Most w Ozimku jest wybitnym zabytkiem z zakresu budownictwa inżynieryjnego, a także najstarszym żelaznym mostem wiszącym na kontynencie. Jest jednym z dwóch istniejących do dziś, wykonanych w hucie Malapane mostów (drugi znajduje się w Charlottenburgu), zachowanym przy historycznym założeniu przemysłowym huty. Prace przy budowie mostu rozpoczęto w 1825 r., zakończono w 1827 r. Został on wykonany przez pracowników Pruskiej Królewskiej Huty Malapanew w Ozimku, z zastosowaniem rozwiązań technicznych autorstwa mistrza hutniczego Karla Schotteliusa. Most łączący brzegi Małej Panwi tuż przy zabudowaniach huty był główną przeprawą na odcinku wielu kilometrów oraz dumą okolicy. W 1938 r. oddano do użytku nową bramę główną huty, a przechodzącą przez jej teren drogę do Opola zastąpiono nową trasą, omijającą teren zakładu i most. Służącą przez wiele lat konstrukcję osłabiały kolejne powodzie, a w 1945 r. poważnie uszkodziły próbujące przeprawy czołgi. Po tym incydencie most został wyłączony z ruchu kołowego, a w roku 2008, w wyniku pogarszającego się stanu technicznego - całkowicie zamknięty. Po przekazaniu obiektu Gminie Ozimek w 2009 r. rozpoczęto działania mające na celu uratowanie zabytku. Kompleksowe prace renowacyjne dotyczyły wszystkich elementów rozłożonego na pojedyncze części mostu. Jest on laureatem nagrody „Zabytek Zadbany” w 2012 r. oraz nagrody „Footbridge 2014” w kategorii konstrukcji odrestaurowanych.
Most znajduje się przy bramie wjazdowej na teren huty „Mała Panew”, nad rzeką o tej samej nazwie. Jest to wisząca przeprawa jednoprzęsłowa, ze ściągiem napinającym w poziomie jezdni, posadowiona niemal prostopadle do osi rzeki. Most wykonano w stalowo - żeliwnej konstrukcji wiszącej, z dwoma zakotwionymi w przyczółkach pylonami. Pojedynczy pylon złożony jest z dwóch słupów w formie ściętych, ażurowych ostrosłupów (każdy słup wykonany jest z czterech odlewanych kratownicowych płyt) oraz łączącej je poprzecznie na wysokości głowic ażurowej, ozdobnej belki. Na belkach umieszczono reliefy z datą budowy mostu „1827” i nazwą huty „MALAPANE”. Na pylonach zawieszone są cztery pary stalowych cięgien, łączonych za pomocą nakładek i sworzni w ogniwa łańcuchowe, zakotwionych w niszach fundamentowych usytuowanych poniżej poziomu terenu. Na cięgnach podwieszone są wieszaki z pojedynczych prętów, na nich z kolei - poprzecznice jezdni, pokrytej drewnianymi krawędziakami. Cięgna, wieszaki i sworznie są odlewane lub kute, w konstrukcji wykorzystano też elementy walcowane. Przyczółki mostu są murowane z cegły i oblicowane kamieniem granitowym. Odległość między pylonami wynosi 31,40 m (100 stóp), szerokość mostu 6,5 m, wysokość pylonów - 5,92 m. Obiekt ogólnodostępny, iluminowany
Oprac. Ewa Kalbarczyk-Klak, NID OT w Opolu, 3.10.2014 r.
Źródło: (CC BY-NC-ND 3.0)

Dnia 3 lutego 1813 roku, ośmiu urzędników hutniczych i ich synów wyruszyło jako ochotnicy na wojnę wyzwoleńczą przeciwko Napoleonowi. Przed wymarszem każdy z nich posadził uroczyście na parkowej wyspie brzozę. Drzewa miały upamiętniać ich bohaterski czyn. Niestety do domu powróciło jedynie sześciu. Dwóch zginęło w bitwie pod Lipskiem. Towarzysze broni, którym udało się szczęśliwie przeżyć wojnę, własnoręcznie uformowali i odlali pomnik na cześć poległych. Miał on formę sześciennego bloku, na którym stał puchar zwycięstwa. Na dwóch tablicach upamiętniono Gustawa Braustedta poległego 16 października 1813 roku i Eduarda Richtera poległego 11 listopada tego samego roku. Pomnik ten znany jako „pomnik poległych ochotników”, poświęcił 16 października 1818 roku pastor Quint.
Niestety w ostatnich dniach wojny i krótko po niej, wszystko to uległo całkowitemu zniszczeniu, którego celem było zatarcie wszelkich śladów przeszłości. Do dziś zachował się jedynie kamienny postument pomnika ochotników, który można odnaleźć w południowej części parku. Pozostałe w bezmyślny sposób zostały zniszczone w okresie powojennym.
Źródło: Józef Tomasz Juros "Historia, zabytki i ślady hutnictwa w dolinie Małej Panwi"

Odra (czes. i dł. Odra, niem. Oder, gł. Wodra, łac. starożytna Suevus, łac. średniowiecza Oddera (w Dagome iudex), Odera; łac. renesansowa Viadrus (od 1543)) – rzeka w Europie Środkowej, w zlewisku Morza Bałtyckiego, na terenie Czech, Polski i Niemiec. Pod względem całkowitej długości jest drugą (po Wiśle) rzeką Polski. Biorąc pod uwagę tylko jej część w granicach Polski jest trzecią rzeką pod względem długości (po jej dopływie Warcie).

Rzeka ma długość 854,3 km, z czego 742 km w Polsce. Powierzchnia dorzecza Odry obejmuje obszar 118 861 km² z tego 106 056 km² w Polsce.

Wypływa na wschodzie Czech, w Górach Odrzańskich w Sudetach Wschodnich, na wysokości 634 m n.p.m.; uchodzi do Roztoki Odrzańskiej, będącej zatoką Zalewu Szczecińskiego, w północno-zachodniej części Polski, przy północnej granicy miasta Police.

Największymi miastami nad Odrą są: Ostrawa w Czechach oraz Opole, Wrocław i Szczecin w Polsce.

Odra swoje źródło ma na południowo-wschodnim zboczu wzgórza Fidlův kopec w Górach Odrzańskich na wysokości 634 m n.p.m. Płynie przez Bramę Morawską, poniżej przez Śląsk. W górnym biegu pomiędzy Boguminem a ujściem Olzy na krótkim odcinku jest rzeką graniczną między Polską a Czechami, a w dolnym – od ujścia Nysy Łużyckiej (w km 542,4) stanowi granicę między Polską i Niemcami przez 161,7 km długości swojego biegu. Powyżej Gryfina we wsi Widuchowa, na 704,1 km biegu, Odra rozdziela się na dwa nurty – Odrę Wschodnią (która przechodzi w Regalicę do jeziora Dąbie) oraz płynącą przez centralne dzielnice Szczecina i omijającą od zachodu jezioro Dąbie – Odrę Zachodnią. W okolicy Szczecina, na Międzyodrzu, płynie już kilkoma korytami, z których główne to (oprócz Odry Wschodniej i Zachodniej) Duńczyca, Parnica i Święta. Odcinek rzeki w Policach utworzony przez połączenie Odry Zachodniej i wód wypływających z jeziora Dąbie poprzez Iński Nurt, Babinę aż do ujścia do Roztoki Odrzańskiej nosi nazwę Domiąży.

Północna część Odry Zachodniej, począwszy od północnego mostu Trasy Zamkowej w Szczecinie, należy do akwenu polskich morskich wód wewnętrznych.

Średni spadek rzeki w jej górnym biegu wynosi 7,2‰, poniżej Bramy Morawskiej spadek zmniejsza się do 0,33‰, a średni spadek na całej długości wynosi 0,74‰.

Dzięki uregulowaniu całego koryta Odra jest najdłuższą śródlądową drogą wodną w Polsce. Nazwana Odrzańską Drogą Wodną była żeglowna od ujścia Opawy. Po powodziach z 1997 - Powódź tysiąclecia oraz z 2010 jest żeglowna od Śluzy Koźle długość odcinka żeglownego zmniejszyła się z 761 km do 646 km. Skanalizowana od Kędzierzyna-Koźla do Brzegu Dolnego, była wykorzystywana przez kraje środkowoeuropejskie nie mające dostępu do morza.

Kanalizacja Odry odbyła się w dwóch etapach. Pierwszy zrealizowano w latach 1888 - 1897, skanalizowano wówczas odcinek od Koźla do ujścia Nysy Kłodzkiej, wybudowano 12 stopni wodnych ze śluzami komorowymi. Szybko jednak okazało się, że jest to niewystarczająca liczba i w latach 1907 - 1922 w ramach drugiego etapu powstało 10 kolejnych stopni.

W dorzeczu Odry znajduje się 7 elektrowni wodnych (największa w Brzegu Dolnym o mocy 9,7 MW).

Na Odrze funkcjonuje kilka przepraw promowych, w tym na terenie województwa lubuskiego w Milsku, Pomorsku, Brodach i Połęcku. W Bytomiu Odrzańskim i Brzegu Dolnym działa przeprawa promowa.

Powierzchnia dorzecza Odry obejmuje obszar 118 861 km² z tego 106 056 km² w Polsce, co stanowi 32,9% powierzchni kraju. Dorzecze wykazuje asymetrię na korzyść dopływów prawobrzeżnych. Jego najwyższym punktem jest wierzchołek Śnieżki (1602 m n.p.m.).

Największymi lewobrzeżnymi dopływami są rzeki wypływające w Sudetach, m.in. Opawa, Nysa Kłodzka, Bystrzyca, Kaczawa, Bóbr i Nysa Łużycka; wśród dopływów prawobrzeżnych wyróżnia się najzasobniejszy w wodę i najdłuższy dopływ Odry - Warta, poza tym m.in. Mała Panew, Barycz i Ina.

Kanały śródlądowe łączące się z Odrą:

* Kanał Gliwicki (prawy, 98 km rzeki, Kędzierzyn-Koźle)
* Kanał Odra-Sprewa (lewy, 553 km rzeki, Eisenhüttenstadt)
* Kanał Finow (lewy, 667 km rzeki, Hohensaaten)
* Kanał Odra-Hawela (lewy, 667 km rzeki, Hohensaaten)
* Kanał Hohensaaten-Friedrichsthal (niem. Hohensaaten-Friedrichsthaler Wasserstraße, HoFriWa) (lewy, Odra Zachodnia, Hohensaaten)

Poprzez Wartę, jej dopływ Noteć i Kanał Bydgoski Odra posiada połączenie także z Wisłą.

Źródło [ Wikipedia]
Stare mapy rzeki Odry z 1896 roku można znaleźć na