Za tzw "komuny" nie trzeba bylo nikogo pytac o zgode aby mos fotografowac. Oczywiscie oprocz obiektow "strategicznych".

do cracusiac: No ale można było komuś wejść na podwórko celem zrobienia zdjęcia?

do s_mile: Na FP mozesz znalezc cala serie dworkow, ktore zrobilem w latach 60tych. Nikogo nie musialem pytac o zgode.
Podobnie bylo z fotografowaniem w Krakowie, mozna bylo wszedzie wejsc, robic zdjecia, koscioly tez byly otwarte. Taraz wszystko zamkniete, lub utrudnione wejscie.

do cracusiac: No dobrze. Ale ten dworek (jak mi opowiedział właściciel) - oprócz okresu tuż po wojnie, gdy pół budynku było przeznaczone na zakwaterowanie - stanowił własność prywatną, wpierw jego ojca, następnie jego, a obecnie gospodarstwo należy do jego dzieci. Można było w owych latach 60-tych tak sobie wejść na czyjś prywatny teren i robić zdjęcia?

do s_mile: W tamtych czasach nie brano na powaznie okreslenia "teren prywatny". To jest obecna moda. Popatrz na cala serie moich zdjec dworkow wokol Krakowa. I to nie sa wszystkie jakie zwiedzilem. Co prawda w srodku nie bylem, gdyz mnie to nie interesowalo.
Robilem np. zdjecia dworu w Modlnicy;

Bylem tam niedawno, teren zamkniety wstep zabroniony.
Nie jestem pewien, ale prawo nie zabrania robienia zdjec budynkow. Przynajmniej w Polsce.

do cracusiac: Z drogi publicznej owszem. Ale wejście na teren wymaga zgody właściciela. I to napisałem w podpisie zdjęcia, że zgodę taką miałem.
A temat dworków - pewnie połowa ze sfotografowanych przez Ciebie już popadła w całkowitą ruinę. To ja już osobiście wolę, żeby przetrwała jako prywatny choć niedostępny.
I nie czuję się przekonany, że czasy tzw. "komuny" były lepsze. ;-)

do s_mile: Dla fotografujacych tego typu obiekty napewno bylo lepiej, nie byly zamkniete,nie pętalo sie tylu gapiow przed obiektyw jak tez nie bylo wszedzie zaparkowanego "zlomu". Podejrzewam ze wiekszosc zdjec dworkow odzyskala swoich "wlascicieli" i ma sie dobrze.
Niestety swego czasu "pocalowalem klamke" w bramie zamku w Pęzinie.

do s_mile: Ale że kiedyś dostęp był swobodniejszy, to nie znaczy że czasy były lepsze. A to, że się u nas teraz wszystko grodzi, to (modlę się o to) tylko przejściowa moda.

do Marek Potocki: Fajne foto :-)

Powiedz mi S-Mile, czy to zdjęcie było poprawiane? Czemu pytam
Zdjęcie jest robione niemal "pod światło" - słoneczne oczywiście
Wówczas widoczna tu ściana powinna być w cieniu, a tak nie wygląda
Więc albo to jest zdjęcie HDR, albo ta ściana została lekko "rozjaśniona" , tak?

do Stenek: Tak. Było robione totalnie pod światło, ręką zasłaniałem słońce.

Uzupełnię jednak Twoją wypowiedź. Piszesz "widoczna tu ściana powinna być w cieniu". Dodam do tego "ALBO NIEBO POWINNO BYĆ PRZEPALONE, białe".

Zależy to od tego jakim aparatem się posługujesz (mój model Nikona rejestruje akurat ponadprzeciętny zakres tonalny), jaki tryb pomiaru światła masz ustawiony (punktowy, centralny, matrycowy) i z którego miejsca kadru bierzesz pomiar. Swoje robi też filtr polaryzacyjny.
Przy pomiarze punktowym bądź centralnym ściana również byłaby widoczna, natomiast niebo otrzymałbyś spalone. Przy matrycowym dostaniesz po prostu mdłe zdjęcie, z bladymi cieniami i takim samym niebem.

To zdjęcie zostało wywołane z RAWA. Maksymalnie rozjaśniłem cienie i odzyskiwałem światła. Jest to więc w pewnym sensie jakaś namiastka hdr-a. Ściana budynku również była dodatkowo rozjaśniana.

Aczkolwiek moja wersja z rawa różni się od jpg-a aparatu głównie tym, że jest bardziej kontrastowa, niebo nie jest blade, chmury mają fakturę, a czernie są intensywniejsze.

Chociaż i jpg z aparatu nie jest miarodajny. W Nikonach jest coś takiego jak D-lighting. Cytuję: "Zwiększa czytelność szczegółów w rozjaśnionych i zacienionych obszarach zdjęć, na ujęciach o dużym kontraście w kadrze". Mam to ustawione na "auto", nie ma to dla mnie znaczenia, i tak korzystam z rawa, jpg służy mi tylko do podglądu.

Taki sposób obróbki zdjęcia będzie się jednym podobał, innym nie. Wspomnę, że i mnie to zdjęcie nie zachwyca. Tyle, że trzeba się godzić na kompromisy - prawdopodobnie już nigdy więcej w to miejsce nie trafię, natomiast jak dworek od tej strony wygląda na tym zdjęciu widać. A pokazanie tego było akurat celem.

Jeśli masz ochotę porównać wersję aparatu z moją to zajrzyj tutaj:

do s_mile: Dzięki za wyjśnienia. Rozumiem Twoje argumenty.
Dobrze, że "pracujesz" na rawach, w ten sposób z jednego zdjęcia możesz "wypracować" kilka, o różnym wyglądzie i przeznaczeniu: - dokumentalne na FP, realne dla własnych potrzeb, artystyczne (z zacienioną ścianą) itd. Cel faktograficzny, dokumentalny - to dla zdjęć publikowanych na FP dość ważny priorytet, a i chyba najważniejszy. Dziś w korygowanu zdjęć "ratuje" nas technika i technologia, dawniej - raz zrobione na błonie zdjęcie, niewiele już można było potem poprawić, w zasadzie wcale, coś owszem można było kombinować z różnymi rodzajami papieru, czasami jego naświetlania i wywoływania, i tyle. Ale "włamać" się do "atrybutów" zdjęćia, takich jak jasność, kontrast, cienie, podświetlenie i inne - nie było jak i nawet nikt o tym nie myślał

do Stenek: W kolorze masz racje, natomiast w cz-b bylo wiecej mozliwosci. W kolorze fotograf musial od poczatku wiedziec co ma byc na zdjeciu. Do publikacji wykorzystywalo sie glownie przezrocza, najlepiej w formacie 6x6 i wiekszym.

do cracusiac: Ja pisałem o fotorgrafii czarno-białej. "Kolor" do zroobienia w ciemni był raczej mało i trudno dostępny dla zwykłego człowieka, czemu?
Ano sporo jest powodów. Głównie koszty. Chemikalia nie były tanie, miały swoją trwałość w czasie, więc aby to się opłacało, trzeba by robić dużo filmów i potem do nich odbitki. Poza tym, a może głównie: trzeba było trzymać duży reżim temperaturowy poszczególnych wywoływaczy, a gdy temp. "uciekła" od wskazanej, mogło coś w kolorze nie wyjść. Mało tego. Niektóre rodzaje papierów kolor, miały tę właściwość, że "uciekały" podczas suszenia na suszarce foto! To była jazda bez trzymanki, nad wieloma parametrami, czasem trudno było zapanować, bo zależały od wielu rzeczy
Miałem kuzyna fotografa zawodowego, od niego to wszystko wiem, poza tym chemikalia czasem powodowały egzemę na skórze dłoni, i wtedy out z zawodu, niestety

do Stenek: Jak juz napisalem, do ksiazek folderow w kolorze itp uzywalo sie glownie przezroczy. A graficy w wydawnictwach robili z materialem co chcieli. Odbitki kolorowe robilo sie w labolatorium Fotonu w Bydgoszczy.

do cracusiac: Ale ja nie o tym mówię. Chodzi mi o to, że w czasach fotografi analogowej, nie było możliwości tak dogłębnej ingerencji w wiele parametrów zdjęcia, jak to mamy dziś. Nie wiem, co ci graficy robili i jak robili, ale takich możliwości, jakie mam dziś w świecie fotografii cyfrowej, na pewno nie mieli

Dworek po renowacji elewacji wygląda świetnie! Otoczenie gospodarcze już nieco mniej..