27.04.2026 - zamówione 2 dyski SSD GOODRAM CX 400 2TB za 1698 zł - kończy nam się miejsce na dyskach SSD 460 GB (zostało 15 GB wolnego miejsca). Na tych dyskach są m.in. system operacyjny, kafelki mapy i miniatury zdjęć. Dyski będą w czwartek, w majowy weekend przeniosę na nie wszystkie dane. W maju lub w czerwcu kupię dyski HDD ~ 20 TB i przeniesiemy tam dane z dysków 3 TB (oprócz tego mamy 2 x 12 TB w RAID 1 od Esskiego).
Na początku XIV w. wieś była już przeniesiona na prawo niemieckie wieś i miała 12 łanów. Istniało w niej alodium. Alodium powstało na prawie polskim i płaciło dziesięciny polowe. W 1. 1765 – 1814 Brodowice znajdowały się w księstwie głogowskim i w powiecie górowskim. Po roku 1818 znalazły się w rejencji wrocławskiej, w powiecie ścinawskim. W XVIII w. wieś zamieszkała była głównie przez zagrodników. W XIX w. miejscowość należała do parafii ewangelickiej w Kębłowie i do parafii katolickiej w Chobieni.
W roku 1305 istniało już we wsi alodium i należało wówczas do Henczlo Mrokoty . W końcu XV w. i na początku XVI stulecia dobra te podzielone były na dwie części. Właścicielami jednej byli: Caspar Pusch i Bernhard Weyseheim (1493), Hans Busewory (1507) i Leonhard von Stössel (1511). W roku 1511 włości te przestały być lennem i stały się prywatnymi dobrami dziedzicznymi. Posiadaczem drugiej części dóbr był około roku 1512 Henrich Wunsch. Kolejnymi właścicielami całych dóbr lub jednej z dwóch ich części byli Hans Lupticz (1485), przedstawiciele rodziny von Unruh (1550), Melchior von Unruhe (1589), Valention von Stösel (1688). Zapewne w XVIII wieku włości te były już scalone i należały wówczas oraz później do: generałowej von Kursel (1765), pana von Tschammer 1791 von Dibitisch (1814, 1830), rotmistrza von Biele (1845), Augusta Kahle (1876), Bruna von mutzenbechera.
Układ przestrzenny wsi.
Wieś została założona przy drodze z Nieszczyc do Studzionek. Początkowo była to ulicówka z centralnie usytuowanym założeniem pałacowym. Przed rokiem 1824 został wykształcony zasadniczy układ wiejskich dróg. Zwarte i jednolite siedlisko wypełniała skromna i mało zagęszczona zabudowa. Dwa duże stawy założono również na dworskiej części siedliska, po południowej stronie głównej, wiejskiej ulicy. W 1. Ok. 1892 – 1925 zagęszczone sieć lokalnych wiejskich dróg, tak że wieś uzyskała układ wielolicowy, zmniejszone tez zasięg siedliska, wyburzono młyn. Charakter skromnej zabudowy wsi pozostał bez większych zmian. współcześnie
Współcześnie zachowany jest zasadniczy układ dróg. Siedlisko zredukowano do działek budowlanych oraz zanikła północno wschodnia część wsi przy drodze z Chełma. Obecna zabudowa wsi złożona z niewielkich zróżnicowanych zagród skupiona po północnej stronie głównej drogi wiejskiej, pochodzi z końca XIX w. i z pierwszych lat wieku XX. Po południowej stronie tej drogi znajduje się zespół pałacowy z parkiem.
Siedziba szlachecka powstała w Brodowicach już zapewne w XIV w.. Istniała nadal w połowie wieku XVIII. W roku 1824 był to budynek usytuowany po zachodniej stronie folwarku, wzniesiony na nietypowym planie wydłużonej litery S, na osi wschód – zachód. Tego rodzaju kształt dworu powstał zapewne w wyniku jego przebudów. W latach pięćdziesiątych lub sześćdziesiątych XIX w. powstał obecny, skromny pałac utrzymany w stylu prostego neoklasycyzmu z elementami stylu arkadego. Jest to budynek na planie prostokąta, dwutraktowy ze środkowym korytarzem przekształconym w centrum w sień ze schodami, dwukondygnacyjnym, z podwyższonymi ryzalitami środkowymi (zwieńczonymi trójkątnymi szczytami) w elewacjach frontowej i tylnej, nakryty wysokim dachem naczółkowym. W przyziemiu sklepienia odcinkowe przedzielone gurtami. Front poprzedzony schodami. Obecnie pałac nie jest użytkowany i niezabezpieczony ulega dewastacji.
Na zachód od pałacu na terenie dworskim wydzielonym główną ulicą wiejską i drogą ograniczającą siedlisko od południa założono w 3 ćw. XIX w. park, który powiększono o niewielka część położoną na północ od wiejskiej ulicy, na terenie siedliska wsi. W trakcie tych prac osuszono oba stawy handlowe, istniejące Ne terenach dworskich jeszcze w roku 1824. Park ten, ze stawem za pałacem zachował się do dziś, zasadniczo w swoich dawnych granicach. Zatarciu uległy tylko granice północnego, odizolowanego fragmentu założenia (również ze stawem), usytuowanego za główną wiejska drogą.
Obecnie zatarciu uległ fragment drogi ograniczającej park od północy, co sprawiło, że ta część parku stopiła się z otoczeniem. Ponadto zatarty jest układ kompozycyjny, ze względu na samosiewy. Pałac zwrócony fasadą w stronę folwarku oddzielony jest od dziedzińca zrujnowanym murem, przy którym znajduje się szpaler kasztanowców. Za pałacem, w zachodniej części parku zachował się system trzech stawów hodowlanych, z których jeden zarósł. Droga prowadzona od dworu, w kierunku południowym, wzdłuż stawów obsadzona jest szpalerem z kasztanowców. Nad rowem łączącym stawy – dwa stare graby, będące być może pozostałością szpaleru. Za stawem za pałacem czytelna jest polana z obsadzeniem lip, świerków i modrzewia. Za polaną, w zwartym masywie zachowały się ślady alei z kasztanowców. W drzewostanie parkowym przeważają gatunki łęgowe: olchy, jesiony oraz dęby. Teren parku podmokły, ze względu na niekonserwowanie układu wodnego.
Folwark powstał zapewne w średniowieczu i był wielokrotnie przebudowywany. W końcu XVIII w. istniał we wsi tylko jeden folwark. Około roku 1824 było to założenie, również nieregularne, z przypałacową częścią na planie trapezu. Obudowano tylko pierzeję północna i południową tej części folwarku. Na pozostałej południowo wschodniej partii dziedzińca wzniesiono wolnostojące budynki gospodarcze. Na pałac oddzielono od folwarku murem. Obecna zabudowa folwarku powstała na początku XX w.
Bardzo ciekawe opisy dot. tej miejscowości i poprzednich. Szkoda, że brak ilustracji. Przy jednej miejscowości podane źródło, przy pozostałych- brak a wygląda na to samo.
