znajduje się na posesji Stary Rynek 78. Powstała w latach 1773 - 1776 w miejscu dwóch istniejących tu poprzednio kamienic. Jego pierwszym właścicielem był Władysław Roch Gurowski - marszałek wielki litewski. W 1808 znalazła się w posiadaniu rodu Działyńskich których własnością pozostawała do 1880 roku, gdy zmarł bezpotomnie Jan Kanty Działyński. Następnym właścicielem był Władysław Zamoyski, który włączył pałac w stworzoną przez siebie Fundację Zakłady Kórnickie przekazaną w 1924 narodowi polskiemu. Podczas walk w 1945 budynek doszczętnie spłonął. Odbudowano go w latach 1953 - 1957 zaniechano jednak odtworzenia skrzydła zachodniego i ogrodu francuskiego twierdząc, że były one wyrazem "kaprysu możnego właściciela" stanowiącego "wsteczny układ urbanistyczny".

Reprezentacyjna, barokowa elewacja wschodnia podzielona jest pilastrami w stylu korynckim. Fasadę wieńczy pochodząca z końca XVIII wieku attyka z tympanonem w którym znajduje się herb Działyńskich - Ogończyk. w pobliżu którego znajdują sie postacie rzymskich legionistów z XIX wieku. Na attyce znajdują się płaskorzeźby przedstawiające rzymski pochód ofiarny (po prawej od tympanonu) i tryumfalny (po lewej). Na szczycie attyki, ponad tympanonem, wznosi się ścięty obelisk na którym siedzi pelikan (rekonstrukcja; w czasach zaborów pelikan miał symbolizować orła i tak jest przez wielu do dziś odczytywany). Po jego bokach znajdują się panoplia.
Zniszczenia wojenne najdotkliwiej dotknęły wnętrza pałacu. Odtworzono niemal pierwotny rozkład pomieszczeń rekonstruując ze szczególnym pietyzmem znajdującą się na reprezentacyjnym pierwszym piętrze Salę Czerwoną o bardzo bogatej stiukowej dekoracji nawiązującej do wystroju Zamku Królewskiego w Warszawie. Zajmuje ona całą szerokość frontowej elewacji. Zrezygnowano natomiast z odtwarzania pomieszczeń na parterze, w których pierwotnie znajdowały się stajnia, wozownia i inne pomieszczenie gospodarcze. Drugie piętro zajmowały niegdyś pomieszczenia mieszkalne.

Podczas zaborów pałac pełnił rolę ośrodka życia kulturalnego i politycznego polskiej części społeczeństwa. Tu w Sali Czerwonej w latach 1830, 1848 i 1863 odbywały się zebrania związane z walkami powstańczymi. Ten sam budynek gościł również liczne wystawy, koncerty oraz przedstawienia teatrów amatorskich.

W odrodzonej Polsce, od 1934 roku organizowano tu staraniem lokalnego oddziału Związku Literatów Polskich "Czwartki Literackie" . Obecnie w pałacu znajdują się instytuty naukowe PAN oraz ekspozytura Biblioteki Kórnickiej.

Wikipedia

Zespół Pałacowy w Czerniejewie należy do najwspanialszych zabytków architektury barokowo-klasycystycznej w Wielkopolsce.

Jego budowa przypada na czasy gdy właścicielem Czerniejewa był generał Jan Lipski. Pierwotny pałac powstał w latach 1771-1775 jako budowla późnobarokowa. Został zbudowany prawdopodobnie na miejscu dawnego zamku. Składał się z prostokątnej bryły pałacu i dwóch oficyn. Około roku 1780 zbudowano budynki, które do chwili obecnej tworzą okazały kompleks pałacowy - stajnię i wozownię.

Pałac został przekształcony w latach 1789-1790 zgodnie z modnymi w owym czasie prądami klasycystycznymi. Dostawiono wówczas okazały czterokolumnowy portyk oraz wybudowano dwa okrągłe, reprezentacyjne salony - na parterze - niski, na piętrze dwukondygnacyjny. Ta gruntowna przebudowa zmieniła zasadniczo wygląd pałacu. W następnych latach dokonano upiększenia pałacowych wnętrz. Zabiegi te były kontynuowane przez kolejnych właścicieli pałacu - rodzinę Skórzewskich herbu Drogosław. W ich posiadaniu pałac znajdował się od początku XIX wieku do 1939 roku. Zgromadzono wówczas w pałacu bardzo wartościowy księgozbiór oraz liczne dzieła sztuki.

Kolejna gruntowna przebudowa pałacu nastąpiła w latach 1926-1928. Architekt Juliusz Nagórski dobudował wówczas po stronie wschodniej pałacu dwukondygnacyjne skrzydło, które połączono z oficyną półkolistą galerią.

Pałac otacza okazały park, który powstał w drugiej połowie XVIII wieku. Na początku miał układ regularny, a w połowie XIX wieku uległ przekształceniu w park krajobrazowy angielski.

Wspaniała czerniejewska rezydencja była w latach 1771-1939 także ośrodkiem życia społecznego. Lipscy przyczynili się do rozwoju gospodarczego Czerniejewa i regionu. Późniejsi właściciele pałacu i miasteczka - Skórzewscy żywo angażowali się w działalność społeczno-polityczną, zwłaszcza na rzecz dobroczynności. Działalność tę kontynuowali do wybuchu II wojny światowej.

W latach 1939-1945 czerniejewski pałac był użytkowany przez Niemców. Zabudowania pałacowe przetrwały ten trudny okres w stanie nienaruszonym. W końcowym okresie wojny zniszczona została większość wyposażenia pałacu.

Po zakończeniu wojny pałac został przejęty przez Skarb Państwa. W jego wnętrzach zorganizowano Państwowy Dom Dziecka. Pałac będąc do roku 1977 siedzibą placówki opiekuńczo-wychowawczej uległ dużej dewastacji. W latach 70-tych obiekt przejął Kombinat PGR Żydowo. Rozpoczęła się renowacja pałacu oraz budynków stajni i wozowni.

Mieszczą się w nich pomieszczenia hotelowe, kawiarnia, restauracja. W latach 1978-1985 dokonano powiększenia pałacu poprzez dobudowę od strony zachodniej, analogicznej jak od wschodu budynku, galerii łączącej pałac z oficyną. W czasie remontu odtworzono dawne rozplanowanie i wystrój wnętrz. Większość obecnego wyposażenia pałacu stanowią meble pochodzące z XIX i początku XX wieku.

Źródło:

Już w XVI w. istniała w tym miejscu siedziba szlachecka. Około 1830 r. ówczesny dziedzic Miłosławia Józef Mielżyński wzniósł obok małego drewnianego dworku murowaną parterową budowlę mieszkalną zwaną „altaną” lub „kasynem”, w której mieściły się pokoje gościnne i reprezentacyjne. Obiekt w latach 1843-1870 rozbudowywał wg własnych projektów Seweryn Mielżyński, nadając mu kształt okazałej willi o nieregularnej bryle z górującą nad całością wieżą w stylu włoskiego renesansu. Wraz z wieżą powstało od strony zachodniej boczne skrzydło z loggią, a następnie 2 skrzydła w elewacji południowej. Skrzydło wschodnie w elewacji południowej przeznaczono na galerię malarstwa. W latach 1895-1899 nowy właściciel Józef Kościelski dokonał kolejnej rozbudowy pałacu, w efekcie której od frontu powstały dwa symetryczne skrzydła i okazała fasada z czterokolumnowym portykiem jońskim, ponadto elewację zwieńczono balustradą i podwyższono wieżę. Dzięki tym zabiegom pałac zyskał cechy charakterystyczne dla stylu neorenesansowego. Podpalony i częściowo wysadzony w powietrze w 1945 r. pałac przez kilkanaście lat pozostawał w ruinie. W latach 1963-1969 zaadaptowano go na potrzeby szkoły. Od 1969 r. był siedzibą Szkoły Podstawowej im. Wiosny Ludów, a obecnie w pałacu mieści się Gimnazjum im. Juliusza Słowackiego. W holu na piętrze pałacu można obejrzeć malowidła ścienne Elżbiety Czemko-Wercowej pochodzące z lat 60. ubiegłego wieku, obrazujące bitwę miłosławską, wóz Drzymały, spiskowców polskich, strajk szkolny, odsłonięcie pomnika Juliusza Słowackiego oraz herby Miłosławia i Wrześni. Opis za:

/p>

Dworek Zofii Urbanowskiej w Koninie – dworek znanej konińskiej pisarki Zofii Urbanowskiej znajduje się na skrzyżowaniu ulic Urbanowskiej i Obrońców Westerplatte, w kierunku zachodnim od placu Wolności. Wybudowany w połowie XIX wieku, na ścianie budowli jest tablica z 1957 roku wspominająca mieszkającą tu pisarkę. W ostatnich latach dworek przebudowany, obecnie siedziba Urzędu Stanu Cywilnego w Koninie. Info.

Stary Rynek – kwadratowy plac w Poznaniu wytyczony około 1253 roku. Długość boku wynosi około 141 m. Z każdego z boków wychodzą trzy ulice, z czego dwie skrajne z narożników. Każdą z pierzei podzielono pierwotnie na 16 równych działek. W centralnej części rynku umieszczono ratusz, wagę, sukiennice, kramy, ławy chlebowe, jatki a później także arsenał i odwach. Jest trzecim rynkiem co do wielkości w Polsce i jednym z największych w Europie. Uznawany za jeden z najpiękniejszych w kraju.
Rynek przez wiele lat stanowił centrum komunikacyjne miasta, a do 1945 tu mieściła się siedziba władz miasta. Funkcję handlową pełni od swego powstania do dziś.