Do organizacji przetwórni rybnej przystąpiła mała grupka ludzi już w czerwcu 1945 roku, wykorzystując były zakład rzeźnicki przy ulicy Piłsudskiego 9. Urządzono tam pomieszczenia do wstępnej obróbki ryb, wędzarnię, baseny do solankowania. Organizatorem zakładu był Tadeusz Polewski. W prymitywnych na razie warunkach wędzono ryby słodkowodne, produkowano pasztety rybne i marynaty. W pierwszych miesiącach 1946 roku zaczęto sprowadzać ryby morskie. Otwarto sklep Centrali Rybnej. W 1947 roku MRN przydzieliła przetwórni opuszczoną halę po byłej niemieckiej fabryczce części lotniczych Rudigera przy ulicy Gdańskiej 60; przystosowanie obiektu do użytku wymagało m.in. doprowadzenia wody, kanalizacji, oświetlenia i innych urządzeń. Załoga licząca wówczas już około 100 osób, postanowiła zakład rozbudować i wiele robót wykonywała własnymi rękami. Przedsiębiorstwo otrzymało w tym czasie dwie chłodnie 10-tonowe oraz 17 samochodów ciężarowych "Steyer", co pozwoliło zorganizować handel rybami na terenie kraju. Po zaadoptowaniu hali poprawiły się warunki produkcji marynat i konserw, które produkowano wówczas w 80 % z ryb słodkowodnych.
Takie były początki, które dały podstawę do dalszego, ciągłego rozwoju przedsiębiorstwa - budowy nowych hal, magazynów, chłodni, unowocześniania technologii, automatyzacji linii produkcyjnych.
Zakłady Rybne w Chojnicach stały się liczącym producentem, posiadającym ok. 20 % udział w przetwórstwie ryb na rynku krajowym. Przedsiębiorstwo zatrudniało ok. 350 osób, w zdecydowanej przewadze kobiet (85%). W 1958 roku oddano do użytku dom socjalny dla załogi (szatnie, łaźnie, ambulatorium, przychodnię lekarską), w 1959 roku zakładowe kino "Mewa". Dyrektorami Zakładó Rybnych byli kolejno: Tadeusz Polewski, Antoni Szultk, Edward Kijek, Roman Warnke.
Po transformacji ustrojowej państwowe Zakłady Rybne nie potrafiły sprostać twardym regułom rynku i konkurencji. Nie doczekały jubileuszu półwiecza działalności.
...na podst. "Bedekeru Chojnickiego" autorstwa K.Ostrowskiego