W miejscu dzisiejszej katedry w 1642 z woli Władysława IV stanął mały drewniany kościół ojców Pijarów pod wezwaniem św. Pryma i Felicjana, w 1651 umieszczono w nim przywieziony z Rzymu wizerunek Najświętszej Maryi Panny znany dziś jako Matka Boża Łaskawa Patronka Warszawy w kościele o.o. jezuitów przy ul. Świętojańskiej.

Kościół spłonął w czasie bitwy ze Szwedami o Warszawę w 1656. W 17 lipca 1701 dokonano konsekracji kościoła po odbudowie według projektu Józefa Fontany pod wezwaniem Matki Bożej Zwycięskiej i świętych Pryma i Felicjana.

W 1834 władze zaborcze przekazały kościół Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej która w latach 1835-1837 dokonała adaptacji budynku do liturgii prawosławnej, m.in. dobudowano trzy dodatkowe wieże. Pijarska świątynia stała się katedrą prawosławną diecezji warszawskiej pod wezwaniem Najświętszej Trójcy.

W 1919 katedrę zwrócono Kościołowi rzymskokatolickiemu i podniesiono go do godności Katedry Wojska Polskiego. W latach 1923 - 1927 przywrócono pierwotną barokową architekturę kościołowi wg projektu prof. Oskara Sosnowskiego. W okresie okupacji kościół należał do niemieckich katolików i ich duszpasterzy.

Władze komunistyczne zlikwidowały ordynariat polowy toteż katedra tylko z nazwy była "polowa". Od 1992 kościół przy ul. Długiej na nowo stał się matką wszystkich polskich kościołów garnizonowych. Obecnie Katedra Polowa Wojska Polskiego pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski.

źródło: wikipedia