starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 24 głosy | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. wielkopolskie › Leszno › Śródmieście › Rynek › Rynek 11 |
1903 , Rynek w Lesznie.
Skomentuj zdjęcie
trz (tedesse)
 Ciekawy jestem kiedy spadła ta wieżyczka z kamienicy narożnej Łaziebnej i Narutowicza ? 2015-04-01 23:26:05 (11 lat temu)
do trz (tedesse): Wg mnie w latach 60-tych ub. wieku. 2015-04-02 00:06:34 (11 lat temu)
do trz (tedesse): A w 1970 jak maszerowałeś ze szturmówką , obok p. Tadzia to jesze była,czy już nie? 2015-04-02 00:14:52 (11 lat temu)
Zniknęła między 1959 a 1964 2015-04-02 00:40:12 (11 lat temu)
do † Erle3 : Ktoś przewidział dzisiejsze anomalie pogodowe:) 2015-04-02 00:50:44 (11 lat temu)
do Jac64: Mój kot.......... stale wychodził jak zaświeciło słońce, a wbiegał kompletnie zmoczony. 2015-04-02 00:59:36 (11 lat temu)
Jac64
+1 głosów:1 do trz (tedesse): Dziś przypadkiem dowiedziałem się, że wiezyczka z narożnej kamienicy "spadła" ok. 1965 roku, po uderzeniu piorunem . 2019-02-16 21:15:22 (7 lat temu)
|
|
Na stronie od 2015 styczeń
11 lat 3 miesiące 15 dni |
Dodane: 24 kwietnia 2015, godz. 12:00:31
Aktualizacja: 24 kwietnia 2015, godz. 12:01:42
Źródło: Aukcje internetowe
Rozmiar: 1680px x 1080px
19 pobrań 1867 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Jac64
Obiekty widoczne na zdjęciu
Rynek 11
więcej zdjęć (24)
Zbudowano: XVII w.
Zabytek: 522/1235 z 17.09. 1970
Kamienica powstała w XVII w. jako szczytowa budowla barokowa. W toku XIX-wiecznej modernizacji miasta dokonano w niej, analogicznie do innych kamienic przyrynkowych, poważnych przeobrażeń w zakresie konstrukcyjno-budowlanym oraz elewacji, a zasadnicza i najpoważniejsza zmiana dotyczyła przekształcenia układu budynku ze szczytowego na kalenicowy.
W końcu XIX w. kamienica należała do kupca B. Nürnberga, który podjął dzieło jej gruntownej przebudowy i nadbudowy. Projekty wykonał i przeprowadził prace budowlane mistrz budowlany Józef Piwoński w latach 1895–1896. W wyniku podjętych działań kamienica została podwyższona, a przede wszystkim przebudowana z układu szczytowego w kalenicowy. Podobnie jak wcześniejsza, czyli nr 10, także i ta otrzymała pilastrowanie w wielkim porządku, ale obejmujące pierwsze i drugie piętro oraz partię mezzanina na poddaszu. Zapewne już na początku XX w., do I wojny światowej bądź w latach 20. XX w., dokonano kolejnych zmian w obrębie fasady w przyziemiu, gdzie otwór wejściowy ujęto obramieniem w duchu secesyjnym albo art déco.
Wraz z końcem zaborów, do Leszna przybył z Westfalii kupiec Józef Danielak, trudniący się od 1899 r. handlem bławatem i jedwabiem. W Lesznie odkupił kamienicę nr 11 przy Rynku, a także zabudowania żydowskiej firmy Bracia Rosenbaumowie (Gebrüder Rosenbaum) oraz willę przy ul. Głogowskiej, gdzie zamieszkał. Nowy właściciel w kamienicy urządził znany w międzywojniu sklep bławatów. W 1935 r. dokonał niewielkich zmian w obrębie okna wystawowego i wejścia do sklepu, upraszczając ich aranżację.
W trakcie II wojny światowej nieruchomość została przewłaszczona na Niemca Hansa Gorskiego. Po 1945 r. wróciła ponownie do prawowitych właścicieli, czyli rodziny Danielaków. Wkrótce potem dawny sklep bławatów w przyziemiu zajęło PSS „Społem”, organizując tutaj sklep spożywczy (lata 50. XX w.). Kamienica była zatem nadal własnością Danielaków, ale współużytkowaną przez „Społem”. W 1989 r. dokonano podziału udziałów w kamienicy między rodziną Danielaków i „Społem”. Na początku XXI w. rodzina Danielaków odsprzedała resztę swoich udziałów w kamienicy PSS „Społem”, rezygnując ostatecznie z praw własnościowych do przyrynkowej posesji.
W dniu 17 września 1970 r. kamienica została wpisana do rejestru zabytków pod numerem 522/1235.
dr hab. Miron Urbaniak, prof. nadzw.
Za:
W końcu XIX w. kamienica należała do kupca B. Nürnberga, który podjął dzieło jej gruntownej przebudowy i nadbudowy. Projekty wykonał i przeprowadził prace budowlane mistrz budowlany Józef Piwoński w latach 1895–1896. W wyniku podjętych działań kamienica została podwyższona, a przede wszystkim przebudowana z układu szczytowego w kalenicowy. Podobnie jak wcześniejsza, czyli nr 10, także i ta otrzymała pilastrowanie w wielkim porządku, ale obejmujące pierwsze i drugie piętro oraz partię mezzanina na poddaszu. Zapewne już na początku XX w., do I wojny światowej bądź w latach 20. XX w., dokonano kolejnych zmian w obrębie fasady w przyziemiu, gdzie otwór wejściowy ujęto obramieniem w duchu secesyjnym albo art déco.
Wraz z końcem zaborów, do Leszna przybył z Westfalii kupiec Józef Danielak, trudniący się od 1899 r. handlem bławatem i jedwabiem. W Lesznie odkupił kamienicę nr 11 przy Rynku, a także zabudowania żydowskiej firmy Bracia Rosenbaumowie (Gebrüder Rosenbaum) oraz willę przy ul. Głogowskiej, gdzie zamieszkał. Nowy właściciel w kamienicy urządził znany w międzywojniu sklep bławatów. W 1935 r. dokonał niewielkich zmian w obrębie okna wystawowego i wejścia do sklepu, upraszczając ich aranżację.
W trakcie II wojny światowej nieruchomość została przewłaszczona na Niemca Hansa Gorskiego. Po 1945 r. wróciła ponownie do prawowitych właścicieli, czyli rodziny Danielaków. Wkrótce potem dawny sklep bławatów w przyziemiu zajęło PSS „Społem”, organizując tutaj sklep spożywczy (lata 50. XX w.). Kamienica była zatem nadal własnością Danielaków, ale współużytkowaną przez „Społem”. W 1989 r. dokonano podziału udziałów w kamienicy między rodziną Danielaków i „Społem”. Na początku XXI w. rodzina Danielaków odsprzedała resztę swoich udziałów w kamienicy PSS „Społem”, rezygnując ostatecznie z praw własnościowych do przyrynkowej posesji.
W dniu 17 września 1970 r. kamienica została wpisana do rejestru zabytków pod numerem 522/1235.
dr hab. Miron Urbaniak, prof. nadzw.
Za:
Narutowicza 2
więcej zdjęć (26)
Dawniej: Rynek 13
Rynek
więcej zdjęć (813)
Rynek w Lesznie – główny plac miejski w kształcie nieregularnego czworokąta w środkowej części Leszna, na Starym Mieście. Założenie architektoniczne jest objęte ochroną konserwatora zabytków (nr rej.: 385 z 6 lutego 1953)
Data jego wytyczenia nie jest znana, był prawdopodobnie centralnym placem wsi znajdującej się w tym miejscu przed lokowaniem miasta i w obecnym kształcie powstał po 1547. Zachodnia pierzeja tworząca całość z prowadzącą na południe ulicą Kościelną i biegnącą na północ ulicą Gabriela Narutowicza (dawniej Wielka Kościańska) wyznaczają przebieg dawnego traktu prowadzącego ze Śląska do Poznania. Każda pierzeja Rynku posiada inną długość, północna 82 metry, wschodnia 102 metry, południowa 93 metry i zachodnia 108 metrów. Z każdego rogu wychodzą prostopadłe względem siebie dwie ulice. Centralną część zajmuje ratusz, natomiast wzdłuż pierzei znajduje się 37 kamienic w większości pochodzących z lat 1870-1914, wcześniejsza zabudowa uległa zniszczeniu w 1790 w wyniku ogromnego pożaru środkowej części miasta. Wiele z nich kryje w swoich murach pozostałości starszej zabudowy, część w wyniku licznych przebudów zatraciło dawny charakter, najczęściej zmienianym elementem były i są witryny sklepów oraz układ ścian wewnętrznych. W latach 1913-1915 kamienice zostały podłączone do systemu kanalizacji miejskiej. Ostatnia kompleksowa restauracja kamienic miała miejsce przed Centralnymi Dożynkami w 1977, Rynek zamknięto wówczas dla ruchu kołowego. W 1980 wzdłuż wszystkich pierzei posadzono drzewa. Od początku swojego istnienia i w czasach współczesnych miejsce to pełni funkcje reprezentacyjne, handlowe oraz stanowi wyznacznik centrum miasta
Za:
Data jego wytyczenia nie jest znana, był prawdopodobnie centralnym placem wsi znajdującej się w tym miejscu przed lokowaniem miasta i w obecnym kształcie powstał po 1547. Zachodnia pierzeja tworząca całość z prowadzącą na południe ulicą Kościelną i biegnącą na północ ulicą Gabriela Narutowicza (dawniej Wielka Kościańska) wyznaczają przebieg dawnego traktu prowadzącego ze Śląska do Poznania. Każda pierzeja Rynku posiada inną długość, północna 82 metry, wschodnia 102 metry, południowa 93 metry i zachodnia 108 metrów. Z każdego rogu wychodzą prostopadłe względem siebie dwie ulice. Centralną część zajmuje ratusz, natomiast wzdłuż pierzei znajduje się 37 kamienic w większości pochodzących z lat 1870-1914, wcześniejsza zabudowa uległa zniszczeniu w 1790 w wyniku ogromnego pożaru środkowej części miasta. Wiele z nich kryje w swoich murach pozostałości starszej zabudowy, część w wyniku licznych przebudów zatraciło dawny charakter, najczęściej zmienianym elementem były i są witryny sklepów oraz układ ścian wewnętrznych. W latach 1913-1915 kamienice zostały podłączone do systemu kanalizacji miejskiej. Ostatnia kompleksowa restauracja kamienic miała miejsce przed Centralnymi Dożynkami w 1977, Rynek zamknięto wówczas dla ruchu kołowego. W 1980 wzdłuż wszystkich pierzei posadzono drzewa. Od początku swojego istnienia i w czasach współczesnych miejsce to pełni funkcje reprezentacyjne, handlowe oraz stanowi wyznacznik centrum miasta
Za:
ul. Narutowicza Gabriela
więcej zdjęć (734)
Dawniej: Kaiser Friedrichstrasse, Kostenerstrasse