Pierwotnie renesansowy dwór wzniesiony w XVI w., przebudowany na barokowy pałac przez rodzinę von Gregersdorf w początkach osiemnastego stulecia. Kolejne przebudowy połączone z powiększeniem pałacu miały miejsce pod koniec XVIII i na początku XX wieku.
Budynek murowany z kamienia i cegły, potynkowany, założony na planie zbliżonym do litery „T”, częściowo podpiwniczony, dwukondygnacyjny, nakryty dachem czterospadowym wykonanym z dachówki. Fasada (elewacja północna) siedmioosiowa, z wydatnym trzyosiowym, asymetrycznie umieszczonym ryzalitem, mieszczącym główne wejście do budynku, poprzedzone gankiem filarowym podtrzymującym balkon. Elewacja ogrodowa również siedmioosiowa. Na osi elewacji ogrodowej wejście ozdobione późnobarokowym portalem. Od zachodu pozostałości zrujnowanego aneksu dobudowanego do pałacu na początku XX wieku. Elewacje pozbawione większość detali architektonicznych, zachowały ślady podziałów ramowych uzyskanych przy pomocy gzymsów oraz pilastrów i boniowanych lizen. Okna w prostokątnych obramowaniach wykonanych w tynku, część z nich z kluczem.
Układ wnętrz dwutraktowy, z centralną sienią. W ryzalicie mieści się klatka schodowa. Za wyjątkiem sieni sklepionej kolebkowo z lunetami i jednej sali na parterze sklepionej kolebkowo wszystkie pomieszczenia nakryte płaskimi stropami.

Po drugiej wojnie światowej posiadłość została znacjonalizowana. Pałac i folwark przekazano w zarząd Państwowemu Gospodarstwu Rolnemu z Kondratowic. W rezydencji urządzono między innymi mieszkania pracowników PGR-u. Na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych XX w. wyeksploatowany budynek został opuszczony. Majątek zlikwidowanego Państwowego Gospodarstwa Rolnego znalazł się gestii rządowych agend. Z czasem zrujnowany pałac został sprzedany. Prywatny właściciel wymienił dach budynku, lecz nie dokończył prac remontowych. Obecnie zabytek prawdopodobnie w dalszym ciągu pozostaje własnością prywatną. Do pałacu przylega zdewastowany park krajobrazowy o powierzchni 4,8ha, założony w drugiej połowie XIX w. w miejscu ogrodów francuskich z około 1730r. Na północ od rezydencji znajdował się dziedziniec honorowy, a dalej folwark. Część zabudowań folwarcznych została zrujnowana (kuźnia, wozownia), niektóre przetrwały do dziś w nienajgorszym stanie (obory, stodoła i gorzelnia). Na wschód od pałacu ruiny jednej z dwóch flankujących go reprezentacyjnych oficyn.

Do rejestru zabytków w Jezierzycach Małych wpisano zespół pałacowy i folwarczny: pałac i oficynę (12.04.1966r., nr rej.: 1630); park z terenem ogrodów gospodarczych oraz folwark: 3 obory, cielętnik, gorzelnię (11.08.1997r., nr rej.: 730/W).

za :