Wieś Obrzębin istniała już na pewno w XIV w. Jej zabudowania usytuowane były w centrum obecnej wsi wzdłuż odcinka głównej ulicy biegnącego ze wschodu na zachód. Wieś łączyła z Turkiem droga o długości ok. 1,7 km, która zaczynała się w pobliżu obecnego nr 18 i prowadziła w kierunku południowo-wschodnim aż do obecnego skrzyżowania ul. Żeromskiego z ul. Szeroką w samym Turku. W środkowym swoim odcinku droga przebiegała przez podmokłe łąki należące do majątku Muchlin i w związku z tym nie zawsze była przejezdna. Po regulacji Obrzębina na początku XIX w. i poprowadzeniu traktu kaliskiego większego znaczenia nabrała droga do dworu w Muchlinie, która przecinała starą drogę do miasta koło obecnego nr 7. Jednocześnie po założeniu w Turku po 1823 r. kolonii tkackich wraz z ogrodami sięgającymi strumienia Zdrój droga uległa redukcji i kończyła się przy nowowytyczonej ulicy, obecnej ul. Kączkowskiego.

Po melioracji łąk droga nadal umożliwiała najbardziej dogodny dostęp do miasta, jednak po wybudowaniu w 1915 r. linii kolei wąskotorowej z powodu braku przejazdu kolejowego została podzielona na dwa izolowane odcinki. Południowy odcinek istniejący początkowo jako ul. Krótka w latach 70. i 80. XX w. uległ skróceniu i obecnie jest to początkowy mający ok. 70 m fragment ul Komunalnej. Odcinek północny zamienił się w polną drogę, a później w zwykłą ścieżkę dla pieszych i rowerzystów. Na terenie Obrzębina stara droga nadal istnieje na mapach geodezyjnych i pomimo częściowego zaorywania ciągle trwa jako ścieżka stanowiąca najkrótsze połączenie tej wsi z miastem. Dopiero pod koniec XX w. zaniknął ostatecznie skrót pomiędzy nr 18 i nr 7, czego przypieczętowaniem było wytyczenie zachodniej części ul. Storczykowej. Z czasem w wyniku postępującej urbanizacji Obrzębina położonego w bliskiej odległości od centrum Turku ścieżka pomiędzy główną drogą wsi i torem nieczynnej już kolejki będąca ostatnim śladem dawnej średniowiecznej jeszcze drogi przestanie istnieć.