jagiellońską - tam aleja \"Solidarności\" staje się jednojezdniowa, ale nadal ma dwa pasy ruchu dla obu kierunków (jeden pas zajmują tory tramwajowe, ruch samochodów po nim jest zakazany). W godzinach szczytu jest mocno zakorkowana. Na prawie całej długości przebiega środkiem torowisko tramwajowe.
Obecna nazwa poświęcona jest NSZZ \"Solidarność\". Podczas dwudziestolecia międzywojennego jej poszczególne odcinki nosiły nazwy: Wolska, Leszno, Tłomackie, Nowy Zjazd, Zygmuntowska, po wojnie zaś cały ciąg nazwano aleją Świerczewskiego. Od 1991 nosi obecną nazwę na cześć związku zawodowego \"Solidarność\".
Pierwszy odcinek ulicy wytyczono po stronie praskiej w 1862 na przedłużeniu linii kolei petersburskiej pod nazwą Aleksandrowska na cześć cara Aleksandra II Romanowa, łącząc ją z wiaduktem Feliksa Pancera, nazwanego Nowym Zjazdem po wybudowaniu Mostu Kierbedzia. Znaczna szerokość ulicy Aleksandryjskiej uwzględniała ruch kołowy i przebieg projektowanej przez Most Kierbedzia linii kolejowej łączącej Dworzec Petersburski z Dworcem Wiedeńskim, jednak z linii tej zrezygnowano na skutek zbyt dużego spadku skarpy wiślanej, a ruch między dworcami przejęła kolejka konna. Kolejka ta posiadała jeden tor z mijankami i trasa przebiegała Aleksandrowską, Nowym Zjazdem, Krakowskim Przedmieściem, Królewską, Marszałkowską do al. Jerozolimskich.
Tymczasem po drugiej stronie Wisły początkowy fragment dzisiejszej ulicy stanowiąc oś jurydyki Leszno nosił nazwę ulicy Leszno przechodząc w rejonie Placu Bankowego w Tłomackie. Ulica Leszno biegła do rogatek wolskich i dalej dzisiejszy przebieg ulicy w kierunku Woli pokrywał się z ulicą Wolską.
Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę ulicę po stronie praskiej przemianowano na Zygmuntowską, która to nosiła do roku 1954, gdy zmieniono ją na al. gen. Karola Świerczewskiego.
CC-BY-SA 3.0 Polska