Monumentalny budynek handl. otwarty w VIII 2001 powstał na miejscu 2 ulic Zaułka Kacerskiego usytuowanych nad miejską fosą (Czarną Oławą), placu niezabudowanego w okresie powojennym i rozebranego w 1999 hotelu Panorama. Projekt arch. E. Lach z zespołem: E. Lach, Marek Ludian i Jan Matkowski.

Zwarta bryła budynku mieści galerię handl. (pow. handl. ok. 30 tys. m2, pow. biurowa 2500 m2; ok. 100 sklepów, supermarket, restauracje), hotel Mercure Panorama i parking na 900 miejsc. Dzięki zastosowaniu w 3 kondygnacjach podłużnego układu otwartych galerii, przesklepionych w części centr. płaską przeszkloną kolebką, architektura G.D. nawiązuje do tradycji XIX-wiecznych galerii handlowych. Dekorację klatki schodowej i gł. pasażu stanowią czarno-białe fotografie wrocł. architektury okresu modernizmu (obiekty H. Poelziga, M. Berga) i ekspresjonizmu (dom towarowy Petersdorf E. Mendelsohna).

Zgodnie z intencją twórców budynku g. utrzymuje kontakt z otoczeniem archit. dzięki lustrzanemu odbiciu sąsiadującego z nią kościoła pw. św. Wojciecha w pokrytym szklanymi płytami narożnym wykuszu i związaniu pd. ściany g. z d. nowoż. bastionem wrocł. fortyfikacji. Zewnętrzne ceglane przypory w elewacji pn. nawiązują do przypór usytuowanego po przeciwnej stronie ulicy got. kościoła św. Wojciecha. Elewacje pd. i zach. mają bardziej industrialny charakter z rytmicznymi pionowymi akcentami w postaci szklanych płaszczyzn przesłoniętych żaluzjami. Historyczną lokalizację wykorzystano, eksponując widok na wrocł. Nowe i cz. Starego Miasta z dachu g., stanowiącego najwyższą kondygnację wielopoziomowego parkingu.

Budynek nagrodzony w 2001 wyróżnieniem Stów. Architektów Polskich.

Rafał Eysymontt, Małgorzata Górska

Plac Dominikański we Wrocławiu (niem. Dominikanerplatz) - jeden z głównych placów Wrocławia.

Pierwotny plac Dominikański przylegał do południowej elewacji dominikańskiego kościóła św. Wojciecha, a zatem znajdował się na przedłużeniu ulicy Wita Stwosza pomiędzy ulicami bł. Czesława i Klemena Janickiego. Przy budowie nowego hotelu (Mercure) zrekonstruowano w przybliżeniu dawny obrys placu.

Krótko po II wojnie światowej przetłumaczono niemiecką nazwę placu na plac Dominikański, lecz w dobie stalinizacji w końcu lat 40. otrzymał on imię współtwórcy aparatu stalinowskiego państwa, Feliksa Dzierżyńskiego. Po usunięciu zgliszczy przyległego do południowej strony placu kwartału (w miejscu dawnej wewnętrznej fosy) teren sięgający aż po ulicę Oławską splantowano i zamieniono w zieleniec i parking, zaś po jego wschodniej stronie wzniesiono w początku lat 70. XX w. według projektu typowego hotel Panorama. Termin plac Dzierżyńskiego rozciągnął się tym samym na cały, większy od Rynku, areał, włączając w to skrzyżowanie ulic Oławskiej, Piotra Skargi i Kazimierza Wielkiego. W 1991 przywrócono placowi historyczną nazwę, w świadomości mieszkańców i na wielu planach plac znajduje się jednak zasadniczo na wymienionym skrzyżowaniu, a zatem około 200 m od pierwotnego położenia.

Pod placem znajduje się tunel dla ruchu kołowego będący częścią trasy W-Z oraz dwa przejścia podziemne dla pieszych.

Źródło: Autorzy: Licencja: CC-BY-SA 3.0