Towarzystwo Opieki Nad Kobietami. Budynki powstały na potrzeby towarzystwa i w 1927 zostały przekazane siostrom samarytankom dla opieki nad kobietami „moralnie zaniedbanymi”. Zakład przeznaczony był dla ok. 100 osób. Przyjmowano tu kobiety po leczeniu wenerycznym w szpitalu św. Łazarza, warunkiem było także ukończenie 15 lat. Dawano kobietom wikt i opierunek, a także uczono tkactwa, prania, gotowania, haftu, szycia... Samarytanki były biedne, podopieczne często uciekały, a złapane na ulicy oddawano je znów tutaj i tak od początku. W 1938 placówkę przejął Zakład Medycyny Zapobiegawczej. Nastały lepsze czasy, dziewczyny nadrabiały zaległości w nauce, do II wojny wszystkie ukończyły kurs pierwszej pomocy. Pracowało tu 13 sióstr, psycholog, kilku pedagogów-instruktorów, rekolekcjoniści i dojeżdżał lekarz, leczący choroby weneryczne. Na czas okupacji dziewczęta przeniesiono do lasów Legionowskich. Uratowano 3 Żydówki, którym siostra Norberta załatwiła kennkarty i zdjęcia u fotografa w Legionowie. Często wpadał tu Leon Schiller, który wreszcie został tu na stałe jako oblat. W 1945 wywieziono siostry do Pruszkowa, a po wojnie osiadły w Gębicach. Obecnie budynki popadają w ruinę.





Źródło opisu: