Wieża służyła do szkolenia skoczków, pilotów, aeroklubu i kandydatów na żołnierzy wojsk desantowych. Ale kto był odważny - mógł wejść i skoczyć. Był jeden warunek - wejście po schodach , powrót na ziemię - po zeskoku. Były nieliczne przypadki , że ktoś nie był w stanie skoczyć w 50m przepaść. Zanim taśmy i linki się rozwinęły - leciało się kilka metrów w dół jak kamień. Brzeg czaszy spadochronu przy zeskoku wisiał prawie na wysokości twarzy. Kto rezygnował - musiał położyć się na ławce , która stała na szczycie wieży i instruktor z całej siły wymierzał cios uprzężą spadochronową w siedzenie. To była przepustka na schody w dół. Nie myślcie, że pierwszy skok był sprawą prostą...

Chyba po raz pierwszy widzę zdjęcie wieży a także skoczka na jej tle

do Stenek: Ciekawostka - czasem skoczkiem był młody chłopaczek i wtedy "nie dawał rady spaść" na ziemię. Bo za mało ważył i lina biegnąca w rurze w osi wieży ( będąca hamulcem pneumatycznym wraz z tłokiem) przeważała ciężar skoczka . Lina miała około 70m - stąd i waga była spora. Wtedy jeden ze skoczków wchodził na szczyt wieży i ciągnął ręcznie linę do góry do momentu az skoczek "przeważał" i zaczynał spadać. Ta rura jest widoczna w środku wieży na zdjęciu.

do mozetsmozets: To ciekawe, nie przypuszczałem, że tam był taki mechanizm, wydawało się, że skoczyć to skoczyć, a to nie takie proste. Ale jaki był cel tego "hamulca"? Czy chodziło o to, że gdyby przypadkiem nie otworzył sie spadochron, to skoczek by jako tako miękko opadł na ziemię, zamiast upaść jak kamień? To by oznaczało, że spadochron złączony by był stalową linką z wysięgnikiem oraz przeciwwagą, która poruszała się w rurze umieszczonej w osi wieży

=>
chodzi o 2 zdjęcie idąc od dołu strony

do Stenek: Oczywiście, że skoczek skaczący z wieży spadochronowej był cały czas na "uwięzi". Spadochron nie "otwierał się" jak w normalnym spadochronie - lecz był podczepiony do linki i czasza utrzymywana była w stanie otwartym przez metalową ( aluminiową chyba obręcz ) wsuniętą w dolny skraj czaszy. Skok z normalnym spadochronem z wys. 50 m ( a taką wys. miała wieża) zakończyłby się pewną śmiercią - bo nie dałby rady otworzyć się w stopniu wystarczającym i wyhamować prędkości opadania. Poza tym nawet niewielki wiatr zniósłby skoczka poza teren (niewielki ) placu na którym stała wieża i poleciałby na ulicę lub las - w sąsiedztwie wieży. Cały mechanizm hamulca pneumatycznego był przewidziany dla bardzo ciężkich i początkujących skoczków - by nie połamali nóg ( ewentualnie) przy przyziemieniu. Linka od szczytu czaszy przechodziła poprzez bloczki wysięgnika wieży do rury w środku wieży. Na końcu linki był normalny tłok ( niezbyt szczelny) raczej tuleja- tłok luźno pasowana w rurze. Powietrze ( jego wypływ z rury) w czasie ruchu tłoka w górę ( a spadochronu w dół ) było kontrolowane na platformie wieży u góry zwykłym zaworem podobnym do zaworu gazowego ( dzisiaj kulowego). Platforma wieży była obrotowa ( widać na zdjęciu) . Zeskok ( drzwiczki) zawsze otwierane były na zawietrznej wieży - by wiatr nie uderzył skoczkiem o konstrukcję wieży. Po to była na szczycie chorągiewka. Przeciwwagi jako takiej nie było, chyba, że uznać ciężar linki i tłoczyska jako przeciwwagę.

do mozetsmozets: Dzięki za tak wyczerpujące wyjaśnienia. Nie przypuszczałem, że takie to skomplikowane, a przede wszystkim, dobrze przemyślane

do mozetsmozets: W takim razie po co ta cała czasza skoro ona nie pełniła swojej roli hamulca aerdynamicznego jesli skoczek i tak skakał na "uwięzi" cały czas przywiązany do jakiegoś hamulca pneumatycznego. Tu widzę błąd takigo sposobu nauczania skoków ze spadochronem. Może dlatego tych wież już nie ma .

do Askofer: Bez czaszy symulacja byłaby jeszcze bardziej kulawa...