Kościół Świętej Trójcy, wybudowany został w lat 1606-07 z fundacji Elżbiety i Jana Orzelskich. Jest to budynek późnorenesansowy, o tradycjach gotyckich, jednonawowy, ceglany, z kamiennymi detalami i bogatą kamieniarką oraz trójbocznie zamkniętym prezbiterium, kwadratową zakrystią z lożą kolatorską i wieżą od zachodu. Sklepienie świątyni jest krzyżowe i kolebkowe z lunetami. Z prezbiterium do zakrystii prowadzi prostokątny portal z intarsjowanymi drzwiami z początku XVII w. Drugi portal znajduje się na chórze muzycznym, a trzeci przy wejściu do loży. W zakrystii i w loży zachowały się dwa kominki późnorenesansowe z około 1606 r. W wystroju późnorenesansowym z początku XVII w. i barokowym z XVIII w. zwracają uwagę, m.in. manierystyczny ołtarz główny z początku XVII w., dwa ołtarze boczne z XVI w., epitafia J. Orzelskiego i J. Działyńskiego.