Złoże rudy żelaza zostało odkryte w 1927 r. przez Franciszka Polaka z Blizyna. Nie był on jednak na tyle zamożny aby samodzielnie uruchomić wydobycie. W 1928 powstała spółka F. Polak, St. Nowak, J. Czarnecki , a w następnym roku ruszyło wydobycie. Zatrudniano miejscowych rolników a eksploatację prowadzono ręcznie za pomocą oskardów – złoże zalegało na głębokości 0,5 do 12 m. Rudę wyworzono furmankami po na staję kolejową w Jastrzębiu a w późniejszym okresie do Radomia. Wyrobisko zaczęło się powiększać, rosły też koszty wydobycia gdyż złoże wchodziło coraz głębiej w ziemię. Wypłaty stały się nieregularne, jesienią 1938 r. wybuchł w kopalni strajk. Wygrana przez górników sprawa w sądzie grodzkim w Przytyku przyczyniła się do upadku spółki. W czasie okupacji kopalnię przejęli Niemcy, pozostawili jednak polski nadzór nad wydobyciem. Teren kopalni stał się zapleczem dla ruchu oporu, składowano tu broń i produkowano granaty wypełnione amonitem. Po wojnie kopalnia została upaństwowiona i weszła w skład Zjednoczenia Kopalń Rud Żelaza w Starachowicach. Zaczęto układać torowisko prowadzące do drogi Radom-Przysucha, zamontowane zostały pompy usuwające wody podskórne, agregat prądotwórczy zasilający oświetlenie kopalni i kompresor do świdrów pneumatycznych. W 1950 r. nastąpiły przyjęcia do pracy, zatrudniano wtedy 300 osób, najwięcej w historii kopalni. W następnym roku sprowadzono koparkę odkrywkową do usuwania nadkładu. W 1953 r. wydłużona została linia kolejki wąskotorowej do stacji kolejowej w Wieniawie i wybudowano linię energetyczną. Ze względu na konieczność usuwania coraz grubszego nadkładu wydobycie stawało się coraz mniej opłacalne. W grudniu 1958 r. z kopalni wyjechał ostatni wagonik z rudą. Urządzenia kopalni zdemontowano, hałdy zostały wyrównane a wyrobisko wypełnione wodą stało się atrakcyjnym akwenem otoczonym lasem. W 1989 „ jeziorko” kupił ówczesny prezes G.S. w Wieniawie.
Na podstawie Informatora Wieniawskiego 1991-1997