Podupadły kościół nie był odpowiednim miejscem dla Cudownego Obrazu. dlatego w 1726 r. został rozebrany, a na jego miejscu postawiono nową i większą świątynię. 23 czerwca 1774 r. w czasie burzy na skutek uderzenia pioruna kościół spłonął. W trzy lata później kolejną świątynię, także drewnianą i w kształcie podobną do poprzedniej wybudował archidiakon i oficjał gnieźnieński Leon Morawski. Sanktuarium służyło wiernym do 1925 r. W nocy z 9 na 10 października żywioł ognia doszczętnie zniszczył to święte miejsce wraz z Obrazem. Ostatnie - czwarte z kolei sanktuarium zaczęto wznosić w latach międzywojennych. Do wybuchu wojny surowy stan budynku zdołano przykryć dachem i wybudować wieże. Powojenni duszpasterze kontynuowali prace, by przywrócić temu miejscu dawny splendor i należną cześć Bogu oraz Matce Najświętszej.