Mury obronne Wielunia miały długość około 1300 metrów i obejmowały teren starego miasta o powierzchni 12 ha. Zbudowane zostały na planie nieregularnego owalu złożonego z prostych odcinków. Miały wysokość 8,5 metra, wzniesione z kamienia wapiennego, zwieńczone ceglanym krenelażem[potrzebne źródło]. Pierwotnie mury nie posiadały żadnych baszt a jedynie dwie bramy: Kaliską i Krakowską. Wieluń jest jednym z 25 miast otoczonych za czasów Kazimierza Wielkiego murami obronnymi. Tworzył on wraz z m.in. „orlimi gniazdami” pas fortyfikacji strzegących południowo-zachodniej granicy Korony ciągnących się od Krakowa aż do Ostrzeszowa. Wieluńskie fortyfikacje powstawały po pożarze miasta w 1335 roku stopniowo zastępując umocnienia drewniano-ziemne.

Bramy i baszty:

Brama Krakowska - jedyna zachowana do dziś brama miejska. Zbudowana w XIV w. u wylotu traktu do Krakowa, na początku XIX wieku rozebrano stary ratusz miejski, zaś nową budowlę postanowiono dobudować do Bramy Krakowskiej wykorzystując ją jako wieżę ratuszową.

Brama Kaliska - zbudowana u wylotu traktu do Kalisza

Brama Maksymiliańska - (dobudowana w XVI wieku) u wylotu na Opole

Baszta Męczarnia - znajduje się w pobliżu ratusza i Bramy Krakowskiej, przy ulicy Podwale.

Baszta Prochownia - ruiny baszty znajdują się w sąsiedztwie ratusza.

Baszta Skarbczyk - zlokalizowana w pobliżu Muzeum Ziemi Wieluńskiej przy ulicy Narutowicza.

Baszta Swawola - znajduje się na plantach przy ul. Palestranckiej.

Źródło: Autorzy: Licencja: [ CC-BY-SA 3.0]