 | Polska › woj. wielkopolskie › powiat kościański › Kościan › pl. Niezłomnych › Kościół Najświętszego Serca Jezusa |
1900 , Kościan - widok znad rzeki Obry.
|
Na stronie od 2008 grudzień
17 lat 4 miesiące 24 dni |
Historia obiektu wiąże się z fundacją na terenie miasta Zakonu Dominikanów. Klasztor i kościół p.w. św. Marii Magdaleny i św. Mikołaja pobudowano w 1410 roku za zgodą króla polskiego Władysława Jagiełły. W 1503 roku spłonął kościół i klasztor Dominikanów. Podczas najazdu szwedzkiego w 1655 roku kościół ponownie spłonął, a po 1666 roku Melchior Gurowski, starosta kościański, ufundował kaplicę, która do obecnych rozmiarów została rozbudowana w latach 1905-1908.
Z historią kościoła związany jest otaczany szczególną czcią krucyfiks w ołtarzu głównym. Początkowo był on umieszczony w refektarzu klasztoru dominikańskiego, gdzie według przekazów odbywały się również rozprawy sądowe.
Jak głosi podanie, podczas jednej z nich Chrystus z krzyża przemówił: "Sprawiedliwie sądźcie, synowie ludzcy". Z tą chwilą krzyż umieszczono w ołtarzu głównym i rozpoczęto oddawać mu szczególną cześć. Szybko też krzyż zasłynął cudami, głównie zaś licznymi przypadkami odzyskania zdrowia. Kościół p.w. św. Mikołaja został rozebrany po kasacie zakonu. Po odzyskaniu niepodległości kościół przejęli Redemptoryści (lata 1920-1930). W czasie okupacji hitlerowskiej kościół stanowił magazyn mebli.
W roku 1997 dokonano kapitalnego remontu plebanii z urządzeniem odrębnego wikariatu z oddzielnym wejściem.
W roku 1999 dokończono prace przy kapitalnym remoncie Domu Katechetycznego. Została odnowiona wieża i dach na kościele Pana Jezusa.
W roku 2000 pojawiły się nowe pokrycia dachowe na budynku plebanii i Domu Katechetycznym, stolarka okienna kościoła, nowe elewacje i malowanie wszystkich budynków.
W roku 2001 dokonano malowania wnętrza kościoła, renowacji fresków pochodzących z XVII wieku w kościele Pana Jezusa i odnowienia Ołtarza Głównego.
W roku 2002 miało miejsce odnowienie ołtarzy bocznych i ambony oraz wykonano nowe nagłośnienie w kościele Pana Jezusa. Podwórze wyłożono polbrukiem.
Źródło
Rzeka ma długość 854,3 km, z czego 742 km w Polsce. Powierzchnia dorzecza Odry obejmuje obszar 118 861 km² z tego 106 056 km² w Polsce.
Wypływa na wschodzie Czech, w Górach Odrzańskich w Sudetach Wschodnich, na wysokości 634 m n.p.m.; uchodzi do Roztoki Odrzańskiej, będącej zatoką Zalewu Szczecińskiego, w północno-zachodniej części Polski, przy północnej granicy miasta Police.
Największymi miastami nad Odrą są: Ostrawa w Czechach oraz Opole, Wrocław i Szczecin w Polsce.
Odra swoje źródło ma na południowo-wschodnim zboczu wzgórza Fidlův kopec w Górach Odrzańskich na wysokości 634 m n.p.m. Płynie przez Bramę Morawską, poniżej przez Śląsk. W górnym biegu pomiędzy Boguminem a ujściem Olzy na krótkim odcinku jest rzeką graniczną między Polską a Czechami, a w dolnym – od ujścia Nysy Łużyckiej (w km 542,4) stanowi granicę między Polską i Niemcami przez 161,7 km długości swojego biegu. Powyżej Gryfina we wsi Widuchowa, na 704,1 km biegu, Odra rozdziela się na dwa nurty – Odrę Wschodnią (która przechodzi w Regalicę do jeziora Dąbie) oraz płynącą przez centralne dzielnice Szczecina i omijającą od zachodu jezioro Dąbie – Odrę Zachodnią. W okolicy Szczecina, na Międzyodrzu, płynie już kilkoma korytami, z których główne to (oprócz Odry Wschodniej i Zachodniej) Duńczyca, Parnica i Święta. Odcinek rzeki w Policach utworzony przez połączenie Odry Zachodniej i wód wypływających z jeziora Dąbie poprzez Iński Nurt, Babinę aż do ujścia do Roztoki Odrzańskiej nosi nazwę Domiąży.
Północna część Odry Zachodniej, począwszy od północnego mostu Trasy Zamkowej w Szczecinie, należy do akwenu polskich morskich wód wewnętrznych.
Średni spadek rzeki w jej górnym biegu wynosi 7,2‰, poniżej Bramy Morawskiej spadek zmniejsza się do 0,33‰, a średni spadek na całej długości wynosi 0,74‰.
Dzięki uregulowaniu całego koryta Odra jest najdłuższą śródlądową drogą wodną w Polsce. Nazwana Odrzańską Drogą Wodną była żeglowna od ujścia Opawy. Po powodziach z 1997 - Powódź tysiąclecia oraz z 2010 jest żeglowna od Śluzy Koźle długość odcinka żeglownego zmniejszyła się z 761 km do 646 km. Skanalizowana od Kędzierzyna-Koźla do Brzegu Dolnego, była wykorzystywana przez kraje środkowoeuropejskie nie mające dostępu do morza.
Kanalizacja Odry odbyła się w dwóch etapach. Pierwszy zrealizowano w latach 1888 - 1897, skanalizowano wówczas odcinek od Koźla do ujścia Nysy Kłodzkiej, wybudowano 12 stopni wodnych ze śluzami komorowymi. Szybko jednak okazało się, że jest to niewystarczająca liczba i w latach 1907 - 1922 w ramach drugiego etapu powstało 10 kolejnych stopni.
W dorzeczu Odry znajduje się 7 elektrowni wodnych (największa w Brzegu Dolnym o mocy 9,7 MW).
Na Odrze funkcjonuje kilka przepraw promowych, w tym na terenie województwa lubuskiego w Milsku, Pomorsku, Brodach i Połęcku. W Bytomiu Odrzańskim i Brzegu Dolnym działa przeprawa promowa.
Powierzchnia dorzecza Odry obejmuje obszar 118 861 km² z tego 106 056 km² w Polsce, co stanowi 32,9% powierzchni kraju. Dorzecze wykazuje asymetrię na korzyść dopływów prawobrzeżnych. Jego najwyższym punktem jest wierzchołek Śnieżki (1602 m n.p.m.).
Największymi lewobrzeżnymi dopływami są rzeki wypływające w Sudetach, m.in. Opawa, Nysa Kłodzka, Bystrzyca, Kaczawa, Bóbr i Nysa Łużycka; wśród dopływów prawobrzeżnych wyróżnia się najzasobniejszy w wodę i najdłuższy dopływ Odry - Warta, poza tym m.in. Mała Panew, Barycz i Ina.
Kanały śródlądowe łączące się z Odrą:
* Kanał Gliwicki (prawy, 98 km rzeki, Kędzierzyn-Koźle)
* Kanał Odra-Sprewa (lewy, 553 km rzeki, Eisenhüttenstadt)
* Kanał Finow (lewy, 667 km rzeki, Hohensaaten)
* Kanał Odra-Hawela (lewy, 667 km rzeki, Hohensaaten)
* Kanał Hohensaaten-Friedrichsthal (niem. Hohensaaten-Friedrichsthaler Wasserstraße, HoFriWa) (lewy, Odra Zachodnia, Hohensaaten)
Poprzez Wartę, jej dopływ Noteć i Kanał Bydgoski Odra posiada połączenie także z Wisłą.
Źródło [ Wikipedia]
Stare mapy rzeki Odry z 1896 roku można znaleźć na