W okresie międzywojennym pracownicy kolejnictwa byli zrzeszeni w towarzystwie Rodzina Kolejowa, które miało na celu m.in. niesienie pomocy, działalność oświatową i kulturalną, organizację życia towarzyskiego w środowisku zawodowym. W latach 30-tych prezesem Rodziny Kolejowej w Chojnicach był Józef Kubiatowski. Stowarzyszenie prowadziło amatorskie kółko teatralne, chór "Echo", zespół mandolinistów, sekcję szachową. Członkowie Rodziny Kolejowej w czynie społecznym, z dobrowolnych składek i częściowej dotacji Kolejowego Przysposobienia Wojskowego (KPW) wybudowali salę widowiskową, przylegającą do istniejącego już budynku mieszkalnego przy ul.Warszawskiej, w którym odbywały się zajęcia kulturalno - oświatowe.
Obiekt nazwano Domem Rodziny Kolejowej, ogniskowało się w nim życie stowarzyszenia. W czasie okupacji Niemcy wykorzystywali go jako wojskowy magazyn zaopatrzeniowy. W 1945 roku jak w wielu innych publicznych budynkach znajdował się tam szpital wojenny, następnie po usunięciu zniszczeń obiekt przejął Związek Zawodowy Kolejarzy (ZZK). Od 1946 roku nosił nazwę Dom Kolejarza. Do 1948 roku reaktywowała się większość przedwojennych zespołów. Od 1956 r. działało kino "Kolejarz". Dom Kolejarza w istocie pełnił rolę środowiskowego ośrodka kultury dla całej dzielnicy. Po 1989 r. w toku transformacji ustrojowej PKP przestało finansować działalność świetlic i domów kultury. Usamodzielniony Dom Kolejarza bez powodzenia próbował godzić działalność kulturalną i komercyjną, następnie po przejęciu przez KZ NSZZ "Solidarność" z końcem ubiegłego wieku całkowicie odszedł od tradycyjnej roli ogniska życia społeczno - kulturalnego. W 2006 roku obiekt przeszedł na własność gminy miejskiej w zamian za zadłużenia podatkowe PKP i został wkrótce sprzedany na działalność gospodarczą.

...na podstawie "Bedekeru Chojnickiego" autorstwa K.Ostrowskiego;