Szkoła usytuowana jest na terenie Miasta i Gminy Brześć Kujawski w południowo zachodniej części województwa kujawsko-pomorskiego. Jej historia związana jest nierozerwalnie z losami państwa polskiego. Samo powstanie placówki sięga pierwszych lat odbudowy Polski po 120 latach niewoli.
Odzyskanie niepodległości w 1918 r. stało się momentem przełomowym w oświacie i szkolnictwie. Okres zaborów spowodował Silnu wzrost analfabetyzmu w społeczeństwie polskim. 19 II 1919r. na mocy dekretu wprowadzono na całym obszarze Polski powszechny obowiązek szkolny dla dzieci.
Brześć posiadał tylko jedna szkołę 7-klasową, która nie wystarczała do objęcia obowiązkowym nauczaniem wszystkich dzieci z terenu miasta. Staraniem władz miejskich Brześcia Kujawskiego 14 II 1929 r. Wydział Powiatowy we Włocławku wyraził zgodę na podjęcie budowy drugiej szkoły powszechnej w Brześciu Kujawskim. Ziemię pod budowę obiektu szkolnego miasto zakupiło od Kacpra Kamińskiego za cenę 12 tys. Złotych.
Budowa nowego obiektu trwało blisko 3 lata. Zakończona została w 1931 r.. W 1933 roku szkoła uzyskała miano Publicznej Szkoły Powszechnej nr 2 im. Marszałka Józefa Piłsudskiego. Pierwszym dyrektorem został wybrany p. Zygmunt Zajęcki, który kierował tą placówką do roku 1939. Wybuch II wojny światowej przerwał działalność szkoły.
14 IX 1939 r. do Brześcia Kujawskiego wkroczyły wojska niemieckie. Władze hitlerowskie podjęły działania mające na celu zniszczenie polskiego życia społecznego i kulturalnego. Procesem eksterminacji objęto również szkolnictwo. 18 X 1939 r. okupanci zwołali do Włocławka konferencje wszystkich nauczycieli z terenu miasta i powiatu. Przybyłych nauczycieli aresztowano i osadzono w więzieniach. Łącznie w okresie okupacji zginęło 217 pedagogów. W tej liczbie znaleźli się również nauczyciele z Brześcia Kujawskiego.
20 I 1945 r. Brześć Kujawski został wyzwolony. W marcu 1945 r. oficjalnie rozpoczęto rok szkolny w Szkole Powszechnej nr 2. Posiadała ona 12 oddziałów, a naukę pobierało 559 uczniów. Do szkoły wstąpili nie tylko uczniowie, którzy powinni podlegać obowiązkowi szkolnemu, lecz także ci, których naukę przerwała okupacja hitlerowska. Nie zorganizowano w związku z tym klasy siódmej. Pierwsi powojenni absolwenci opuścili móry szkoły 15 VII 1945r.
Nauczanie w zakresie pełnych siedmiu klas szkoły powszechnej rozpoczęto dopiero od dnia 1 IX 1945r.
Przed wojna szkoła posiadała sztandar, który podczas okupacji zaginął. Gdy szkoła wznowiła swoja działalność podjęto decyzje o ufundowaniu nowego sztandaru. Dnia 2 VI 1946 r. został poświęcony i wręczony szkole nowy sztandar. Nowa sytuacja polityczna państwa polskiego wpłynęła również na zmianę nazwy placówki, której odebrano dotychczasowego patrona – Józefa Piłsudskiego.
W związku z realizacją uchwałą Sejmu z dnia 15 VII 1961 r. Szkoła Podstawowa nr 2 we wrześniu 1966 r. została przekształcona w pełną szkołę 8-klasową. Ilość młodzieży uczących się w szkole była na tyle duża, iż nauczanie dzieci odbywało się na dwie zmiany.
W związku z oddaniem do użytku nowego gmachu Szkoły Podstawowej nr 1 w 1987 r. podjęto decyzje o obniżeniu poziomu organizacyjnego placówki na 6-klasową szkołę podstawową. Po 1989 r. dyrekcja szkoły, rodzice, nauczyciele oraz władze miasta wystąpiły o przywrócenie placówce patrona z 1933 r. – Marszałka Józefa Piłsudskiego. Dzięki interwencji rodziców, nauczycieli dało się również uzyskać decyzję o podniesieniu stopnia organizacyjnego z 6 na 8-klasową szkołę podstawową. Jednakże wprowadzona w 1999 r. reforma szkolnictwa ponownie zmieniła jej statut na 6-letnia Publiczną Szkołę Podstawową im. Józefa Piłsudskiego.

ze strony domowej