Historia:
Kościół p.w. Świętego Jana Chrzciciela zbudowany w 1732 r. Rozbudowany w 1893 r. o kruchtę od frontu nawy i boczną zakrystię. Wielokrotnie remontowany: w latach 1937 – 38, 1947 – 48, 1973 – 74, 1986 – 92.
Konstrukcja zewnętrzna:
Kościół drewniany konstrukcji zrębowej, oszalowany, wzmocniony lisicami. Orientowany. Jednonawowy. Prezbiterium mniejsze od nawy, zamknięte wielobocznie z dobudowaną w latach późniejszych boczną zakrystią. Kruchty: z boku nawy oraz od frontu. Gontowy dach dwukalenicowy z wieżyczką na sygnaturkę zwieńczoną drewnianym hełmem z latarnią. Dach tworzy okap, wsparty na krokszynach.
Wnętrze:
Wnętrze otynkowane. Nakryte jest pozornym sklepieniem kolebkowym w nawie i stropem płaskim z kasetonami w prezbiterium. Od frontu chór muzyczny, wsparty na czterech słupach. Belka tęczowa z II poł. XVIII w. krucyfiksem w stylu rokokowym. Na wyposażenie składają się barokowe ołtarze: główny i dwa boczne, pochodzące z XVIII wieku oraz barokowa ambona z tego samego okresu.
Ciekawostka:
Łęgonic nie powinno się pomylić z Łęgonicami Małymi. Choć w linii prostej dzieli te dwie miejscowości jedynie kilkaset metrów, to w rzeczywistości są to od kilkuset lat odrębne wsie (Łęgonice Małe miały nawet prawa miejskie!), leżące po dwu stronach Pilicy, w odrębnych powiatach i nawet regionach fizykogeograficznych.
O ile w czasie niskiej wody można Pilicę przekroczyć w bród, przy wyższych stanach warto albo użyć lokalnego przewoźnika, który niewielką łódką przeprawi turystę i ewentualnie jego rower (nam się to niestety nie udało) bądź też przejść / przejechać drogami lokalnymi przez Nowe Miasto nad Pilicą. Plusem tego ostatniego wyjścia będzie możliwość zwiedzenia opuszczonego pałacu w Nowym Mieście, z którego roztacza się ładny widok na dolinę Pilicy.
Cytując za Polską Niezwykłą: „Według pięknego podania poprzedniczkę dzisiejszej świątyni w Łęgonicach, noszącej wezwanie św. Jana Chrzciciela, założyli św. św. Cyryl i Metody. W czasie podróży misyjnej do krainy Prusów miał tutaj także zawitać św. Wojciech. Podobno haftowane srebrną nicią ornaty i kościelny baldachim wykonano z tureckich chorągwi – trofeów spod Wiednia. Dwa dzwony wiszące w osobno stojącej, również XVIII-wiecznej dzwonnicy, odlano ponoć ze spiżu przetopionych zdobycznych dział tureckich.”