Reprezentacyjny salon patrycjuszowski w tzw. Nowym Domu Ławy przylega od wschodniej ściany do Wielkiej Hali Dworu Artusa. Od czasów średniowiecza do pocz. XVIII wieku zamieszkiwały ją gdańskie rodziny patrycjuszowskie. Od 1709 roku mieściła się tu siedziba sądów ławniczych. Po generalnym remoncie w latach 1900-1901 (dla potrzeb biur giełdy) Nowy Dom Ławy zyskał wygląd starogdańskiej sieni. Wnętrza wzbogacono XVII i XVIII-wiecznymi dziełami rzemiosła gdańskiego i holenderskiego z kolekcji kupca, kolekcjonera Lessera Giełdzińskiego. Wyposażenie to uległo zniszczeniu bądź zaginęło pod koniec II wojny św.

Obecnie odtworzona po zniszczeniach wojennych Sień Gdańska szczyci się barokową gdańską klatką schodową z początku XVIII wieku, przeniesioną z pałacu w Kłaninie wraz z obrazem plafonowym i dwiema XVIII-wiecznymi szafami. Na wyposażenie składają się także: zrekonstruowany kominek, XVIII-wieczne rzeźby, XVIII-wieczna holenderska ceramika z Delft, mosiężne blakiery oświetlające wnętrza, oryginalne flizy holenderskie na ścianach, ze scenami pasterskimi oraz model statku gdańskiego z 1775 roku. Muzeum w dalszym ciągu uzupełnia wyposażenie Sieni Gdańskiej, aby przywrócić wnętrzu charakter barokowego salonu gdańskiego domu mieszczańskiego.

Długi Targ – reprezentacyjna ulica Gdańska, biegnąca przez środek Głównego Miasta. Pełni funkcję rynku, jest przedłużeniem ul. Długiej, z którą tworzy tzw. Drogę Królewską. W XIII wieku wraz z ul. Długą, Długi Targ był traktem kupieckim, którego przedłużeniem był owalny plac targowy. Był to wtedy prawdopodobnie główny ciąg drożny Gdańska.Po zajęciu Gdańska przez Krzyżaków, trakt ten stał się najważniejszym na całym Głównym Mieście. Od 1331 roku bywa określany w dokumentach miejskich jako Longa Platea. W średniowieczu cały odcinek od ówczesnej Bramy Długoulicznej (dziś w jej miejscu wznosi się Brama Złota) aż do Bramy Kogi (dzisiejsza Brama Zielona) był uznawany za jedną ulicę.
W 1331 za Bramą Kogi znajdował się solidny most, do którego mogły przybijać duże statki, m.in. kogi, i to właśnie od nich wzięła się ówczesna nazwa pobliskiej bramy. Później wybudowano na jej miejscu znacznie okazalszą bramę, a od zielonkawego koloru detali wzięła się nazwa jej, i mostu.
Od zawsze Długa i Długi Targ były częścią miasta zamieszkiwaną przez najzamożniejszych. Kamienice należały do najzacniejszych patrycjuszy, kupców i ludzi piastujących wysokie urzędy. Z powodu uroczystych parad, przeprowadzanych tę drogą w latach 1457-1552, wzięło się jej określenie jako Drogi Królewskiej. Tu właśnie wynajmowano królom polskim obszerne kwatery, a z okazji świąt rodziny królewskiej wyprawiano huczne fajerwerki. W XIV i XV wieku w każdą sobotę przy Długim Targu handlowano mięsem, a na odcinku między Fontanną Neptuna a ratuszem sprzedawano żywe prosięta, dlatego też tą część Drogi Królewskiej nazywano Targiem Prosiąt.
Na Długim Targu wykonywano także egzekucje czarownic, heretyków i złoczyńców, będącymi jednak wyłącznie szlachcicami lub prawowitymi obywatelami. Pozostałych tracono na Górze Szubienicznej bądź w Katowni.
Długi Targ podobnie jak ulica Długa zostały wybrukowane w 1882 roku kostkami importowanymi ze Skandynawii (wcześniej była pokryta kamieniami polnymi). W okresie późniejszym poprowadzono linię tramwajową. Do końca II wojny światowej plac nosił niemieckojęzyczną nazwę Langer Markt.
W wyniku działań wojennych zdecydowana większość zabudowy Długiego Targu została zniszczona. W trakcie odbudowy usunięte zostały szyny, a kostkę zastąpiono szlifowanym granitem.
Za wiki