W miejscu tym od XIV w. znajdowała się główna studnia staromiejska, do której wodociąg biegł z Winnicy wzdłuż Grobli Młyńskiej pod Bramą Kowalską na Stary Rynek. Jedno z ujęć znajdowało się obok szpitala św. Elżbiety i wymieniane jest już w 1319 r. Nie do końca jasna jest etymologia nazwy Pfeifenbrunn, (niem. Pfeife oznaczać może rurę, ale też flet, piszczałkę, gwizdek). Być może wiązała się z tym, że dopływ wody prowadzony był drewnianym rurociągiem, w każdym razie przyjęło się na studnię mówić "śpiewające źródło". Na miejscu drewnianej kolumny z wypływem w roku 1694 ustawiono nową, solidną konstrukcję, zwieńczoną posągiem dłuta elbląskiego rzeźbiarza Andreasa Silbera, przedstawiającego Herkulesa wspartego na maczudze, przydeptującego martwą hydrę. Było to alegoryczne przedstawienie króla Jana III Sobieskiego, bohatera wiktorii wiedeńskiej z 1683 r. - podobno Silber nadał posągowi twarz króla. Wokół kamiennej cembrowiny ustawiono żeliwną, pozłacaną kratę. W roku 1866 (co nie jest do końca pewne, ale na pewno do 1885 r.) Herkulesa zastąpił Neptun, bóg mórz, rzek i oceanów, a w 1885 r. kolejny raz przebudowano studnię, ustawiając nad posągiem strzelistą neogotycką wieżyczkę.
W związku z faktem, iż była coraz bardziej uciążliwa dla rosnącego ruchu kołowego, w 1937 roku postanowiono konstrukcję zdemontować i ustawić na początku ulicy Mostowej. Niestety, nie zrobiono tego, a konstrukcja w czasie wojny zaginęła. Przypuszczalnie mogła zostać przeznaczona do przetopu na potrzeby wojenne w roku 1944. [mike016]