Teatr tLobego wybudowano w 1869 r. z inicjatywy i funduszy aktora i reżysera T. Lobego przy ówczesnej Lessingstr. 8. T. Lobe prowadził teatr przez 3 lata, po czym wyjechał do Wiednia. W latach 1874-78, za dyrekcji dramatopisarza A.L. Arronge`a zyskał uznanie dzięki wysokiemu kunsztowi zespołu aktorskiego oraz udanej reżyserii samego dyrektora.
Po zamknięciu Teatru Miejskiego w latach 1876-78, Teatr Lobego był głównym centrum wrocławskiego życia teatralnego. Podejmowano w nim ambitny repertuar, przygotowywano bogate oprawy scenograficzne. Na deskach placówki występował gościnnie m.in. słynny teatr z Meiningen. W latach 1889-1897 za dyrekcji F. Witte-Wilda Teatr Lobego zyskał jednej z czołowych scen dramatycznych w Niemczech. Odbywały się tu liczne premiery ambitnych sztuk współczesnych autorów, w tym G. Hauptmanna i L. Tołstoja. Sporym uznaniem przyjęto nowatorską zmianę dekoracji na otwartej scenie w inscenizacji „Poskromienia Złośnicy” W. Szekspira. W latach 1896-1913 Teatr Lobego, będąc częścią teatralnego „imperium” T. Loewego pozostawał sceną dramatyczną. Wystawiano na jego deskach utwory H. Ibsena, C. i G. Hauptmannów, A. Schitzlera, do zespołu aktorskiego włączano znanych w całych Niemczech artystów : A. Steinruecka, F. Kaysllera, R. Lettnigera, E. Ziegela, V. Illinga i M. Meyera. W 1914 r. za krótkiej dyrekcji H. Mayera doszło do bankructwa teatru.
Lobetheater przejęty został następnie przez R. Gortera, któremu udało się odbudować go ekonomicznie, na tyle, iż po zatargach z wrocławskimi radnymi, którzy próbowali ingerować w jego repertuar, zrezygnował z miejskiej dotacji. Rajców zaniepokoiła obecność na deskach Teatru Lobego awangardowych utworów niemieckich ekspresjonistów. Ostatnim dyrektorem i reżyserem teatru został w 1921 r. P. Barnay. Lobetheater wszedł w skład spółki Zjednoczone Teatry Wrocławskie utworzonej przez wrocławskich przedsiębiorców. Nastąpił wówczas krótki okres znakomitego rozwoju teatru, zakończony skutkami hiperinflacji w 1923 r. Teatr zmuszony był wtedy postawić na repertuar komercyjny, o skromnych walorach artystycznych. Powstałe dla wsparcia teatru wrocławskiego organizacje : Volksbuehne oraz Buehenvolksbund pomogły w połowie lat 20. P. Barnayowi w przezwyciężeniu trudności. Zaowocowało to kolejnym rozkwitem artystycznym Lobetheater. Swoje przedstawienia przygotowywali tu znani ówcześni reżyserzy : M. Ophuels, Lindtberg, R. Mordo, L. Mitler, a występowali m.in. K. Gold, C. Neher, T. Giese, A. Salloker, Klabunda. Po objęciu w 1933 r, władzy przez narodowych-socjalistów P. Barnay wyjechał z Niemiec. W 1934 r, Teatr Lobego został przejęty w zarząd miasta, lecz już rok później, wobec złego stanu technicznego zamknięty. Zespół aktorski przeniósł się wówczas do „Schauspielhausu”. Budynek „Lobetheater” uszkodzony w czasie II wojny światowej, po jej zakończeniu został rozebrany.
