Osiedle w południowej części Wrocławia, w dzielnicy Fabryczna. W granicach miasta od 1868. Graniczy z Grabiszynem/Grabiszynkiem, Dworkiem i osiedlem Południe.

Wieś, wzmiankowana jako własność klasztoru NMP na Piasku już w 1193 pod nazwą Gaj (Gay) i w 1204 jako Gajowice (Gayouice) - ciągnęła się wzdłuż obecnych ulic Wincentego Stysia i Gajowickiej od torów kolejowych do cmentarza przy obecnych ulicach Wróblej i B. Pretficza.

Jeszcze w średniowieczu z Gajowic wydzieliły się Nowa Wieś (przy ulicy Komandorskiej) i Dworek (przy ulicy Oficerskiej). W 1795 miała 715 mieszkańców, szkołę, karczmę i kuźnię. W 1810 w wyniku sekularyzacji przeszła na własność państwa. W 1868 włączona do miasta, liczyła wtedy ponad 2 tysiące mieszkańców.

Wg mapy M. Grügera z 1911 roku przed włączeniem do miasta w roku 1868 północno-wschodnia granica wsi sięgała dzisiejszej ulicy Kolejowej, potem biegła wzdłuż Grabiszyńskiej aż do Oporowskiej, w okolicach dzisiejszego stadionu skręcała na południe aż do wiaduktu kolejowej obwodnicy nad al. Hallera. Następnie wzdłuż Hallera i Wiśniowej aż do Ślężnej, gdzie stykała się z Lehmgruben (Glinianki). Ulicą Kamienną granica osiągała Höfchen (Dworek), przez Pretficza, Gajowicką i Kruczą osiągając ul. Zielińskiego, która domykała osiedle od wschodu.

Współczesne granice osiedla przebiegają ulicami Zaporoską, Gajowicką, al. Hallera i z trzech stron torami kolejowymi, tym samym bardzo różnią się od historycznego obrębu wsi. Obejmują jedynie tereny położone na zachód od ul. Gajowickiej, dawniej głównej ulicy miejscowości, ponadto cała północna część Gajowickiej, od początku lat 80. nazwana imieniem Wincentego Stysia, nie należy dziś do Gajowic.

Gajowic nie należy mylić z osiedlami Gaj (do 1945 Herdain) ani Tarnogaj (do 1945 Dürrgoy), leżących w obrębie dzielnicy Krzyki, nieco dalej na wschód, ani z osiedlem Gajowa w północno-wschodniej okolicy miasta.



Źródło: Autorzy: Licencja: [ CC-BY-SA 3.0]

W starych dobrych czasach obecna ul. Szczęśliwa biegła niemal przez pół miasta: od ul. Pereca na zachodzie aż do ul. Gajowej na wschodzie. Początki ulicy sięgają podobnie jak i innych ulic Przedmieścia Południowego drugiej połowy XIX w. Najstarsze odcinki ulicy odchodziły od ul. Powstańców Śląskich na wschód do ul. Komandorskiej i na zachód do ul. Zielińskiego. W kolejnych latach stopniowo wydłużano ulicę w obu kierunkach: najpierw do ul. Gajowickiej i następnie do ul. Pereca oraz od ul. Borowskiej do ul. Gajowej. Najpóźniej, bo dopiero w latach dwudziestych(?) XX w. powstał odcinek między ul. Ślężną i ul. Borowską.
Patronką ulicy była od początku żona Wilhelma I, cesarzowa Augusta (1811-1890).

W 1945 r. zabudowa ulicy podzieliła los wielu innych ulic południowego Wrocławia i zmieniła stan ze stałego w sypki. Jednym słowem nie miała szczęścia. Niestety ówczesne władze miały inne zdanie i nazwały ją ul. Szczęśliwą. I tak istniała sobie spokojnie do lat 70. Wtedy postanowiono podzielić ulicę na trzy odcinki:
- zachodni (od ul. Pereca do ul. Powstańców Śląskich) pozostał przy dotychczasowej nazwie;
- środkowy (od ul. Powstańców Śląskich do ul. Ślężnej) stał się ul. Pabianicką;
- wschodni fragment (od ul. Ślężnej do ul. Gajowej) ul. Wesołą.

W kolejnych latach co by nie było za dobrze namieszano jeszcze bardziej przenosząc ul. Radosną na południe z biegu dawnej Victoriastr. w bieg dawnej Augustastr. skracając tym samym ul. Pabianicką (od ul. Komandorskiej do ul. Ślężnej). Obecnie ul. Szczęśliwa biegnie (w dwóch fragmentach, przecięta nowym, wybudowanym ok. 2005 r. budynkiem Szczęśliwa 38-40a stojącym między Skwierzyńską a Gajowicką) od ul. Pereca do ul. Powstańców Śląskich, chociaż aby nazwać ulicą odcinek między ul. Zielińskiego i ul. Powstańców Śląskich potrzeba było aż do 2009 roku wyjątkowo rozwiniętej wyobraźni (zresztą na planach miasta, np. z 2000 albo 2009 r., nie ma tam nawet żadnej ulicy, tylko \"ścieżka\"). Dopiero w związku z budową Sky Tower w kwartale ulic Powstańców/Wielka/Gwiaździsta/Szczęśliwa wyremontowano najpierw odcinek Szczęśliwej od Powstańców do Gwiaździstej, potem ten kawałek (\"ścieżkę\"), który przez ponad pół wieku straszył dziurami (między Gwiaździstą a Zielińskiego, wzdłuż stojących tu przez dziesięciolecia baraków), wreszcie w sierpniu 2010 - od Zielińskiego do Zaporoskiej.