Wieża ciśnień w Bydgoszczy – zabytkowa wieża ciśnień należąca do kompleksu Wodociągów Miejskich w Bydgoszczy. Znajduje się w parku Henryka Dąbrowskiego, na krawędzi Zbocza Bydgoskiego.

Historia:

W 1881 r. przystąpiono w Bydgoszczy do prac nad budową nowej sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, której najistotniejszym elementem, umożliwiającym utrzymanie właściwego ciśnienia, była wieża ciśnień. Właściwe prace budowlane przeprowadzono w latach 1898-1899.

W 1900 r. na całość wodociągów składało się 20 studni głębinowych w Lesie Gdańskim, z których woda tłoczona była systemem pomp o napędzie gazowym do sieci oraz wieży ciśnień. Znajdował się w niej zbiornik wodny o pojemności 1260 m³ służący do gromadzenia wody w okresie minimalnego poboru, jak również uzupełniający braki w sieci w godzinach szczytu poboru wody.

Wieża została wzniesiona w latach 1899-1900 według projektu Franza Marschalla. Prace budowlane prowadziła firma „ Wilhelm Rothe und Cie”. Budowla wzniesiona w atrakcyjnym miejscu, w parku Henryka Dąbrowskiego, na skraju zbocza, ponad Starym Miastem, pełniła również funkcję miejskiego punktu widokowego. Na stożkowym dachu wykonano galerię widokową, na którą można był wejść za opłatą 10 pfenigów, a za czasów polskich 10 groszy.

W okresie powojennym obok wieży wybudowano przepompownię, która umożliwiała dostarczenie wody na górny taras miasta (osiedla Błonie, Szwederowo, Wzgórze Wolności, Wyżyny, Kapuściska). W tym czasie zaniechano udostępniania wieży jako punktu widokowego, a wyłączono z eksploatacji ostatecznie w 1990 r.

W 1991 r. obiekt zaadaptowało na swoją siedzibę Stowarzyszenie Artystyczne "Wieża Ciśnień" zrzeszające artystów, historyków sztuki, krytyków i inne osoby związane z miejskim życiem kulturalnym. Wieża stała się miejscem spotkań twórców i publiczności oraz dyskusji nad granicami sztuki. Urządzono w niej także m.in. galerię sztuki.

Obecnie wieża należy do spółki „Miejskie Wodociągi i Kanalizacja” w Bydgoszczy. Przedsiębiorstwo planuje remont i adaptacje wieży na muzeum historii bydgoskich wodociągów. Zabytek stanie się jednym z kilku punktów nowej ścieżki edukacyjnej prowadzącej od stacji pomp w Lesie Gdańskim.

Poza tym w wieży ma znaleźć się kawiarnia i miejski punkt widokowy. Galeria obserwacyjna położona na szczycie wieży znajduje się ok. 60 wyżej od Starego Miasta.

Wieża posiada cechy neogotyckie. Jest wzniesiona na planie koła, z nieznacznym ryzalitem, w którym od północy umieszczono wejście. Bryła przykryta jest dachem stożkowym z latarnią. Dolna kondygnacja uskokowo przechodzi w nadwieszony bęben części zbiornikowej, zdobiony dołem i górą ażurowym fryzem oraz zwieńczony pseudokrenelażem. Elewacje oddzielone są ceglanymi fryzami, oraz tynkowanymi blendami i płycinami.

Wewnątrz zachowała się część wystroju: ściany z drewnianą boazerią, a w oknach kolorowe witraże.

Info [ Wikipedia]

Most Uniwersytecki – most wantowy drogowy nad rzeką Brdą w Bydgoszczy będący elementem Trasy Uniwersyteckiej.

Lokalizacja[edytuj | edytuj kod]
Most Uniwersytecki jest częścią czteropasmowej Trasy Uniwersyteckiej wiodącej z ulicy Michała Ogińskiego do al. Wojska Polskiego w Bydgoszczy. Jej długość całkowita wynosi 1,58 km, z tego 720 m prowadzona jest po moście i estakadach. Łączy północne i południowe osiedla miasta: Bielawy i Skrzetusko ze Wzgórzem Wolności. Obiekt położony jest ponad rzeką Brdą oraz ulicami: Jagiellońską na lewym i Toruńską na prawym brzegu rzeki.

Historia[edytuj | edytuj kod]
Plany budowy trasy w ciągu ulicy Ogińskiego istnieją od lat 70. XX wieku. Przeszkodą w jej budowie w kolejnych dziesięcioleciach były problemy finansowe. Dopiero po pojawieniu się możliwości dofinansowania unijnego budowa okazała się możliwa[2].

16 października 2010 roku podpisano umowę na wykonanie zadania z terminem zakończenia do 30 listopada 2013 roku. Podstawowym celem inwestycji było wykonanie w ciągu ul. Michała Ogińskiego połączenia al. Powstańców Wielkopolskich na Dolnym Tarasie miasta z ul. Wojska Polskiego na Górnym Tarasie, położonym ok. 30 m wyżej niż Taras Dolny.

Generalnym projektantem dokumentacji powstałej w Biurze Projektów „Transprojekt” Gdańsk Sp. z o.o. był mgr inż. Tadeusz Stefanowski. Realizacją zajęło się konsorcjum firm w składzie: lider – Przedsiębiorstwo Robót Mostowych Mosty-Łódź S.A. w Łodzi z partnerami: Firmą GOTOWSKI Budownictwo Komunikacyjne i Przemysłowe Sp. z o.o. z Bydgoszczy i Przedsiębiorstwem Budowy Dróg i Mostów KOBYLARNIA S.A. w Kobylarni k. Bydgoszczy. Koszt budowy trasy wyniósł 206,6 mln zł, w tym obiekty mostowe 151 mln zł. 92,7 mln zł dofinansowania uzyskano ze środków unijnych pochodzących z Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Kujawsko-Pomorskiego na lata 2007-2013[2].

Konstrukcję mostową wykonano i zmontowano Zakładzie Konstrukcji Stalowych Firmy GOTOWSKI przy ul. Glinki[2]. Do budowy zużyto 32 tys. metrów sześciennych betonu, 350 km kabli sprężających i 10 km pali fundamentowych, a ilość zużytych prętów zbrojeniowych wystarczyłaby do połączenia Warszawy z Nowym Jorkiem[3]. Dopuszczalna nacisk przejeżdżających pojazdów wynosi 11,5 tony na oś[4].

Most oraz całą Trasę Uniwersytecką oddano do użytku 12 grudnia 2013 r. o godzinie 18:00[5]. Wcześniej, dnia 8 września 2013 roku, most na jeden dzień został udostępniony do zwiedzania pieszym[6].

Most mieści dwie jezdnie o czterech pasach ruchu dla pojazdów, natomiast pozbawiony jest chodników dla pieszych i ścieżki rowerowej. Planowane jest wydłużenie trasy w kierunku południowym oraz dobudowa trasy pieszo-rowerowej.

Dane techniczne[edytuj | edytuj kod]
Most jest elementem Trasy Uniwersyteckiej o długości 1,582 km. W skład obiektów inżynierskich Trasy wchodzą[1]:

estakada lewobrzeżna E-1 – 5 przęseł, długość 272 m
most nurtowy M-2 – 2 przęsła, długość 200 m
estakada prawobrzeżna E-3 – 6 przęseł, długość 250 m
wiadukt drogowy WD-4 w ciągu łącznicy DL-4 – 4 przęsła, długość 93,1 m
wiadukt drogowy WD-5 w ciągu łącznicy DL-3 – 4 przęsła, długość 93,1 m
kładka dla pieszych nad trasą drogową w ciągu Skarpy Południowej – 32,4 m
Całkowita długość mostu z estakadami wynosi ok. 720 m.

Most nurtowy przez Brdę jest obiektem dwuprzęsłowym o długości 200 m i rozpiętościach przęseł 110 + 90 m. Pylony mostu o wysokości 68,7 m ukształtowano w formie przenikających się podków o kształtach liter greckich alfa i omega, co jest oryginalną konstrukcją na terenie Polski. Skrzynkowe przekroje pylonów mają ścianki o grubościach od 3 do 7 cm. Pomost pod obie jezdnie o zmiennej szerokości: 20,1 – 31,4 m jest podwieszony do pylonów za pomocą 16 lin (po 4 pary z każdej strony) w osłonach HDPE. Najdłuższe wanty mają 160 metrów długości. Konstrukcja przęseł jest stalowa, zespolona z betonową płytą współpracującą. Podporami są filary betonowe posadowione na palach wierconych. Fundamenty pylonów zostały posadowione na głębokości 35 m.

Estakady wykonano w formie pomostów skrzynkowych lub belkowych z betonu sprężonego opartych na podporach żelbetowych o oryginalnym kształcie. Kładka dla pieszych nad trasą drogową stanowi akcent widokowy trasy. Wykonano ją jako jednoprzęsłową konstrukcję stalową podwieszaną do dźwigarów w formie nieregularnych łuków.

Obiekt pomalowano w odcieniach zieleni, beżu, pomarańczy i czerwieni. Pylony oraz kładka widokowa dla pieszych są iluminowane po zmroku przy pomocy reflektorów LED, których barwa zmienia się co kilka minut od czerwieni, poprzez turkus, zieleń, po fiolet.

Mostem dysponuje Zarząd Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w Bydgoszczy[1].

Znaczenie komunikacyjne[edytuj | edytuj kod]
Most Uniwersytecki należy do obiektów znacznie obciążonych ruchem drogowym w Bydgoszczy. Z uwagi na fakt, że stanowi fragment obwodnicy Śródmieścia, posiada duże znaczenie komunikacyjne, które wzrośnie po planowanym wydłużeniu trasy do alei Jana Pawła II i ul. Glinki. Po oddaniu mostu i Trasy Uniwersyteckiej do użytku zaobserwowano m.in. zmniejszenie zatorów pojazdów na ulicy Kujawskiej i alei Jana Pawła II, będących do końca 2013 r. głównymi arteriami północ-południe w Bydgoszczy.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]
14 kwietnia 2010 roku (cztery dni po katastrofie smoleńskiej), na wniosek prezydenta Bydgoszczy Konstantego Dombrowicza, Rada Miasta przegłosowała nadanie obiektowi nazwy Mostu im. Lecha Kaczyńskiego. W kolejnych latach wzrastała liczba przeciwników uchwalonej nazwy mostu, a jego obrońcami pozostawały środowiska socjal-katolickie.

27 listopada 2013 roku Rada Miasta Bydgoszczy podjęła uchwałę NR XLVIII/1071/13 nadając mostowi w ciągu Trasy Uniwersyteckiej w Bydgoszczy nazwę „Most Uniwersytecki”, decydując tym samym, że poprzednia uchwała traci moc prawną. Zmianę nazwy ostro skrytykowali działacze, posłowie i radni PiS, którzy zwrócili się do wojewody o jej unieważnienie[7].

Nazwa „Uniwersytecki” nawiązuje do kampusu Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego, który zlokalizowany jest w sąsiedztwie ulicy Ogińskiego, a także upamiętnia przekształcenie w I dekadzie XXI wieku trzech uczelni w Bydgoszczy w uniwersytety (Uniwersytet Kazimierza Wielkiego, Uniwersytet Technologiczno-Przyrodniczy im. Jana i Jędrzeja Śniadeckich, Collegium Medicum im. Ludwika Rydygiera Uniwersytetu Mikołaja Kopernika).

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]
W związku z brakiem na moście chodników, od dnia 7 stycznia 2014 roku przejazdy przez most autobusami komunikacji miejskiej zostały zwolnione z opłat[8].
Most Uniwersytecki zajął 5 miejsce w głosowaniu na Makabryłę Roku 2013[9].

źródło: wikipedia