Powstała w 1690, zapewne w wyniku przebudowy wcześniejszego domu. Dwukondygnacyjna fasada z 2-kondygnacyjnym szczytem utrzymanym w manierystycznym charakterze otrzymała wówczas uszakowe obramienia okien ustawione na cokołach ozdobionych lustrami oraz pasowe gzymsy międzykondygnacyjne. Z tego czasu pochodzi także stolarka 2 drzwi znajdująca się ob. w bocznej elewacji. Plan domu jest 3-traktowy z klatką schodową w trakcie środkowym. W 1874 podczas przebudowy parteru wykonano nowe witryny. Budynek poddano gruntownej konserwacji w 1936, o czym informuje piaskowcowa plakieta umieszczona w wejściu do budynku. Odkryto wówczas belkowy strop oraz przeniesiono ozdobione dekoracją snycerską drzwi z fasady na elewację boczną, gdzie osadzono je w obramieniu d. epitafium. Konserwacji poddano także wsch. elewację k., będącą pierwotnie zarazem murem cmentarza św. Barbary, wraz ze znajdującymi się na niej epitafiami.

Powojenne prace remontowe zatarły hist. charakter wnętrz. Kamienica jest ob. siedzibą ordynariusza Diecezji Wrocł.-Szczecińskiej Pol. Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego.

Wojciech Brzezowski

Jedna z dwóch ulic we wrocławskim Starym Mieście, łączących niegdyś Rynek ze znajdującą się na zachód od niego nieistniejącą już Bramą Mikołajską (tą drugą ulicą jest ulica Ruska), od której bierze nazwę (do 1945 Nikolai Straße).

W średniowieczu (wraz z ulicami Ruską, Oławską, Świdnicką i Piaskową) była jedną z głównych arterii komunikacyjnych Wrocławia.

Przy ulicy św. Mikołaja, przy samym Rynku, znajduje się kościół św. Elżbiety. Na drugim końcu ulicy, niedaleko dawnej Bramy Mikołajskiej, znajduje się dzisiejszy Sobór Narodzenia Przenajświętszej Bogurodzicy we Wrocławiu, dawniej kościół pod wezwaniem św. Barbary.

Ulica liczy około 600 metrów i w połowie długości przecięta jest wytyczoną w latach 70. XX wieku wrocławską trasą W-Z. Wyburzenia związane z przeprowadzeniem trasy W-Z oszczędziły stojący na rogu ulicy św. Mikołaja i trasy budynek Szpitala Bożego Grobu