Zespół pałacowo-parkowy położony w miejscowości Starawieś na terenie gminy Liw, powiatu węgrowskiego w województwie mazowieckim, zapisany w rejestrze zabytków pod numerem 49/252 w 1960 roku. Składa się z części pałacowej i parkowej. Pałac w stylu neogotyku angielskiego o bardzo wyraźnym wyrazie. Został wybudowany na rzucie litery "T" o wymiarach 39m na 13,4m i 23,4m na 12,9m.
Pierwsze wzmianki o Starejwsi pochodzą z drugiej połowy XVII wieku należącej do włości Radziwiłłów a informacje o drewnianym dworze z roku 1619. Obok dworu drewnianego istniała także "kamienica", co może świadczyć, że był to pierwszy murowany pałac. Pałac ten otaczała palisada z basztami. Był on trójkondygnacyjny z wieżą. Stanowił własność najpierw Janusza, a potem Bogusława Radziwiłłów. W latach 1660-61 Bogusław przeprowadził generalny remont obiektu.
W 1664 roku dobra przechodzą na własność Jana Dobrogosta Krasińskiego, potem kolejno w 1762 w ręce Michała Swidzińskiego poprzez ożenek z Barbarą Krasińską. Następnie właścicielami stają się Ossolińscy, którzy są właścicielami obiektu do 1811 roku. W tym też roku kupują go Jezierscy, by jako wiano Marii Jezierskiej przejść w 1840 r. na własność Ks. Sergiusza Golicyna. Nowi właściciele rozpoczynają w roku 1843 generalną przebudowę, zgodnie z nowymi założeniami. Poddany przebudowie i rozbudowie pałac otrzymuje szatę w duchu angielskiego neogotyku, w stylu elżbietańskim. Wejście zdobi portal zaprojektowany na wzór tzw. łuku Tudorów, a okna zwieńczają kamienne tzw. maswerki, charakterystyczne dla gotyku.
Po obu stronach pałacu wzniesiono dwie oficyny, zaprojektowano park, który wtapia się w krajobrazową kompozycję resztek dawnych systemów obronnych – fos.
W latach 1853 – 1856 wg projektu Bolesława Podczaszyńskiego, wykonano dekorację wnętrz w duchu neogotyku angielskiego i neorenesansu włoskiego. Stolarkę wnętrz pałacowych wykonali warszawscy rzemieślnicy - Akiel i Gołębiowski.
W 1871 r. pałac uległ zniszczeniu w pożarze, w którym szczególnie ucierpiała III kondygnacja.
W 1879 do Starejwsi ponownie wracają Krasińscy.
W XIX wieku przebudowane zostały wnętrza pałacowe, łącząc elementy neogotyckie i renesansowe z charakterystycznym kasetonowym stropem i bogato zdobionymi schodami. Ściany pokrywają liczne herby kolejnych właścicieli oraz związanych z nimi rodów. Elewacja zwieńczona jest przez krenolaż (blanki) typowe dla średniowiecznych zamków.
II wojna światowa przyczyniła się do dewastacji obiektu, który po jej zakończeniu został przejęty przez Państwo.
Od 1966 roku obiekt stanowi własność Narodowego Banku Polskiego, który w latach 1972 – 1979 przeprowadził rewaloryzację zespołu, przywracając pałacowi dawną świetność. Kolejny remont przeprowadzono w latach 1999 – 2001, w czasie którego odrestaurowano pod nadzorem konserwatorskim pomieszczenia I-go piętra. Wewnątrz pałacu na uwagę zasługują m. in. piece kaflowe z kafli neorenesansowych lub neogotyckich, kominki żeliwne w oprawie z piaskowca i marmuru oraz bogato zdobione pomieszczenia.
Obecnie kompleks pełni funkcję ośrodka szkoleniowego Narodowego Banku Polskiego.
W skład kompleksu wchodzi część regularna oraz znacznie od niej większa część krajobrazowo-leśna z układem stawów przy granicy wschodniej, przechodzących w kompleks leśny. Część regularna związana jest ściśle z pałacem. W XIX wieczny układ parkowy wkomponowane zostały dawne fortyfikacje ziemne, których pozostałością jest fosa przy pd. – wsch. granicy oraz fragment fosy i wałów ziemnych równoległych do podłużnej osi pałacu, stanowiących zamknięcie części regularnej od strony pn. – zach.
Część główna kompozycyjna zespołu przebiega z pd. – wsch. na pn. – zach. Rozpoczyna ją droga dojazdowa od strony Siedlec, obsadzona alejowo drzewami, wpada na bramę główną, most nad fosą, kolisty gazon i pałac.
Za pałacem rozpościera się obszerny kompleks parkowy, który obiegają aleje wyznaczające prostokąt. Obok alei zachodniej znajduje się dawna piwnica zamieniona obecnie na kawiarnię.
Na pochyłościach terenu między dawną fosą a alejką rosną stare drzewa, stanowiące pomniki przyrody, będące pozostałościami obsadzenia dawnych fortyfikacji. W celu odwodnienia cały park poprzecinany jest rowami melioracyjnymi, które kierują się ku granicy wschodniej, gdzie w obniżeniu terenu po dawnych stawach rybnych z okresu radziwiłłowskiego zostały wybudowane w ostatnich latach dwa duże stawy rekreacyjne, powstałe ze spiętrzenia wody na rzece przepływającej korytem dawnej fosy. W parku nawarstwiają się trzy okresy: I – resztki dawnych fortyfikacji ze starodrzewem wkomponowanym w układ XIX wieczny, II – XIX-wieczny regularny ogród przypałacowy z otaczającym go parkiem krajobrazowym, przechodzącym w park leśny, III – współczesny po renowacji w 1980 roku z nowymi miejscami rekreacyjnymi, stawami i drogami przecinającymi część krajobrazową i leśną.
Dwa stawy wzdłuż granicy wschodniej oddzielone groblą wybudowane zostały w ramach ogólnej renowacji parku w latach 70 – tych, łączą się one z dawnymi fosami opasującymi półkoliście zespół od strony południowej.
Most główny betonowy został zrekonstruowany w latach 90 – tych, natomiast mostki w parku nad rowkami wykonane zostały z drewna.
W parku natrafiamy na rzeźby parkowe – figura Matki Boskiej z 1879 roku, usytuowana na osi kompozycji zamyka, ustawiona na podeście i cokole z piaskowca, z datą 17 sierpnia 1879 r., wzniesiona na pamiątkę śmierci Józefy Krasińskiej z Gawrońskich, zmarłej w wieku 18 lat, z napisem na cokole "Na Pamiątkę ostatnich dni gasnącego szczęścia, abyśmy się kiedyś za Twoją przyczyną z nią w niebie połączyć mogli o Maria bez zmazy poczęta, módl się za nami grzesznymi, którzy się do Ciebie uciekamy".
Druga figura Matki Boskiej Niepokalanie Poczętej, datowana na przełom XIX i XX wieku, według miejscowych przekazów ustnych kapliczkę ufundowała ostatnia Radziwiłłowa, której w parku dworskim objawiła się Matka Boska.
Widok w latach 60-tych XX wieku
Pałac Radziwiłłów we wrześniu 2006 roku
Klatka schodowa w pałacu w NowejwsiPiec w Sali Malinowej
U góry sufit w Sali Myśliwskiej, na dole sufit w Sali Białej
