Kolorujstarsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 26 głosów | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. wielkopolskie › Leszno › Śródmieście › Rynek › Rynek 2 |
1928 , Rynek - Komunalna Kasa Oszczędności .
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2015 styczeń
11 lat 3 miesiące 14 dni |
Dodane: 25 stycznia 2015, godz. 1:57:48
Aktualizacja: 2 czerwca 2017, godz. 0:08:10
Źródło: Aukcje internetowe
Rozmiar: 957px x 1200px
11 pobrań 1238 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Jac64
Obiekty widoczne na zdjęciu
Rynek
więcej zdjęć (813)
Rynek w Lesznie – główny plac miejski w kształcie nieregularnego czworokąta w środkowej części Leszna, na Starym Mieście. Założenie architektoniczne jest objęte ochroną konserwatora zabytków (nr rej.: 385 z 6 lutego 1953)
Data jego wytyczenia nie jest znana, był prawdopodobnie centralnym placem wsi znajdującej się w tym miejscu przed lokowaniem miasta i w obecnym kształcie powstał po 1547. Zachodnia pierzeja tworząca całość z prowadzącą na południe ulicą Kościelną i biegnącą na północ ulicą Gabriela Narutowicza (dawniej Wielka Kościańska) wyznaczają przebieg dawnego traktu prowadzącego ze Śląska do Poznania. Każda pierzeja Rynku posiada inną długość, północna 82 metry, wschodnia 102 metry, południowa 93 metry i zachodnia 108 metrów. Z każdego rogu wychodzą prostopadłe względem siebie dwie ulice. Centralną część zajmuje ratusz, natomiast wzdłuż pierzei znajduje się 37 kamienic w większości pochodzących z lat 1870-1914, wcześniejsza zabudowa uległa zniszczeniu w 1790 w wyniku ogromnego pożaru środkowej części miasta. Wiele z nich kryje w swoich murach pozostałości starszej zabudowy, część w wyniku licznych przebudów zatraciło dawny charakter, najczęściej zmienianym elementem były i są witryny sklepów oraz układ ścian wewnętrznych. W latach 1913-1915 kamienice zostały podłączone do systemu kanalizacji miejskiej. Ostatnia kompleksowa restauracja kamienic miała miejsce przed Centralnymi Dożynkami w 1977, Rynek zamknięto wówczas dla ruchu kołowego. W 1980 wzdłuż wszystkich pierzei posadzono drzewa. Od początku swojego istnienia i w czasach współczesnych miejsce to pełni funkcje reprezentacyjne, handlowe oraz stanowi wyznacznik centrum miasta
Za:
Data jego wytyczenia nie jest znana, był prawdopodobnie centralnym placem wsi znajdującej się w tym miejscu przed lokowaniem miasta i w obecnym kształcie powstał po 1547. Zachodnia pierzeja tworząca całość z prowadzącą na południe ulicą Kościelną i biegnącą na północ ulicą Gabriela Narutowicza (dawniej Wielka Kościańska) wyznaczają przebieg dawnego traktu prowadzącego ze Śląska do Poznania. Każda pierzeja Rynku posiada inną długość, północna 82 metry, wschodnia 102 metry, południowa 93 metry i zachodnia 108 metrów. Z każdego rogu wychodzą prostopadłe względem siebie dwie ulice. Centralną część zajmuje ratusz, natomiast wzdłuż pierzei znajduje się 37 kamienic w większości pochodzących z lat 1870-1914, wcześniejsza zabudowa uległa zniszczeniu w 1790 w wyniku ogromnego pożaru środkowej części miasta. Wiele z nich kryje w swoich murach pozostałości starszej zabudowy, część w wyniku licznych przebudów zatraciło dawny charakter, najczęściej zmienianym elementem były i są witryny sklepów oraz układ ścian wewnętrznych. W latach 1913-1915 kamienice zostały podłączone do systemu kanalizacji miejskiej. Ostatnia kompleksowa restauracja kamienic miała miejsce przed Centralnymi Dożynkami w 1977, Rynek zamknięto wówczas dla ruchu kołowego. W 1980 wzdłuż wszystkich pierzei posadzono drzewa. Od początku swojego istnienia i w czasach współczesnych miejsce to pełni funkcje reprezentacyjne, handlowe oraz stanowi wyznacznik centrum miasta
Za:
Rynek 2
więcej zdjęć (30)
Zbudowano: XVIII w.
Zabytek: 1183/A z 2.05.1991
Kamienica powstała prawdopodobnie w drugiej połowie XVIII w. w stylu klasycystycznym, zajmując już wówczas, a przynajmniej od przełomu XVIII i XIX w., dwie sąsiadujące z sobą parcele. W 1801 r. posesja, w skład której wchodziły: dom mieszkalny z dużą stajnią, dom tylny, dwie mniejsze stajnie i budynek gospodarczy, została kupiona przez kupca Ernsta Kellera za sumę 3000 talarów reńskich. W 1839 r. Keller odsprzedał zabudowaną posesję za 3500 talarów kupieckiemu małżeństwu Samuelowi Gottliebowi i Henriecie Schubertom. Około 1860 r. doszło do pierwszej poważniejszej interwencji budowlanej, a mianowicie dokonano nadbudowy stajni w podwórzu.
W 1877 r. kamienica wraz z sąsiednimi budynkami stała się własnością kupca Antoniego Górczyńskiego. Dla niego w 1891 r. lokalny mistrz budowlany Franz Feuer opracował projekt zmian w obrębie okien wystawowych budynku frontowego. Z kolei w 1892 r. zaprojektował podwyższenie i przebudowę północnego skrzydła bocznego, będącego budynkiem gospodarczym względnie stajnią, wskutek czego przekształcono je w mieszkalną oficynę. Kilka lat później, w 1897 r., rozebrano fachwerkową stajnię od strony ul. Słowiańskiej, a na jej miejscu postawiono murowaną oficynę mieszkalną, zespoloną integralnie z właściwą kamienicą. Oficyna została zaaranżowana w konwencji stylistycznej zbliżonej do domu mieszkalnego, a zatem w duchu neoklasycyzmu.
Na początku XX w., w 1901 r., Feuer przygotował kolejny projekt architektoniczny, czyli przebudowę i rozbudowę tylnego budynku, od strony ul. Tylnej. Został on zintegrowany z niedawną oficyną od ul. Słowiańskiej, a w jego narożniku wyniesiono wieżyczkę z wysokim czterospadowym dachem oraz iglicą. W tym budynku urządził Górczyński m.in. rozlewnię wina dla swojego sklepu i winiarni na parterze kamienicy. Warto może dodać, że sklepy i winiarnia zajmowały praktycznie cały parter kamienicy i oficyny od strony ul. Słowiańskiej, a zatem Górczyński prowadził bardzo poważny handel.
Po śmierci Górczyńskiego w latach 20. XX w. kamienica została sprzedana i stała się własnością Miejskiej Kasy Oszczędności w Lesznie, do czego doszło w 1927 r. W związku z tak poważną zmianą funkcji domu, w 1928 r. na parterze dokonano przemurowania świateł okien wystawowych, które zostały poważnie zmniejszone, zaś w piwnicy umiejscowiono skarbiec banku. Na piętrze znalazła się część administracyjna i mieściły się tu w większości biura. W czasie II wojny światowej w piwnicach zorganizowano publiczny schron przeciwlotniczy. Po 1945 r. kamienica stała się własności Powszechnej Kasy Oszczędności, a dziś w budynku znajduje się oddział PKO BP S.A.
Ostatnich poważniejszych prac budowlanych dokonano na posesji na krótko przed Centralnymi Dożynkami w 1977 r. Wówczas przebudowano południowe skrzydło boczne od ul. Słowiańskiej. Na piętrze pojawiła się kawiarnia, a na parterze bar szybkiej obsługi. Równocześnie wlot do ul. Tylnej zamknięto bramą przejazdową, która w kondygnacji piętra stała się przedłużeniem kawiarni.
W dniu 2 maja 1991 r. kamienica została wpisana do rejestru zabytków pod numerem 1183/A.
dr hab. Miron Urbaniak, prof. nadzw.
Za:
W 1877 r. kamienica wraz z sąsiednimi budynkami stała się własnością kupca Antoniego Górczyńskiego. Dla niego w 1891 r. lokalny mistrz budowlany Franz Feuer opracował projekt zmian w obrębie okien wystawowych budynku frontowego. Z kolei w 1892 r. zaprojektował podwyższenie i przebudowę północnego skrzydła bocznego, będącego budynkiem gospodarczym względnie stajnią, wskutek czego przekształcono je w mieszkalną oficynę. Kilka lat później, w 1897 r., rozebrano fachwerkową stajnię od strony ul. Słowiańskiej, a na jej miejscu postawiono murowaną oficynę mieszkalną, zespoloną integralnie z właściwą kamienicą. Oficyna została zaaranżowana w konwencji stylistycznej zbliżonej do domu mieszkalnego, a zatem w duchu neoklasycyzmu.
Na początku XX w., w 1901 r., Feuer przygotował kolejny projekt architektoniczny, czyli przebudowę i rozbudowę tylnego budynku, od strony ul. Tylnej. Został on zintegrowany z niedawną oficyną od ul. Słowiańskiej, a w jego narożniku wyniesiono wieżyczkę z wysokim czterospadowym dachem oraz iglicą. W tym budynku urządził Górczyński m.in. rozlewnię wina dla swojego sklepu i winiarni na parterze kamienicy. Warto może dodać, że sklepy i winiarnia zajmowały praktycznie cały parter kamienicy i oficyny od strony ul. Słowiańskiej, a zatem Górczyński prowadził bardzo poważny handel.
Po śmierci Górczyńskiego w latach 20. XX w. kamienica została sprzedana i stała się własnością Miejskiej Kasy Oszczędności w Lesznie, do czego doszło w 1927 r. W związku z tak poważną zmianą funkcji domu, w 1928 r. na parterze dokonano przemurowania świateł okien wystawowych, które zostały poważnie zmniejszone, zaś w piwnicy umiejscowiono skarbiec banku. Na piętrze znalazła się część administracyjna i mieściły się tu w większości biura. W czasie II wojny światowej w piwnicach zorganizowano publiczny schron przeciwlotniczy. Po 1945 r. kamienica stała się własności Powszechnej Kasy Oszczędności, a dziś w budynku znajduje się oddział PKO BP S.A.
Ostatnich poważniejszych prac budowlanych dokonano na posesji na krótko przed Centralnymi Dożynkami w 1977 r. Wówczas przebudowano południowe skrzydło boczne od ul. Słowiańskiej. Na piętrze pojawiła się kawiarnia, a na parterze bar szybkiej obsługi. Równocześnie wlot do ul. Tylnej zamknięto bramą przejazdową, która w kondygnacji piętra stała się przedłużeniem kawiarni.
W dniu 2 maja 1991 r. kamienica została wpisana do rejestru zabytków pod numerem 1183/A.
dr hab. Miron Urbaniak, prof. nadzw.
Za: