Najbardziej charakterystyczny elbląski spichlerz o pojemności 400 łasztów, zwany "Cesarzem" (Kaiserspeicher), wybudowany został przy wylocie Mostu Wysokiego w roku 1780 w miejscu wcześniejszego o tej samej nazwie i widoczny jest na słynnej panoramie Wyspy Spichrzów J. H. Amelunga z tegoż roku. Nazwa tego spichlerza wzięła się od wielkiego kamienia polnego, leżącego niegdyś w jego lokalizacji. Terminatorzy kupieccy po zakończeniu nauki, gdy w końcu stawali się czeladnikami kupieckimi, byli rozciągani na kamieniu i okładani kijami i rózgami. Nazywano ten proceder „Kaisern” – czyli "cesarzowaniem". Po takim potraktowaniu przez kompanów pobity czeladnik musiał na koniec postawić swoim oprawcom z cechu uroczysty posiłek. Wówczas dopiero uznawany zostawał przez resztę czeladników za pełnoprawnego członka zgromadzenia, a przy kolejnym „cesarzowaniu” sam miał prawo użyć kija i rózgi. „Cesarzowanie” zostało zabronione przez Radę Elbląga w roku 1732 i na skutek notorycznego łamania tego zakazu jeszcze raz, w roku 1763. Spichlerz szczęśliwie przetrwał pożar Wyspy z roku 1874. W roku 1898 spichlerz wraz z sąsiednią Starą Giełdą zakupił Carl Steppuhn: producent lin konopnych i stalowych, kupiec i hurtownik materiałów żelaznych i budowlanych. W roku 1922 przebudowano go na biura firmy Steppuhn wg. projektu Oskara Fischera, a w miejscu drewnianych okiennic pojawiły się okna. Spichlerz uległ zniszczeniu w lutym 1945 r.