Projekt realizacyjny Hansa Poelziga zatwierdzono w sierpniu 1912 r. Budowę rozpoczęła firma Schlesische Beton Baugesellschaft. We wrześniu 1912 zakończono fundamenty a w grudniu 1912 budynek był w stanie surowym. Od stycznia 1913 do połowy lutego osuszanie i prace wykończeniowe. Pod koniec lutego 1913 przekazano budynek do użytku.
b/h/2006

Strona Bonczka o Hali Stulecia Opis w Wikipedii Strona oficjalna

Arhitekt - Max Berg. Dziedziniec utworzony na planie prostokąta. Kolumnada na planie prostokata, otwartego od strony od strony Hali Stulecia, od zachodu tworzyły ja trzy rzędy kolumn tworzących portyk. Dłuższe boki prostokąta ograniczono scianami i jednym rzędem kolumn. Całość przykryto dachem wzmocnionym prostopadle belkami. Kolumny zostały wykonane z żelbetu i miały wysokość 14 metrów. Strop pomiędzy poszczególnymi kolumnami pomalowano w przenikające się geometryczne wzory z zamocowanymi doń lampami elektrycznymi. Skrajne boki dziedzińca na czas wystaw i targów zdobiły kasy biletowe. Dach dziedzinca uległ zniszeniu podczas działań wojennych. Do dzis pozostały kolumny.
b/h/

Iglicę ustawiono przed Halą Ludową 3 lipca 1948 roku. Została postawiona do pionu przy udziale 7 wind podnoszących. Głównym majstrem tej operacji był Henryk Nowara. Sama Iglica ważyła w pierwszej wersji 44 tony. Jedną z wind obsługiwał wiceminister Wiktor Kościński, inne dyrektor WZO inżynier Kula, wojewoda Piaskowski. Przy stawianiu Iglicy obecny był także jej twórca inżynier Hempel oraz przedstawiciele wykonawcy "Mostostalu", studenci i prasa. Pierwsze 30 metrów to to kilka rur z których najcieńsza ma 4,5 cm a najgrubsza 21 cm średnicy. Pozostałe 70 metrów stanowi konstrukcja żeberkowa zakończona potężnym trójnogiem. Góra Iglicy zwieńczona była pierwotnie parasolem z 8 luster, który niebawem uległ uszkodzeniu (20 lipca 1948) i został zdemontowany. Sama procedura stawiania iglicy trwała od 5 rano do 11.30. W najwyższym swoim punkcie zdolna jest odchylić się od pionu o 4 metry. Obecnie Iglica ma 94 metry i przechodziła dwukrotnie remont kapitalny - 1964 i 1979.
b/h/2009
autor projektu - prof. Stanisław Hempel