Kościół pod pierwotnym wezwaniem Trójcy Świętej i Świętego Krzyża został zbudowany na przełomie XIV i XV wieku (pierwszy zapis pochodzi z 1447 r.) na Frysztackim Przedmieściu, które w owym czasie znajdowało się poza murami miasta lokacyjnego. Pierwotnie była to kaplica usytuowana przy przytułku istniejącym dzięki fundacji książęcej, która z biegiem lat rozrosła się do rangi kościoła. W 1882 roku w wyniku pożaru przytułek ten uległ całkowitemu zniszczeniu. Jednonawowy gotycki kościół był wielokrotnie gruntownie przebudowywany. Nawa kościoła jest obecnie nakryta sklepieniem krzyżowo-kolebkowym, zaś prezbiterium krzyżowo-żebrowym. Żebra łączą się w kluczu ozdobionym tarczą z orłem piastowskim. Wejścia do zakrystii oraz do nawy głównej, które jest umieszczone w ścianie południowej, ujęte zostały gotyckimi portalami z I połowy XV wieku. W części strychowej, ponad sklepieniem nawy, znajdują się fragmenty gotyckiej polichromii również z XV wieku. Ozdobą prezbiterium jest płyta nagrobna Anny Heinel i jej rodziny z 1607 roku. We frontowej ścianie znajduje się dwukondygnacyjna, podzielona gzymsem i fryzem wieża z 1806 roku. Obecnie z XIX wiecznego wystroju kościoła w prezbiterium podziwiać można figury świętych: Jana Apostoła, Marii Magdaleny, Piotra i Pawła, Jana Nepomucena, Anny, św. Jerzego oraz Pietę. Ostatni wielki remont kościoła miał miejsce w 1886 r. Prace przeprowadzone w 1972 roku doprowadziły do zmodernizowania wnętrza. W 1751 r. ufundowano dzwon ważący półtora cetnara, który został odlany w Ołomuńcu. Następny dzwon pochodzi z 1826 r. W grudniu 1886 r. zakupiono kolejny dzwon, który odlano w ludwisarni w Białej. Fundatorami byli Johann Goleschowski oraz Maciejiczek. W sierpniu 1916 r. zostały zarekwirowane i przetopione na cele wojenne. Po I wś. nowy dzwon ufundował fabrykant mebli Emil Skřivánek , którego matką chrzestną została żona Skřivánka. Konsekracja miała miejsce jesienią 1922 roku. W 2013 r. odkryto gotyckie polichromie, z których najstarsze pochodzą z XV wieku i są związane z dekoracją nawy.

Nazwa Liburnia pojawia się w źródłach już w 1532 roku w wersji Lindeburn. U schyłku czasów austriackich nazywała się Dolinowa, w 1920 roku wrócono do tradycyjnej nazwy.
Michael Morys Twarowski