Neogotycki ratusz wybudowany w 1905 r, odrestaurowany w 1996 r. Siedziba Urzędu Miasta I Rady Miejskiej.
Neogotyckie serce miasta – można powiedzieć, że to druga nazwa, zbudowanego na początku XX wieku, chojnickiego ratusza,. Znajduje się on w północnej pierzei rynku i prezentuje się szczególnie efektownie w blasku wieczornej iluminacji.
Jest on trzecim ratuszem w historii miasta. Pierwszy wybudowano w XIV wieku, w północnej części rynku. Niestety został on później zaadaptowany przez protestantów na zbór ewangelicki, dlatego już wkrótce powstał kolejny budynek, w stylu barokowym, mający pełnić funkcję ratusza.

Zarówno ratusz jak i przylegający do niego kościół przetrwały do początku XX wieku. Jednak ich zły stan wpłynął na decyzję władz o budowie nowej siedziby. Nowy gmach wzniesiono według projektu berlińskich architektów. Został usytuowany na wysokich suterenach. Całą część środkową obejmował balkon z ozdobną balustradą, wsparty na konsolach w kształcie rzeźbionych głów. Takie same głowy podpierają wykusz na wysokości drugiego piętra. W nadokiennikach i płaskorzeźbach międzyokiennych umieszczono płaskorzeźby przedstawiające emblematy rzemiosła i handlu.

Istotna rolę pełnią także powtarzające się motywy sów i pszczół, symbolizujące mądrość i pracowitość. Natomiast ścianę frontową zdobią herby Chojnic, Polski i Pomorza, a także miejscowości: Człuchowa, Czarnego, Debrzna i Białego Boru. Nawiązano w ten sposób do tradycji z czasów I Rzeczypospolitej, kiedy to Chojnice reprezentowały interesy tych małych miast na sejmiku województwa pomorskiego i sejmiku generalnym Prus Królewskich.

Interesujący jest również wystrój sali posiedzeń Rady Miasta, w którym uwagę należy zwrócić na modernistyczne detale. W oknach witraże przedstawiające cnoty i powinności samorządowej władzy wobec obywateli. Należą do nich sprawiedliwość, mądrość i miłosierdzie. Ciekawostką jest to, że żyrandole i boazeria są od początku zbudowania siedziby.

W holu budynku wiszą dwie tablice pamiątkowe: jedna upamiętnia pierwszego burmistrza po odzyskaniu niepodległości dr. Alojzego Sobierajczyka, a druga stanowi replikę tablicy Józefa Piłsudskiego z 1934 roku.

W okresie zaborów i II Rzeczypospolitej salę zdobił obraz berlińskiego artysty Fryderyka A.T. Grotemayera, przedstawiający bitwę pod Chojnicami. Obecnie dzieło znajduje się w zbiorach Muzeum Historyczno-Etnograficznego w Chojnicach.

Ratusz był również miejscem, które skupiało w sobie wiele historycznych wydarzeń. Między innymi to, że 31 stycznia 1920 r. ostatni pruski burmistrz oddał władzę w polskie ręce po półtorawiekowym obcym władaniu. Budynek ten gościł także dawnych prezydentów RP – Stanisława Wojciechowskiego i Ignacego Mościckiego jak i innych przedstawicieli najwyższych władz Polski.

Autor: CIT Chojnice

Kościół ewangelicki p/w św. Trójcy, położony był na dzisiejszym Starym Rynku, zbudowany w 1620 roku. Posiadał trzywarstwową barokową wieżę i małą sygnaturkę. Na głównej fasadzie znajdował się zegar słoneczny, który przez prawie 400 lat wskazywał mieszkańcom miasta dokładny czas. W ciągu swego istnienia kościół ulegał pożarom i zniszczeniom wojennym, w listopadzie 1939 roku zburzony został przez hitlerowców. W ten sposób Niemcy rozszerzyli plac (Rynek) dla swoich manifestacji. Z galerii na wieży od niepamiętnych czasów orkiestra Ochotniczej Straży Pożarnej w Sylwestra grała melodyjną pieśń "Ciebie Boże chwalimy".

Jest to kościół pojezuicki wybudowany w stylu barokowym przy dawnym gimnazjum, stąd przydomek Gimnazjalny. W 1718 r. położono kamień węgielny lecz budowa świątyni szła opornie, dlatego dopiero w 1733 r. zakończono budowę tylko na fundamentach. W ciągu pięciu kolejnych lat kościół wybudowano i nakryto dachem. Wieże ukończono w roku 1744, natomiast dzwony zawisły w nich dopiero jedenaście lat później, bo w 1755 r. Pieczę nad budową sprawował architekt zakonny Jan Zellner. Wnętrze zostało ozdobione freskami chojnickiego malarza Franciszka Haeflicha w 1742 r. Najciekawszy fresk stanowi pseudokopuła namalowana na suficie głównej nawy. Kościół Zwiastowania NMP dawniej św. Kazimierza i błogosławionego Jana Franciszka Regis jest budowlą późno barokową. Od zachodu do kościoła przylega dobudowana w 1750 r. kruchta stanowiąca zarazem główne wejście. Świątynia jest wykonana na planie prostokąta, trójnawowa, halowo-emporowa, z dwuwieżową fasadą. Pod prezbiterium znajdują się krypty, do których wejście znajduje się w bocznej kruchcie. Freski w kościele przedstawiają sceny z życia NMP i polskich świętych. We wnękach okiennych i na kolumnach widnieje dekoracja roślinno-kwiatowa z medalionami. W budynku znajdują się cztery ołtarze boczne i jeden ołtarz główny. Wchodząc do kościoła głównym wejściem po prawej ołtarz św. Jana Nepomucena, a po lewej ołtarz św. Józefa. Na końcu prawej nawy stoi ołtarz św. Stanisława Kostki, zaś na końcu nawy lewej św. Ignacego Loyoli. W głównym ołtarzu znajduje się obraz Matki Boskiej Dzieciątkiem i św. Janem Chrzcicielem datowany na 1662 r.
Od północy przylega budynek Liceum Ogólnokształcącego im. Filomatów Chojnickich, zaś od wschodu szkolna aula. Te dwa budynki wraz z kościołem tworzą literę C, z otwartym dziedzińcem od wschodniej strony. Podczas II wojny światowej po rozbiórce kościoła Świętej Trójcy, świątynia została przekazana ewangelikom. Podczas wyzwolenia miasta z rąk hitlerowców jedna z wież kościelnych uległa zniszczeniu, lecz zaraz po wojnie ją odbudowano. Kościół ten ze względu na położenie bardzo bliskie farze często pod nią podlegał a chwilę później tworzył oddzielną parafię. Parafia Zwiastowania NMP wydała dwa kościoły filialne (później przekształcone w samodzielne parafie) pw. świętej Jadwigi Królowej przy ulicy Wiśniowej i pw. Chrystusa Miłosiernego przy ulicy Rzepakowej. Sama parafia Zwiastowania została zlikwidowana 1 VIII 2005 r. a Kościół Gimnazjalny ponownie przyłączono do Parafii Ścięcia św. Jana Chrzciciela w Chojnicach.

Źródło:
Autorzy:
Licencja: CC BY-SA 3.0

Dawniej dzielnica Chojnic, upamiętniona dziś w nazwie ulicy. Umocnienia obronne Chojnic z okresu przedkrzyżackiego obejmowały mniejszy obszar, Krzyżacy, nadając miastu akt lokacyjny ok. 1320 roku, postanowili przesunąć jego granice w kierunku północnym, do jeziora Cegielnianego. Przyłączony teren razem z całym miastem został opasany murem obronnym w II połowie XIV wieku, lecz w odróżnieniu od pierwotnego obszaru nazwano go Nowym Miastem. Nie jest pewne, czy w momencie powiększenia nowa dzielnica już istniała, czy dopiero miała być zabudowana, w następnych wiekach jednak obszar w obrębie murów (inter muros) zawsze dzielono, także w spisach podatkowych, na Stare Miasto i Nowe Miasto. Ta część miasta obejmowała również przyległe uliczki Jeziorną, Spichlerzną, Koszarową. Nowa dzielnica była wyraźnie mniejsza: w 1570 roku na Starym Mieście znajdowało się 181 domów, zamieszkałych przez 1.278 osób; Nowe Miasto liczyło 42 domy i 252 mieszkańców. W 1662 roku (a więc po pożarze i epidemii w czasie najazdu szwedzkiego) na Starym Mieście mieszkało 700 osób, na Nowym Mieście 141 osób, na przedmieściach 261 osób. Trzeba więc stwierdzić, że pochodząca z XIV wieku nazwa ulicy Nowe Miasto ma przekonujące, historyczne uzasadnienie.
...na podst. "Bedekeru Chojnickiego" autorstwa K.Ostrowskiego;