Stołeczne Centrum Edukacji Kulturalnej jest założoną w 1990 roku w Warszawie samorządową placówką wychowania pozaszkolnego, działającą na rzecz edukacji kulturalnej dzieci, młodzieży i nauczycieli.

ul. Jezuicka 4 czyli - historia jednego gmachu "z trzech kamienic" powstałego.
JEZUICKA NR 4 , hip. 73, Gimnazjum Zaluscianum.
Do 1727 trzy odrębne kamienice. Lewa (od strony kamienicy nr 6), zw. w. XVI Jankowską, w. XVIII Klonowską. Pierwsza wzmianka 1445, kiedy dom Nikla Jeleniowicza przeszedł na własność Hanusza Haftarza; w rękach tej bogatej rodziny do 1519, potem Jana Zawiszy, krawca. Kamienica wzniesiona zapewne w. XVI (wzmiankowana w końcu stulecia). Drogą sukcesji rodzinnych należała do Sierpskich, Borzymowskich, ok. 1594-1602 do proboszcza kolegiaty Kaspra Sadłocha, od którego spadkobierców nabył ją w 1617 muzyk królewski Erard Leslau (Leslaw).
Następnie własność Domagalewiczów i pasztetnika królewskiego Jana "di Roma". Ok. 1669 kamienicę nabył instygator koronny. 1722 Albert Komorkiewicz i ks. Bartłomiej Klonowski sprzedali ją jezuitom. Środkowa. Pierwotnie dom wzmiankowany 1505 jako należący do Jerzego Baryczki, następnie własność Landekerów i Fukierów. Kamienicę zbudował po 1565 Abraham Hegner. Spalona 1607, odbudowana, restaurowana ok. 1659 przez biskupa kijowskiego Tomasza Ujejskiego, sprzedana jezuitom w 1679.
Prawa (narożna z ul. Dawną), zwana na początku wieku XVI Hinczinską, później Czerską. Zbudowana zapewne na przełomie w. XV/XVI przez ówczesnego właściciela Hinczę Glazera. Jako kamienica wzmiankowana po raz pierwszy 1511. W pierwszej połowie XVI w. własność Filipowiczów, od ok. 1565 złotnika Andrzeja Czerskiego, potem jego syna Jakuba; 1590 przebudowali oni kamienicę frontową, a 1594 wznieśli oficynę tylną wykorzystując mur obronny. Spalona 1607.
Opustoszałą kamienicę nabył przed 1659 biskup kijowski (później jezuita) Tomasz Ujejski i podarował jezuitom na szkołę 1667; drugą część posesji zyskali 1676 od Gulitowiczów. W kamienicy Czerskiej ułożona szkoła jezuicka, kilka lat później rozszerzona o sąsiednią kamienicę (środkową). 1687 dobudowa auli teatralnej na tyłach działki, 1692 przebudowa polegająca na połączeniu i ujednoliceniu wnętrz obu kamienic. Po dokupieniu trzeciej kamienicy (lewej) wszystkie trzy przebudowane 1722-27 wg proj. Karola Baya na jednolity gmach Gimnazjum Zaluscianum, fundacji Załuskich: Ludwika Bartłomieja, biskupa płockiego, i Andrzeja, biskupa krakowskiego, kanclerza wielkiego koronnego. 1728 budowa nowej sali teatralnej. 1733 na tyłach wymurowano dwupiętrową oficynę przeznaczoną na mieszkania profesorów liceum. Po kasacie w 1773 zakonu, budynki przejęte przez Komisję Edukacji Narodowej, rozbudowane i w 1809 przekazane nowo utworzonej Szkole Lekarskiej. 1818-31 siedziba Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Królewskiego i Klinik, a następnie instytut położniczy i szkoła akuszerek. 1863 prace restauracyjne pod kierownictwem Józefa Dietricha i połączenie gmachu frontowego z oficyną, z przeznaczeniem na Gimnazjum Realne; po jego zamknięciu Szkoła Realna (1876-1915), remontowana 1890 i 1904. W 1923 umieszczenie na fasadzie tablicy upamiętniającej 150 rocznicę powstania Komisji Edukacji Narodowej. Po odnowieniu, od 1926 gmach zajmowało kilka instytucji (m.in. Muzeum Pedagogiczne i Państwowy Instytut Nauczycielski).
Po zniszczeniu 1944 ocalały mury kapitalne, częściowo sklepienia przyziemia oraz cała niemal fasada z fragmentarycznie zachowanymi detalami, które uzupełniono przy odbudowie 1953-56 wg proj. Witolda Kłębkowskiego. Budynek późnobarokowy, trzykondygnacjowy z mieszkalnym
poddaszem, na rzucie zbliżonym do kwadratu, z dostawionym od tyłu, i na osi środkowej, wąskim, wydłużonym, dwupiętrowym łącznikiem, wiążącym gmach z dawną oficyną od strony Brzozowej. Pomieszczenia dostępne z korytarza biegnącego na osi budynku. W trzykondygnacjowych piwnicach zachowany podział na trzy kamienice: w lewej większość ścian gotyckich.

Ulica najpierw nosiła nazwę św. Jana, a w XVII wieku Canonicza seu Jezuicka. W XV wieku znajdowało się na niej dziewięć posesji (sześć po wschodniej stronie i trzy po zachodniej). Pierwsze informacje o kamienicach pochodzą z 1445 i 1462 r.

Pierwszymi mieszkańcami byli w większości mieszczanie, wyżsi urzędnicy i duchowieństwo wyższej hierarchii kościelnej (w 1547 r. siedziba biskupów poznańskich - nr 6/72). W połowie XVIII wieku mieszkali tu także dwaj kupcy[1].

Pożar z 1607 r. zniszczył większość zabudowy. Od 1597 r. i zaraz po wspomnianym pożarze jezuici zaczęli przejmować posesje.

Po zachodniej stronie ulicy, po scaleniu czterech kamienic, pod nr 1-3 powstało kolegium jezuickie (druga połowa XVII wieku), a po wschodniej szkoła (1676 r.). Od 1725 r. na posesji nr 4 działało Gimnazjum Zaluscianum (hip. 73). W 1773 r. (po kasacie zakonu) nieruchomości zajmowane przez jezuitów przeszły w ręce Komisji Edukacji Narodowej, a z czasem stały się własnością rządu (XIX wiek). W drugiej połowie XVIII wieku ulica została wybrukowana. W latach 1872-1939 w budynku kolegium jezuickiego znajdowało się Archiwum Akt Dawnych.

Budynki spalone w 1944 r. zostały zrekonstruowane w latach 1953-1959.

Kamienica pod numerem 6, zwana kamienicą Biskupów Poznańskich, jest jedyną w Warszawie kamienicą gotycką wybudowaną na szerokiej działce. Oprócz tego na komisariacie ówczesnej milicji doszło do przesłuchania Grzegorza Przemyka. Mieszkali tu m.in. Jakub Kubicki (architekt królewski) i Franciszek Pinck (Rzeźbiarz, autor pomnika Jana III Sobieskiego).

Wikipedia