Dom wybud. na płytkiej średniow., wtórnie wydzielonej działce (6,0-7,5 m x 23,7 m); mur. w 2. poł. XIV w., w 1554 gruntownie przebud. (przez budowniczych z Łużyc, których udział dokumentują znaki j kamieniarskie na fasadzie); później nieznacznie modernizowany (m.in. przed 1893 wstawiono w przestrzeń podwórza galerię łączącą dom frontowy z tylną oficyną oraz żel. schody na piętro); w latach 1982-91 poddany gruntownej renowacji. Ukształtowana w XVI w. k. - stanowiąca jeden z najlepiej zachowanych we W. przykładów wczesnonowoż. domu mieszczańskiego o dużej wartości artyst. - to budowla 4-kondygnacyjna, nakryta 2-spadowym dachem, na parterze 2-traktowa (z przodu sień, z tyłu izba i przechód), wyżej 3-traktowa (wtórnie wydzielony środk. trakt ze schodami rozdzielający izby), z oficynami boczną i tylną. Trój-osiowa fasada ukazuje kompletną renes. kamieniarkę tworzącą jednolitą kompozycję: jest dzielona gzymsami pod- i nadokiennymi oraz tryglifowymi fryzami ujmującymi profilowane obramienia; po bokach każdej z kondygnacji artykułują ją smukłe pilastry; całość wieńczy szczyt o dynamicznym konturze ukształtowanym przez woluty, dzielony li-zenami i gzymsami (z przewagą akcentów poziomych); w XVIII w. na fasadzie osadzono tablicę z godłem i inskrypcją. We wnętrzach zachowały się elementy XVI-wiecznej architektury: sklepienia kolebkowe (w piwnicach i na parterze), zespół stropów kasetonowych i 8 kolumn międzyokiennych (z bogatą dekoracją i wolutowymi głowicami).



Od ok. 1360 (?) do 1951 dom należał do rodzin aptekarskich i mieścił aptekę. Tradycję tę zamierza wskrzesić AM we W. (od 1982 użytkownik, od 1991 właściciel budynku), przeznaczając dom na Muzeum Farmacji.



Historia powstania Muzeum Farmacji we Wrocławiu była niezwykle burzliwa i długotrwała. Pomysł stworzenia Muzeum zrodził się już w latach 60. XX w. Wtedy to władze miasta zaproponowały utworzenie go w pochodzących z XIII w. kamieniczkach przy ulicy Kurzy Targ 4 i 5. Niestety wówczas do zrealizowania tego pomysłu nie doszło. W 1981 r. konserwator wojewódzki mgr inż. Józef Cempa zaproponował Wydziałowi Farmaceutycznemu Akademii Medycznej utworzenie Muzeum Aptekarstwa. Akademia Medyczna zdecydowała się przyjąć tylko jedną z wymienionych wcześniej kamieniczek, ze względu na koszt takiej inwestycji (sfinansowanie 3/4 kosztów remontu) oraz jej unikatowy, zabytkowy charakter.