Kompleks koszarowy zlokalizowany w Kędzierzynie-Koźlu, przy dzisiejszej ulicy Synów Pułku, powstał w okresie przed II wojną światową, gdy w latach 1935-1936, zostały wybudowane budynki koszarowe oraz zaplecza technicznego, na potrzeby 27 Dywizji Piechoty Wehrmachtu. W okresie przed II wojną światową były to koszary macierzyste 84 Śląskiego Pułku Piechoty oraz 8 Batalionu Sanitarnego). Wybudowany kompleks składał się z 5 dwupiętrowych bloków mieszkalnych, dwóch stołówek żołnierskich, hali sportowej, budynku dowództwa, oraz całego szeregu budynków garażowych, magazynowych, etc.

Po II wojnie światowej koszary zajmowało Wojsko Polskie, w tym bezpośrednio po wojnie stacjonował tu sztab 2 Dywizji Piechoty LWP, a następnie do połowy lat 50-tych XX w. koszary stały się miejscem stacjonowania 38 Pułku Artylerii Lekkiej z 7 Łużyckiej Dywizji Piechoty, 37 Łużyckiego Pułku Artylerii Haubic. Po zmianach transformacyjnych Rzeczypospolitej, po roku 1989 koszary stały się miejscem stacjonowania 37 Ośrodka Materiałowo-Technicznego, na bazie którego w 1994 utworzono stacjonujący w koszarach kędzierzyńskich 10 Śląski Pułk Artylerii Mieszanej im. kadeta Zygmunta Kuczyńskiego (JW 1667). Po rozformowaniu 10 Pułku Artylerii w roku 1998, koszary zostały przez wojsko przekazane we władanie Agencji Mienia Wojskowego.

Przysłowiowym gwoździem do trumny i wyprowadzki wojska z terenu koszar, była powódź 100-lecia z 1997 r., w czasie której podtopieniu uległy wszystkie obiekty na terenie koszar oraz cały sprzęt wojskowy.

Pomimo wielu pomysłów na zagospodarowanie terenu i budynków koszar, m. in. na koszary jednostki sił szybkiego reagowania, czy siedzibę śląskich szkół wyższych: Górnośląskiej Wyższej Szkole Pedagogicznej z Mysłowic i Wyższej Szkole Ekonomicznej z Bytomia, które miały zamiar utworzyć swoje filie w Kędzierzynie-Koźlu, teren pozostał niezagospodarowany, a okoliczni złomiarze dokonali już dzieła demontażu wszystkiego co dało się zdemontować i wynieść.