Park miejski w Łęczycy to jeden z najstarszych parków w naszym kraju. Pierwsze założenie parkowe pochodzi najprawdopodobniej z XVIII wieku. Jak dotąd nie udało się jednak ustalić projektanta, nie zachowały się także żadne szczegółowe plany ani mapy obiektu. Z istniejących dokumentów archiwalnych wynika m.in., iż park otoczony był ze wszystkich stron kanałami. Jeden z nich znajdował się pośrodku parku i dzielił teren na dwie części.

Na sztucznej wysepce, do której prowadziły dwie alejki, znajdowała się altana. Ozdobą wspomnianych alejek były dwa półkoliste mostki. Aleja lipowa biegnąca tuż obok rzeki, wysadzana była niegdyś kasztanowcami. Inna, obecnie brzozowa, swego czasu grabowa, zamykała park od południa. W małym domku mieszczącym się przy drodze do Łowicza, mieszkał Miejski Ogrodnik

Na terenie parku można było odnaleźć pomnik Marszałka Józefa Piłsudskiego (zaprojektowany przez Czesława Czubalskiego). Jednak podczas II wojny światowej harcerze ukryli monument przed okupantem. Płyty z popiersiem Marszałka nigdy nie odnaleziono, ale jej replika znajduje się obecnie w budynku Starostwa Powiatowego w Łęczycy.

Park był swego czasu miejscem odpoczynku, rekreacji, doskonałym, miejscem do aktywnego spędzania czasu wolnego. Wiele osób korzystało z kortu tenisowego, który zlokalizowany był przy dawnej alejce grabowej. Nie lada atrakcję stanowiły również kanały. W mroźne dni korzystali z nich amatorzy łyżwiarstwa, w wigilię św. Jana na kanałach puszczano wianki. Doskonałym miejscem na kameralne koncerty była altana.

W latach 70. XX w. park został zniszczony przez trzy powodzie. Większość powierzchni obiektu została zalana, przez co ginęły całe grupy drzew. W wyniku powodzi z parku całkowicie zniknęły świerki i modrzewie, a w sumie wycięto niemalże 700 drzew.

Park był rewitalizowany i jego obecny kształt można podziwiać na fotografiach m.in. w serwisie www.leczyca.info.pl

za :