Kolumna Legionów na Rynku Głównym została oficjalnie odsłonięta
w dniu 16 sierpnia 1914 roku.
Jej funkcją miało być gromadzenie funduszy dla superarbitrowanych legionistów (zwolnionych ze służby na podstawie bądź to odniesionych ran bądź przebytych chorób, na podstawie określonych procedur)
oraz na wsparcie dla rodzin poległych legionistów.
Bowiem mimo czynnego uczestnictwa w walkach po stronie cesarstwa już praktycznie od sierpnia 1914 roku, za pełnoprawnych żołnierzy armii
austro-węgierskiej (tj, powołanych do czynnej służby wojskowej
o zrównanych w obowiązkach i prawach z resztą armii) zostali oni uznani dopiero
w grudniu 1914 roku.
Do tego czasu legioniści ranni, kontuzjowani itp. oraz rodziny poległych w walkach żołnierzy tej formacji nie mogły liczyć na wsparcie ze strony władz austriackich.
Dodatkowym kłopotem był także fakt, iż wielu spośród żołnierz
było poddanymi cara, a więc państwa z którym toczono wojnę.
Także znaczna część Galicji z której przeważnie rekrutowali się strzelcy legionowi była praktycznie od początku wojny pod okupacją rosyjską
co stwarzało dodatkowe problemy natury logistycznej przy próbach udzielania pomocy dla rodzin i bliskich żołnierzy (żołnierze będący mieszkańcami Królestwa Polskiego doczekali się ostatecznej regulacji spraw dotyczących świadczenia
im pomocy przez armię
austro-węgierską dopiero z początkiem 1916 roku).
Także intensywne walki toczone przez Legiony powodowały, iż ponosiły one stosunkowo wysokie straty.

Zakładana samowystarczalność finansowa i materialna polskich jednostek wojskowych, w oparciu o fundusze Polskiego Skarbu Wojskowego i ofiarność społeczną szybko okazała się mrzonką.

Stąd też został powołany do życia N(aczelny)Komitet)Narodowy) z misją podejmowania prób zdobycia funduszy, celem zaspokojenia m.in. tego typu potrzeb.