Dawny klasztor to budynek będący potężnym czworobokiem okalającym prostokątny wirydarz. Korpus klasztoru bezpośrednio przylega do zachodniej ściany kościoła i jest z nim połączony. Południowa część klasztoru posiada dwie kondygnacje, natomiast pozostałe trzy. Najniższa kondygnacja to stylowe gotycko-renesansowe krużganki. Nakryte są one gotyckimi sklepieniami krzyżowo-żebrowymi ze zwornikami w kształcie tarcz herbowych i wspornikami w kształcie kapiteli toskańskich.

W wiryndarzu, bezpośrednio przylegająca do wschodniego krużganka, stoi Kaplica Grobu Chrystusa. Jest ona kwadratową budowlą nakrytą kopulastym sklepieniem z latarnią. Pomiędzy środkiem a zachodnią ścianą kaplicy usytuowany jest właściwy grób Chrystusa. Jest to kamienna kwadratowa budowla wykonana z ciosów pokrytych plastyczną dekoracją. W przedniej części, po lewej stronie, znajduje się niskie wejście do komory grobowej. Kwadratowe wnętrze komory przykryte jest polichromowanym sklepieniem, wzdłuż prawej ściany stoi kamienny zdobiony sarkofag.

Górna część grobu jest drewniana, wykonana w stylu barokowym znacznie później (prawdopodobnie w 2 połowie XVIII wieku).

Obok, w południowo-zachodniej części kaplicy, znajduje się ołtarz z ciosów kamiennych o dekoracji podobnej jak na grobie.

Grób Chrystusa był nieodłącznym elementem kościołów wznoszonych przez Bożogrobców. Miechowski został zbudowany na ziemi przywiezionej z Jerozolimy i tu rozsypanej. Dla podniesienia autentyczności miejsca w zachodniej ścianie kaplicy został wmurowany kamień z grobu Chrystusa w Jerozolimie.

Kaplica powstała w czasie przebudowy kościoła i zakonu po pożarze w 1530 roku.

Wtedy to, po dobudowaniu do istniejących dwóch trzeciej kondygnacji, okazało się, że stropy nie utrzymają powiększonego obciążenia. Dla wzmocnienia ich wykonano w krużgankach ściany deformujące piękne sklepienia i proporcje korytarzy. Jedynie południowy krużganek (który nie został nadbudowany) pozostał w niezmienionej postaci.

W krużgankach umieszczono stacje drogi krzyżowej, której nabożeństwo w miechowskim sanktuarium odprawiane jest w każdy piątek przez cały rok.

W ścianach zewnętrznych krużganków zostały wykonane dwa wyjścia: jedno do ogrodu plebańskiego, drugie do ogrodu zachodniego. Obydwa wyjścia zaopatrzone są w okute dwuskrzydłowe drzwi.

W południowym krużganku niedaleko wejścia do kościoła znajduje się okno z pięknym gotyckim obramowaniem. W pomieszczeniu bezpośrednio przylegającym do ściany kościoła widać konstrukcję wykonaną z ciosów kamiennych. Na kamieniach romańskiej ściany do dziś zaznaczają się osmalenia z pożarów, którym kościół wielokrotnie ulegał.

Piętra klasztoru mieszczą cele zakonne. Po kasacie zakonu w 1819 roku władze carskie odebrały zakonowi budynek i przeznaczyły go na cele świeckie. Były tu urzędy, magazyny, mieszkania, a później nawet sala kinowa i teatralna. Najdłużej cele zakonne służyły za mieszkania. Część południowa (skrzydło klasztoru wychodzące na Plac Kościuszki), do dnia dzisiejszego jest zajmowane przez Sąd i Prokuraturę oraz Wydział Ksiąg Wieczystych.

Na podst. sanktmiechow.kielce.opoka.org.pl