W dniu 17 lipca 1917r. Deputacja Szkolna przy Magistracie miasta Pabianic podjęła decyzję o utworzeniu z dniem  1 września tego roku nowej szkoły powszechnej, której nadano nazwę „Miejska Szkoła Początkowa Nr 5”, a w 1918r. zmieniono na „Publiczną Szkołę Początkową Nr 5”. Początkowo mieściła się w pięciu izbach przy ul. Mariańskiej 4/6, w oficynie budynku będącego własnością kościoła mariawickiego.
     W październiku 1924r. szkoła została przeniesiona do bliźniaczego budynku na rogu ulicy Zamkowej i Cerkiewnej (obecnie Poniatowskiego) i nadano jej imię Grzegorza Piramowicza, sekretarza Komisji Edukacji Narodowej. W części od ul. Poniatowskiego umiejscowiono Szkołę Nr 19, przemianowaną później na Szkole Powszechną Nr 11. Obok budynku szkolnego wybudowano dom dla kierowników i woźnych obydwu szkół.
     W 1928r. Szkole Powszechnej Nr 5 ufundowano sztandar. Do 1936r. szkoła pełniła rolę szkoły ćwiczeń dla przyszłych nauczycieli, kształconych w Miejskim Koedukacyjnym Seminarium Nauczycielskim.
W okresie drugiej wojny światowej istniała do 18 stycznia 1940r., kiedy zamknięto wszystkie szkoły dla dzieci polskich na terenach wcielonych do Rzeszy. Budynki szkolne przy ul. Zamkowej przekształcono w szpital polowy i koszary, a także tzw. powszechną szkołę niemiecką dla chłopców; istniał tu także punkt rozdzielczy dla Niemców Wołyniaków oraz pomieszczenia żandarmerii. W styczniu 1945r. trzy bomby poważnie uszkodziły budynki (skrzydło od ul. Poniatowskiego, część sali gimnastycznej oraz fundamenty).
Po zakończeniu wojny nauka w szkole rozpoczęła się już 15 lutego 1945 r. (w starym budynku przy ul. Mariańskiej – przeprowadzka do wyremontowanego częściowo budynku nastąpiła w styczniu 1946r.). Zorganizowano osiem oddziałów dla 429 uczniów. Na terenie obiektu nadal funkcjonowały dwie szkoły („piątka” i „jedenastka”), a w roku szkolnym 1947/48 dołączono do nich Gimnazjum i Liceum im. Jędrzeja Śniadeckiego, tworząc I Państwową 11-letnią Szkołę Ogólnokształcącą. Personel liczył 32 osoby, uczniowie mieli lekcje na dwie zmiany. W siedemnastu izbach uczyły się 24 oddziały, z tym że podstawówka obejmowała klasy I – VII, a średnia VIII – XI.. Od 1949 do końca istnienia szkoły nosiła ona nazwę Jedenastoletniej Szkoły Ogólnokształcącej Stopnia Podstawowego im. J. Śniadeckiego. „Piątkę” wyodrębniono już w roku szkolnym 1953/54, a „11”  w 1955 r.
Gmach „5’ został odnowiony w 1974r. Dom nauczyciela znajdujący się obok budynku szkolnego zaadoptowano na bibliotekę, izbę harcerską, gabinety lekarskie oraz stołówkę i kuchnię. We wrześniu 1978r. „SP 11” włączono do Szkoły Nr 5, która przejęła i użytkuje do dzisiaj obydwa bliźniacze obiekty, budynek sali gimnastycznej, łączący „bliźniaki” oraz budynek stołówki (dawny  dom nauczycieli). W 1979r. szkoła otrzymała drugi w historii sztandar.
Od 1999r. stała się sześcioklasową szkołą podstawową. Zmianom uległo wnętrze placówki (remonty i modernizacje, przemieszczenia pracowni, tworzenie nowych, jak np. informatyczna, zajęć ruchowo – korekcyjnych, przyrodnicza, artystyczna, kształcenia zintegrowanego itp.). Natomiast niewiele zmieniło się na zewnątrz. Szkoła znajduje się w tzw. strefie ochrony konserwatorskiej, co znacznie ogranicza możliwości remontowe i modernizacyjne. Od 1975r. w szkole nie było kapitalnego remontu. A lista niezbędnych do wykonania prac jest długa...

Na podst.: Jerzy Kaczmarek