Konwikt KsiężyTeatynów istniał w Warszawie przy ul. Długiej do 1939.Teatyni sprowadzeni zostali do Polski na początku XVIII w. i założyli w Warszawie nowoczesną szkołę szlachecką kształcącą zamożną młodzież. Szkoła była ekskluzywna i nie cieszyła się dobrą opinią w patriotycznych kręgach społeczeństwa (większość nauczycieli pochodziła z Włoch). Jej wychowankami  byli m.in. Stanisław August Poniatowski, Kazimierz Pułaski czy Karol Maurycy Lelewel (ojciec Joachima Lelewela).

Ok. 1787 konwikt Teatynów przerobiono na pałac kanclerza Joachima Chreptowicza.

Budynek zbudowany był na planie czworoboku z wewnętrznym dziedzińcem i kaplicą w skrzydle od strony ul. Długiej. W 1783 Teatyni sprzedali swoje budynki i opuścili Polskę, a obiekt stracił charakter sakralny. Zniszczony w pierwszych dniach  II wojny światowej nie zostały odbudowany, choć w czasie powstawania nowych domów przy ul. Długiej, przez spółdzielnię prawników natrafiono na fundament kaplicy i krypty grobowe zakonników.

Ulica Długa jest jedną z najstarszych warszawskich ulic. Jej początki sięgają średniowiecza. Był to trakt biegnący do Sochaczewa i Łowicza. W tym okresie ulica spełniała również rolę placu targowego; pozostałością tego jest jej bardzo duża szerokość na obszarze Nowego Miasta. Uporządkowanie ulicy i zabudowanie jej pałacami i kamienicami nastąpiło w drugiej połowie XVIII wieku. Z tego okresu pochodzą najcenniejsze zabytki. Zmiany, jakie nastąpiły w warszawskim Śródmieściu w latach wojny i pierwszych latach powojennych zmieniły kształt ulicy w jej dalszym biegu: wskutek przebicia Trasy W-Z oraz ul. Nowotki (obecnie ulicy Andersa) Długa kończy się ślepo przy Arsenale i znajdującej się tu stacji metra.

Ulica jako założenie urbanistyczne jest w całości wpisana do rejestru zabytków – nr rej. 63.
Źródło: