Uchwałą Komitetu Ekonomicznego Rady Ministrów z dnia 18 sierpnia 1967 r. powołano do życia Wrocławskie Zakłady Badawcze i Projektowe "Cuprum". Dla nadania tej placówce większej rangi, utworzono radę naukową pod przewodnictwem prof. dr inż. Bolesława Krupińskiego - przewodniczącego Państwowej Rady Górniczej. Właśnie w "Cuprum" zaprojektowano Legnicko-Głogowski Okręg Miedziowy z własnym systemem infrastruktury technicznej, zapleczem socjalnym i biurowym, zakładami mechanicznymi, remontowymi, bazami transportu samochodowego i kolejowego, w tym kopalnie miedzi Lubin, Polkowice, Sieroszowice, Rudna oraz liczne obiekty na terenie hut miedzi "Głogów", "Legnica", "Cedynia".

Jedna z ulic wrocławskiego Starego Miasta, wychodząca z przylegającego do południowo zachodniego narożnika wrocławskiego Rynku Placu Solnego na zachód, aż do Podwala, z którym krzyżuje się w miejscu, gdzie niegdyś stała Brama Mikołajska, główna brama miejska od strony zachodniej. Do tej samej bramy dochodziła druga z głównych ulic tej części Starego Miasta, ulica św. Mikołaja, która zaczyna się w północno-zachodnim narożniku Rynku, przy kościele św. Elżbiety.

Ulica ma około pół kilometra i w połowie długości przecięta jest obecnie wytyczoną w latach 70. XX wieku (wzdłuż linii nieistniejącej już Czarnej Oławy pełniącej rolę średniowiecznej wewnętrznej fosy) trasą W-Z. W XIII wieku w tym miejscu ustawiona była Brama Ruska w linii umocnień wewnętrznych miasta. Bramę tę zlikwidowano, tak jak stojącą nieopodal w tej samej linii umocnień starą Bramą Mikołajską po tym, gdy w XIV wieku w linii fortyfikacji zewnętrznych (nad zachowaną do dziś Fosą Miejską) zbudowana została nowa Brama Mikołajska wspólna zarówno dla traktu Ruskiego, jak i Mikołajskiego.

Nazwa ulicy niemal nie uległa zmianie od średniowiecza (w 1345 odnotowana jako Rusyschin Gasse) i do 1945 nosiła nazwę Reusche Straße, potem krótko – ulicy Rosyjskiej.

Plac powstał w pierwszej połowie XIX w. po zdobyciu Wrocławia przez wojska napoleońskie, a następnie wyburzeniu Bramy Mikołajskiej w 1820 r. W dwa lata później nad fosą przerzucono nowy most zwany Królewskim (Königsbrücke). W tym czasie plac miał kształt prostokąta o powierzchni ok. 0,5 ha i zabudowany był od zachodu w podkowę z zamkniętymi narożnikami.
Wtedy plac określany był jako An der Königsbrücke (Przy Moście Królewskim). Lecz już wkrótce wzwiązku z szybkim rozwojem miasta zaszła potrzeba przebudowy placu. W 1866 r. został on powiększony do 1,5 ha, zlikwidowano most zasypując fosę oraz zmieniono nazwę na Königs Platz (Plac Królewski). Na początku XX w. w osi fosy wzniesiono na północy pomnik Bismarcka, a naprzeciwko fontannę wraz z grupą rzeźb Walka i Zwycięstwo. Jeszcze przed wojną planowano podwyższyć zabudowę zachodniej strony placu do 5 kondygnacji lecz do realizacji nigdy nie doszło.

W czasie walk o Festung Breslau zabudowa placu została w większości zniszczona. Ocalał jedynie gmach zajmowany obecnie przez Akademię Muzyczną oraz fontanna. W kolejnych latach w ramach odbudowy placu wzniesiono zupełnie niepasujący budynek Cuprum, a także w miejscu dawnego banku braci Alexander wzniesiono nowy budynek szpitala im. Babińskiego. Dużo zmieniło się na początku lat 80. Właśnie wtedy przebudowano plac i utworzono pzejście podziemne (otwarte 24 marca 1984).
Początkowo nieoficjalnie plac nosił nazwę pl. Królewskiego, lecz już w 1946 r. zmieniono nazwę na Plac 1. Maja. Obowiązywała ona do 31 XII 2005 r. Od 1 stycznia 2006 r. patronem placu jest papież Jan Paweł II.