Nowy, szczegółowy plan nowego osiedla południowego przedstawiony został w 1925 roku. Obejmował obszar po obu stronach do Ząbkowic. Była to wersja projektu Heidera z Dzierżoniowa z 1921 roku zmieniona przez radę miasta trzy lata później. Postanowiono ograniczyć zabudowę przy linii kolejowej i dodatkowo wybudować 5 dwukondygnacyjnych domów bliźniaczych. Spór z radą miasta dotyczył także przebiegu ulic. Współtwórcą ostatecznego projektu był Hunerfeld-rządowy mistrz budowlany. Początkowo powstał projekt techniczny wschodniej części osiedla, jako pierwsze w 1924 r postawiono domy bliźniacze przy obecnej ulicy Kościuszki. Później zaplanowano część zachodnią. Pojedyncze domy były zaprojektowane przez niemczańską firmę Karla Bernhardta. W rezultacie powstały dwa osobne obszary osiedlowe o odmiennej architekturze, po wschodniej i zachodniej stronie głównej drogi wylotowej w kierunku Ząbkowic. Osiedle wschodnie usytuowano w rozwidleniu dróg do Ząbkowic i drogi na południowy wschód w kierunku Podlesia. Przestrzeń została wypełniona układem południkowym z rozszerzeniem ( obecnie ulica Kościuszki ) naśladującym dawny układ " nawsia ", z miejscem na pomnik w jego zamknięciu południowym i pożytkującym tak popularny w owym okresie motyw budowy układającej się się w półokrąg po stronie południowej obecnych ulic Południowej i Kościuszki. Charakterystycznym elementem zabudowy przy ulicy Kościuszki są wybudówki o obłej linii. W części zachodniej przedmieścia za najbardziej interesujący należy uznać budynek szeregowy powstały po 1932 roku przy pl. Ogrodowym z uwzględnionymi w planie przybudówkami od strony ogrodów.