Budynek zarządu ordynacji (Amtshaus), zwany także pałacem (Schloss), ul. Cieplicka 196 - obecnie zespół szkół rolniczych (agroturystycznych). Położony na wzniesieniu. Główne wejście znajduje się od ul. Cieplickiej, elewacja tylna poprzedzona schodami na tarasach, zwrócona jest w stronę majdanu. Wpisany do rejestru zabytków pod nr rej. A/5033/900/J z dnia 14.08.1987 r.

Murowany, tynkowany, dwukondygnacyjny, z wysoką kondygnacją piwniczną, nakryty czterospadowym dachem. Układ okien w elewacjach symetryczny, oś symetrii fasady i elewacji tylnej wyznaczony ryzalitami, zwieńczonym trójkątnym szczytem. Podziały ele-wacji gzymsowe; pod gzymsem wieńczącym, dekoracyjny fryz z ornamentem liściastym i maszkaronami. Wewnątrz częściowo zachowane sklepienia parteru oraz sala z kominkiem i sklepieniem zdobionym sztukateriami.

Wzniesiony w latach 1705 1712 z inicjatywy Antona von Schaffgotscha, według projektu Eliasza Scholza, mistrza budowlanego na usługach Schaffgotschów, któremu także przypi-suje się w Cieplicach autorstwo kilku budynków, m.in. projekt budowy dzwonnicy w zespole klasztornym (1709 1710) oraz budowę tzw. łaźni hrabiowskiej (1717 r.).

Budynek urzędu w Sobieszowie przeznaczono na siedzibę zarządu majątku i hrabiowskiego urzędu leśnego. Po pożarze zamku Chojnik w 1675 r. rodzina Schaffgotschów opuściła zamek i przeniosła się do Sobieszowa, gdzie tymczasowo zamieszkała na terenie zespołu, w jednej z oficyn (zapewne w okazałym budynku zarządcy) do czasu przeniesienia się w 4 ćwierci XVII w. do renesansowego wówczas dworu w Cieplicach.

Budynkowi zarządu w Sobieszowie nadano formę barokowej rezydencji. Teren pomiędzy budynkiem a majdanem ukształtowany został tarasowo i zagospodarowany zielenią wyso-ką. Wewnątrz budynku , w przyziemiu zaplanowano gabinet główny z sklepieniem zdobionym dekoracją sztukatorską i z kamiennym kominkiem ozdobionym rzeźbami putt i hrabiowskim herbem. W trakcie tylnym przyziemia urządzono pokój kasy majątkowej. W pozostałych pomieszczeniach parteru mieściły się: magazyn archiwum majątkowego, biuro, kancelaria. Pierwsze piętro przeznaczono na apartamenty mieszkalne dla generalnego pełnomocnika majątku Schaffgotschów, który jednocześnie był przedstawicielem działalności patronackiej Schaffgotschów. Górna kondygnacja pałacu posłużyła także jako tymczasowe miejsce przechowania przeniesionej tam w 1712 r. z Podgórzyna rodzinnej biblioteki właścicieli majątku. W latach dwudziestych XX w. oprócz dyrekcji urzędu kamery dóbr, w budynku mieścił się inspektorat lasów.

W latach sześćdziesiątych XX w. (1965 r.?) przeprowadzono remont budowli, w czasie którego zmieniono dyspozycję przestrzenną piętra i częściowo układ parteru. Sztukatorski wystrój pozostawiono jedynie w dawnym reprezentacyjnym gabinecie na parterze. Reprezentacyjną klatkę schodową zastąpiły bezstylowe schody. W miejsce amfilady pomieszczeń 1 piętra wprowadzono układ korytarzowy. Zamurowano także podziemny korytarz w piwnicach, który wg przekazów ustnych (E.V. Junker), stanowił połączenie z podziemnym systemem komunikacji między budynkami zespołu.

(źródło: Studium Konserwatorskie dla Jeleniej Góry)

Stara droga, łącząca Sobieszów z Cieplicami. W okresie średniowiecza prowadziła do zdroju w Cieplicach oraz po przeniesieniu się Schaffgotschów, właścicieli obu miejscowości, z zamku Chojnik na dwór w Cieplicach, zapewniała komunikację między dworem a urzędem ordynacji majątku w Sobieszowie.
Zabudowa luźna, w większości typu miejskiego, głównie dziewiętnasto— i dwudziestowieczna z pierwszej ćwierci XX w. Najstarszymi elementami zabudowy tej ulicy są zespoły: kościoła katolickiego p.w. św. Marcina, kościoła ewangelickiego p.w. Najświętszego Serca Pana Jezusa oraz zespół ordynacji majątku Schaffgotschów (tzw. pałac).
Studium historyczno - urbanistyczne 2002